Geascendeerde Meester Moeder Maria, 4 juli 2026 – Webinar voor Amerika: Zal er nog eens tweehonderdvijftig jaar komen?

Ik ben geascendeerde meester Moeder Maria en met grote vreugde open ik dit webinar zoals ik heel veel conferenties heb geopend. Ik wil me graag richten op de situatie van vrouwen.

De situatie van vrouwen verbeteren
Is de situatie van vrouwen verbeterd als je tweehonderdvijftig jaar teruggaat in de tijd en kijkt naar de situatie van vrouwen in Amerika en die vergelijkt met vandaag? Natuurlijk is het duidelijk dat er op veel verschillende manieren verbetering is geweest. Tweehonderdvijftig jaar geleden hadden vrouwen niet het recht om te stemmen, hadden ze niet het recht om een ambt te bekleden en werden ze beschouwd als ongeschikt om welk ambt of welke positie dan ook te bekleden, eigenlijk elke positie buitenshuis, behalve dan wat gekscherend het oudste beroep ter wereld wordt genoemd. Natuurlijk is er grote vooruitgang geboekt, maar die is in veel opzichten langzaam gegaan en langzamer dan in veel andere democratische landen, met name Canada, Noord-Europa en andere landen waarmee de Verenigde Staten zichzelf graag vergelijkt. Vrouwen kregen bijvoorbeeld pas in 1920 stemrecht.

Je weet dat er een periode is geweest waarin vrouwen meer gelijkheid werd gegeven, waarin vrouwen een baan mochten aannemen. Dit nam echt een nieuwe wending tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen er zoveel jonge mannen als soldaten in het buitenland waren dat men vrouwen nodig had in de fabrieken om schepen te bouwen en allerlei andere dingen te doen waarvan men traditioneel dacht dat vrouwen daar niet geschikt waren. Maar vrouwen bewezen natuurlijk dat men ongelijk had en bewezen dat zij de meeste banen konden doen die ook door mannen werden gedaan. In de jaren (19)40, ‘50, ‘60 en ‘70 nam de gelijkheid toe. Zo werden er bijvoorbeeld meer vrouwen in openbare ambten gekozen en kregen meer vrouwen allerlei soorten banen, hoewel er nog steeds een groot gebrek is aan vrouwen in echt hoge posities in ondernemingen en bedrijven.

De manosfeer en de antifeministische beweging
Natuurlijk is de situatie van vrouwen sterk verbeterd, maar er is nu al enkele decennia een tegengestelde ontwikkeling gaande die de gelijkheid van vrouwen niet werkelijk heeft aangetast, maar wel probeert dat te doen. Dit zouden we de antifeministische beweging kunnen noemen, die ook wel de manosfeer wordt genoemd, maar ook bepaalde delen van de christelijke beweging in Amerika die geloven dat de rol van de vrouw thuis is, dat vrouwen ondergeschikt aan mannen moeten zijn en mannen moeten dienen.

Dit wil ik bespreken omdat het nogal ernstige gevolgen heeft voor de toekomst van Amerika en voor het potentieel om een Gouden Eeuw in Amerika te manifesteren. We kunnen in zekere zin zeggen, als we een beetje dramatisch willen zijn – en waarom zouden we dat niet zijn? – dat de vraag of de Gouden Eeuw zich het eerst in Amerika of in Europa zal manifesteren, zal afhangen van vrouwen en hun positie in de samenleving. Het is natuurlijk geen toeval dat we de jaren 2020 het Decennium van de Vrouw hebben genoemd en nu we iets over de helft zijn, kunnen we zien dat er wereldwijd al veel zaken aan het licht zijn gekomen die van invloed zijn op de positie van vrouwen in samenlevingen overal ter wereld en natuurlijk ook in de Verenigde Staten.

Ik zeg niet dat de ontwikkeling van de manosfeer en de antifeministische beweging op lange termijn bijzonder verontrustend is. Het is meer een voorbeeld van hoe dingen tot het uiterste moeten worden geopenbaard, zodat ze uiteindelijk zo absurd worden dat steeds meer mensen dit kunnen gaan inzien.

Een veranderende wereld
Laten we een stapje terug doen en kijken naar dit fenomeen – de manosfeer, de conservatieve christenen, de christelijke nationalisten, de reactie, bij wijze van spreken, op het feminisme en de gelijkheid en het woke-zijn en hoe ze het ook maar noemen. Laten we eens kijken naar de wortels hiervan. We kunnen hier natuurlijk naar kijken vanuit de huidige situatie en we kunnen zeggen dat een deel hiervan wordt veroorzaakt door mannen die bang zijn dat ze achteropraken bij de ontwikkeling van de samenleving. En dit gaat niet over vrouwen. Dit gaat eigenlijk over het feit dat de samenleving natuurlijk verandert en wel op zeer dramatische wijze. De samenleving verandert zodanig dat we kunnen zeggen dat er enkele decennia geleden veel banen en posities in de samenleving waren waarvan je kon zeggen dat de belangrijkste kwalificatie om die baan te hebben was dat je kwam opdagen en een hartslag had. Tegenwoordig verdwijnen deze posities steeds meer en zijn er steeds meer banen waarvoor je gekwalificeerd moet zijn en waarbij je functioneren in die baan afhankelijk is van je verdienste, je bereidheid om het werk te doen, je bereidheid om het werk te leren, je bereidheid om jezelf te transcenderen en het werk beter te doen dan andere mensen.

Er is een groep mannen, vaak jonge mannen, die door vorige levens gewend is om niet echt naar zichzelf te hoeven kijken, naar de samenleving te hoeven kijken en te zeggen: “Wat moet ik doen om gekwalificeerd te zijn voor een baan in de samenleving waarin ik leef?” Ze dragen nog steeds vanuit vorige levens het verlangen met zich mee: “O, het zou genoeg moeten zijn dat ik gewoon solliciteer voor een baan en elke dag wil komen opdagen en het minimale wil doen dat nodig is om de baan te vervullen.” Ze geloven dat ze recht hebben op zulke banen. Sommigen van deze mensen incarneerden in hun vorige leven niet in moderne democratieën. Veel van hen incarneerden in hun vorige leven niet in Amerika. Ze incarneerden in andere landen met een patriarchalere cultuur, waar ze gewend waren aan het feit dat het voldoende was dat ze een man waren om een baan te krijgen waarmee ze in hun levensonderhoud konden voorzien.

Een nieuwe kans voor zelftranscendentie
Ze kwamen natuurlijk ook uit samenlevingen waarin vrouwen veel meer onderdrukt worden dan in de Verenigde Staten en andere moderne democratieën. Ze geloven dat ze ergens recht op hebben van vrouwen. Ze geloven dat ze het recht hebben om een vrouw te hebben die aan hen ondergeschikt is en die in hun behoeften voorziet, wat die behoeften ook mogen zijn. Je ziet dat een bepaald aantal levensstromen de kans kreeg om bijvoorbeeld in Amerika te incarneren. Ze kregen deze kans in de hoop dat ze zouden veranderen en bereid zouden zijn zichzelf te transcenderen en te voldoen aan de eisen die in hun samenleving aan hen werden gesteld, en die in Amerika hoger waren dan de landen waarin ze in hun vorige leven waren geïncarneerd. Een behoorlijk groot aantal is bereid geweest dit te doen, maar sommigen ook niet. Nu zoeken ze naar een manier om te rechtvaardigen waarom ze zichzelf niet willen transcenderen, waarom ze zichzelf niet hoeven te transcenderen, waarom ze zichzelf niet zouden hoeven te transcenderen. Met andere woorden, het is het aloude psychologische mechanisme dat mensen die niet beter willen presteren, een rechtvaardiging zoeken om het niet eens te proberen.

Dit is natuurlijk een probleem in iedere ontwikkelde samenleving, maar dit is in vorige generaties in Amerika niet zo’n groot probleem geweest omdat de Amerikaanse cultuur is opgebouwd rond het idee dat je het beter wilt doen, dat je bereid moet zijn je in te spannen, The American Dream bij wijze van spreken: als jij je inspant, kun je het ook bereiken. Nu zie je een groeiend aantal, vooral jonge mannen in Amerika, die de Amerikaanse droom willen zonder zich daarvoor in te spannen, en omdat ze beseffen dat dit niet gaat werken, zoeken ze naar een verklaring die in hun ogen rechtvaardigt waarom ze zich niet hoeven in te spannen, waarom ze zich niet zouden hoeven in te spannen, waarom de samenleving hun gewoon zou moeten geven wat ze nodig hebben, met inbegrip van een vrouw die op alle mogelijke manieren aan hen ondergeschikt is.

Een enorme kloof tussen mannen en vrouwen
Tegelijkertijd zie je dat vrouwen, omdat ze een kans hebben gekregen die ze in vorige generaties niet hadden, vrouwen die nu incarneren, massaal bereid zijn zich in te spannen, hun best te doen, zichzelf te transcenderen en het beter te doen in de samenleving. Je ziet dat er niets mis is met gelijke kansen voor mannen en vrouwen, met gelijkheid, met feminisme. Het is gewoon zo dat een groep mannen niet bereid is zich in te spannen en een grotere groep vrouwen wil dat wel.

Dit betekent natuurlijk dat vrouwen die een doel in het leven hebben, die een carrière voor zichzelf voor ogen hebben en die willen doen wat nodig is om die carrière te verwezenlijken, naar wat voor soort mannen zijn ze op zoek? Denk je dat ze op zoek zijn naar mannen die zich niet willen inspannen en op een of andere manier willen dat hun vrouw gaat werken om hen te onderhouden, zodat de mannen niet hoeven te werken, terwijl de vrouwen tegelijkertijd al het werk in het huishouden moeten doen, de kinderen moeten opvoeden, onderdanig moeten zijn en de man seks moeten geven wanneer hij dat wil? Je ziet dat er een enorme kloof is tussen twee groepen mensen omdat de vrouwen niet op zoek zijn naar mannen die zichzelf niet willen transcenderen, die niet willen doen wat nodig is om de Amerikaanse droom te verwezenlijken volgens het populaire beeld van de Amerikaanse droom – of dat beeld nu realistisch is of niet, is niet mijn onderwerp nu.

Dit is de situatie op het moment. Je hebt een groep vrouwen die ergens naartoe wil. Je hebt een groep mannen die dat niet wil en een groep mannen die zich niet wil inspannen en in zekere zin jaloers is op de vrouwen die dat wel willen en die er door sommige mensen van overtuigd zijn dat dit onrechtvaardig is, dat dit niet juist is, dat de samenleving te woke, te liberaal, te links, te socialistisch is geworden en dat vrouwen gedwongen moeten worden om terug te keren naar traditionele rollen. Wat deze mannen zichzelf niet afvragen, is een eenvoudige vraag. Zelfs als alle vrouwen traditionele rollen zouden moeten vervullen, zouden zij dan nog wel een vrouw kunnen vinden die hen wil? In de meeste gevallen is het antwoord, het keiharde antwoord, nee. Er zijn gewoon geen vrouwen die mannen willen die zichzelf niet willen transcenderen en verder willen komen.

Het old boys-netwerk
Dit is de situatie op dit moment, maar natuurlijk is er een veel groter perspectief dat ik wil bespreken. Want wat gebeurt er eigenlijk? In de Verenigde Staten is nog steeds een zeer sterke machtselite, en dit is een machtselite van witte mannen. Niet allemaal in het noordoosten, veel van hen in Silicon Valley in Californië, sommigen ook op andere plaatsen, maar het zijn overwegend witte mannen. Ze vinden dat zij het land zouden moeten besturen en in grote mate doen ze dat nog steeds, maar ze vinden dat ze het land ook moeten blijven besturen. Ze zijn voortdurend paranoïde over iedere bedreiging van hun dominantie.

Een van de bedreigingen die ze zien, is juist de groep vrouwen die verder wil komen in de samenleving omdat witte mannen er ook aan gewend zijn een positie te hebben doordat veel van hen zijn geboren in rijke, bevoorrechte families en de positie van hun ouders hebben geërfd. Het laatste wat deze mannen willen, veel van hen – niet allemaal, maar velen – is in de openbaarheid treden omdat hun families het land nu al vele generaties lang achter de façade, achter de schermen, besturen. Ze zijn onbekend bij het grote publiek, onzichtbaar, hun invloed is onzichtbaar omdat ze iets hebben wat in de volksmond het old boys-netwerk wordt genoemd. Het old boys-netwerk wil niet dat vrouwen de boel overhoophalen. Ze hebben de mogelijkheid gezien om deze manosfeer, deze beweging onder mannen, te gebruiken in combinatie met een beweging onder christenen die terug willen naar traditionele waarden en vrouwen willen onderdrukken.

Chaos en conflicten bevorderen
Laat ik jullie een eenvoudige vraag stellen. Wanneer je kijkt naar de situatie, niet alleen in Amerika, maar in alle moderne democratieën, denk je dan werkelijk dat het ook maar enigszins realistisch is om vrouwen het recht om te stemmen af te nemen? Hoe denk je eigenlijk dat dit in het huidige Amerika zou kunnen gebeuren? Ze bevorderen iets wat volkomen onrealistisch is en dat weten ze ook. Waarom bevorderen ze het dan? Omdat het conflicten en chaos schept. Die elite, die old boys, kan het helemaal niets schelen dat de jonge mannen geen vrouw kunnen vinden. Het kan hun niets schelen wat er met vrouwen gebeurt. Het kan hun niets schelen wat er met de democratie gebeurt. Het gaat erom dat zij hun macht behouden.

Waar komt dit vandaan? Je kunt dit niet begrijpen op basis van de traditionele geschiedenis, het traditionele begrip van de wereld. Je kunt dit alleen begrijpen wanneer je de lering hebt die we nu al heel veel jaren geven en waarin we heel zorgvuldig uitleg hebben gegeven over gevallen wezens. Je kunt dit alleen begrijpen wanneer je beseft dat er een machtselite is van mensen die geen empathie, geen menselijkheid hebben, die niets geven om de bevolking in het algemeen maar alleen om zichzelf en hun macht en privileges geven en willen behouden.

De gevestigde en de opkomende elite
Zoals we al vaker hebben gezegd, is er altijd verdeeldheid binnen de machtselite omdat ze gevangen zitten in de dualiteit en in de dualiteit zijn er altijd twee tegengestelde polariteiten, zo niet meer. Daarom zijn er binnen de machtselite altijd minstens twee groepen. De gevestigde elite, die de macht en privileges die ze hebben, wil behouden. De opkomende elite die de macht en privileges wil krijgen, misschien omdat ze denken dat ze het beter zouden kunnen dan de oude elite, maar dat is slechts een façade, een oppervlakkige overtuiging. Ze willen gewoon dezelfde macht als de oude elite heeft. Ze zullen dit niet toegeven. Waarschijnlijk zullen ze het zelfs niet aan zichzelf toegeven omdat ze zichzelf hullen in de overtuiging dat zij het beter weten.

Je ziet nu de oude, gevestigde elite van de grote bedrijven en ondernemingen en oude families, en je ziet de opkomende techmiljardairs uit Silicon Valley en andere plaatsen die proberen invloed op de president te kopen en op alle mogelijke manieren proberen de samenleving te veranderen omdat ze denken dat zij beter weten hoe de samenleving bestuurd moet worden. Ze denken dat ze kunnen verklaren dat empathie een evolutionaire zwakte is en ermee weg kunnen komen.

Als je niet begrijpt dat er altijd een gevestigde machtselite van gevallen wezens is en een opkomende machtselite van gevallen wezens en dat er altijd een conflict tussen die twee bestaat, dan kun je eigenlijk niet begrijpen wat er gaande is en kun je eigenlijk niet begrijpen waarom de situatie van vrouwen in de Verenigde Staten bedreigd lijkt te worden. Want wat je hier ziet gebeuren, is dat een gevestigde elite haar privileges wil behouden en dat zij de conservatieve beweging onder christenen financieren die terugverlangen naar traditionele waarden, zelfs traditionele gezinswaarden.

Je hebt een beweging: de manosfeer, de christelijke nationalisten en de ultraconservatieve christenen die op bepaalde manieren min of meer samensmelten, met elkaar samenwerken en deze visie op vrouwen bevorderen. Ze willen de status quo behouden. Dan heb je de opkomende elite van de techmiljardairs die zich niet zo druk maken om vrouwen en de situatie van vrouwen, ook al zijn de meesten van hen mannen en kijken ze eigenlijk neer op vrouwen, maar ze doen dit niet openlijk. Ze willen invloed op de regering kopen, zodat ze hun technologische monopolies kunnen bevorderen, niet alleen in de Verenigde Staten, maar wereldwijd. Er zijn twee krachten die naar dominantie streven.

Maar waarom steunen ze dan allebei de Republikeinse Partij als ze tegenover elkaar staan, zou je kunnen vragen? Maar steunen ze wel allebei alleen de Republikeinse Partij? Ze steunen ook de Democratische Partij zodat ze hun kansen spreiden. Het kan hen niet schelen welke partij wordt gekozen. Ze willen gewoon toegang hebben tot de partij die wordt gekozen, zodat ze die kunnen beïnvloeden.

Keerpuntmomenten in de geschiedenis
Maar als je nog een stap terug doet, zie je dat er misschien een gevestigde elite is die idealiter haar macht en privileges wil behouden. Maar omdat ze dit door de geschiedenis heen hebben gezien en tussen de regels van de geschiedenisboeken door hebben gelezen, weten ze, meer dan de meeste historici dat dit niet altijd kan. Ze zien in de geschiedenis dat er bepaalde keerpunten zijn waarop ze de veranderingen niet kunnen tegenhouden.

Een van die grote keerpunten, waarvan veel mensen binnen de Amerikaanse machtselite zich terdege bewust zijn, is de oprichting van de Verenigde Staten. Ze zien dat er in Engeland een gevestigde elite was die controle wilde over de koloniën om er zoveel mogelijk rijkdom uit te halen, net zoals ze dat in India en andere koloniën hebben gedaan, en natuurlijk waren zij degenen die zich verzetten tegen de revolutionairen en de oprichting van Amerika. Zodra Amerika was gesticht en het niet meer in de kinderschoenen kon worden tegengehouden, zagen ze echter ook dat je je bij hen aan moet sluiten als je ze niet kunt verslaan. Een deel van de oude elite kreeg vervolgens voet aan de grond in de Verenigde Staten, niet meteen maar geleidelijk, en andere mensen in de Verenigde Staten kwamen op en vormden geleidelijk een elite.

Ze zijn zich er zeer goed van bewust dat er in de geschiedenis momenten kunnen komen waarop duidelijk wordt dat de samenleving aan de vooravond staat van een fundamentele verandering. Ze kunnen de onrust die vaak aan een verandering voorafgaat, niet voorkomen. Ze kunnen die niet tegenhouden. Ze zien dat er onrust zal komen, dat er ontevredenheid zal zijn, dat er verandering moet komen. Als laatste poging om de verandering te beheersen, proberen ze het conflict aan te wakkeren. Je zou denken dat de mensen die de status quo willen handhaven, het conflict willen temperen zodat ze de status quo kunnen behouden. Maar wanneer ze zien dat de status quo verloren gaat, zullen ze juist proberen het conflict aan te wakkeren, het conflict te overdrijven en het conflict te versnellen.

Het conflict aanwakkeren
Waarom? Omdat ze door de geschiedenis heen zien dat de overgrote meerderheid van de bevolking stabiliteit in hun dagelijks leven wil en dat de mensen bereid zijn compromissen te sluiten over principes en ideeën wanneer ze zien dat de stabiliteit van hun dagelijks leven wordt bedreigd. Met andere woorden, brood op de plank kan belangrijker zijn dan hoogdravende idealen over een nieuwe republiek en een nieuwe regeringsvorm met vrijheid en gerechtigheid voor iedereen. Ze hebben inmiddels gezien dat hun poging, en de poging van veel van de opkomende elites, om rijkdom aan de Amerikaanse bevolking te onttrekken zoveel ontevredenheid heeft veroorzaakt dat ze beseffen dat ze een verandering niet kunnen voorkomen. Ze weten dat heel veel Amerikanen ontevreden zijn over de uitholling van hun levensstandaard – waardoor dit de eerste generatie is die een lagere levensstandaard krijgt dan hun ouders – dat ze een of andere verandering niet kunnen tegenhouden.

En opnieuw zou je denken dat ze zouden proberen het conflict te temperen, misschien zelfs slim genoeg zouden zijn om mensen beter te betalen, maar hiertoe zijn ze niet in staat. Ze kunnen niet op deze manier denken. Waarom niet? Omdat het gevallen wezens zijn en ze al zo lang gevallen wezens zijn dat ze niet kunnen veranderen. Gevallen wezens zijn nooit in staat geweest, of slechts in zeer zeldzame gevallen, om te zeggen: “Luister, we zien dat mensen ontevreden worden omdat ze niet genoeg geld verdienen en wij sluizen zoveel geld naar onszelf dat we zoveel miljarden dollars hebben dat we ze niet eens in de rest van ons leven zouden kunnen uitgeven. Zouden we niet zo slim moeten zijn om de status quo te handhaven en mensen tevreden te houden door ze meer te betalen, zodat ze de levensstandaard kunnen behouden die de generatie van hun ouders had? Zou het niet gewoon verstandig zijn om dit te doen? Dan kunnen we onze bevoorrechte posities behouden en de mensen tevreden houden. Geef ze brood en drama en ze zullen tevreden zijn.”

Compromissen aanvaarden
Maar je ziet dat de gevallen wezens niet op deze manier kunnen denken omdat hun denken vastzit op een bepaald spoor, als een plaat die blijft hangen. En als ze zouden veranderen, zouden ze moeten toegeven dat ze ongelijk hadden, dat ze in het verleden ongelijk hadden, en dit is juist de essentie van een gevallen wezen.

Waarom zijn gevallen wezens gevallen? Omdat ze het Christusoordeel ontvingen toen ze met de geascendeerde meesters werden geconfronteerd, Christus afwezen en nog steeds in het gevallen bewustzijn verkeren omdat ze Christus bleven afwijzen. Daarom zeggen ze: “De mensen zijn veel te ontevreden geworden. We zien dat er een verandering aankomt. Laten we kijken of we er voordeel uit kunnen halen door zoveel chaos en onrust te scheppen dat de mensen, in plaats van echte hervormingen, in plaats van echte veranderingen, op een punt komen waarop ze meer waarde hechten aan stabiliteit dan aan een hogere levensstandaard. Met andere woorden, als we een scenario in Amerika kunnen creëren dat lijkt op een burgeroorlog, met zoveel conflicten en zoveel onrust, dan komt er een moment waarop de meerderheid van de mensen zegt: “We moeten nu stabiliteit krijgen. We moeten dit conflict stoppen. Zelfs als we compromissen moeten sluiten waardoor de elite nog steviger kan regeren dan daarvoor.””

Mensen zullen dit natuurlijk niet bewust zeggen, maar dit zal het resultaat worden. Mensen zullen bereid zijn compromissen te aanvaarden om het conflict te vermijden en daarom zijn er gevallen wezens die naar de Amerikaanse samenleving kijken en zeggen: “Waar kunnen we het conflict vergroten? Welke mensen kunnen we gebruiken, hetzij omdat ze ontevreden zijn, omdat ze niet bereid zijn zichzelf te veranderen of omdat ze eenvoudigweg niet slim genoeg zijn om te beseffen dat ze voor een veel grotere agenda worden gebruikt?” En helaas valt een groot percentage van de jonge Amerikaanse mannen in die categorie. Ze zijn niet slim genoeg om te zien wanneer ze worden gebruikt voor een grotere agenda die geen enkel respect voor hen heeft en die hen niet geeft wat ze willen.

Hoe kun je conflicten vermijden?
Ik probeer geen doemscenario te schetsen – dat ze hiermee weg zullen komen. Ik probeer alleen de frontlinie van de strijd te schetsen, bij wijze van spreken. Dan kunnen we de vraag stellen: “Wat kan voorkomen dat de machtselite hiermee wegkomt?” En het antwoord is heel erg eenvoudig: vrouwen, omdat vrouwen in veel hogere mate bereid zijn zichzelf te veranderen dan mannen. En alleen als je de traditionele manier van denken transcendeert, kun je het conflict vermijden dat nu kunstmatig wordt gecreëerd en uitvergroot.

Ik besef dat er vrouwen zijn die bereid zijn hun stemrecht op te geven en terug te keren naar een traditionele rol. Ik besef dat er vrouwen zijn die sommige groepen die conflicten creëren krachtig steunen, maar de meerderheid van de vrouwen niet. De meerderheid van de vrouwen in de Verenigde Staten is veel meer bereid om naar de samenleving te kijken, naar zichzelf te kijken en moeilijke vragen te stellen. Mannen zitten veel sterker vast in een bepaalde manier van denken. Dit geldt natuurlijk niet voor alle mannen. Ik spreek hier in algemene termen. Daarom kan ik ondubbelzinnig zeggen dat als de Verenigde Staten toenemende conflicten, toenemende polarisatie en een scenario dat lijkt op een burgeroorlog wil vermijden, alleen vrouwen dit kunnen stoppen omdat vrouwen de neiging hebben veel evenwichtiger te zijn dan mannen.

Zoals we al vaker hebben gezegd, toen de gevallen wezens naar de aarde kwamen, zagen ze dat het veel gemakkelijker is om mannen aan te wakkeren om oorlog te voeren dan vrouwen ertoe te brengen oorlog te voeren, omdat vrouwen over het algemeen evenwichtiger zijn. Ze willen stabiele gezinnen, enzovoort, en daarom zullen vrouwen waarschijnlijk zeggen: “Oké jongens, nu is het genoeg. We moeten het conflict nu stoppen.” Terwijl mannen pas kunnen stoppen als er geweld is. Dit is gewoon de realiteit die ik vanuit het perspectief van de geascendeerde meesters zie en ik ben tamelijk optimistisch dat vrouwen hun rol zullen oppakken, niet alleen in de Verenigde Staten maar eigenlijk wereldwijd, en voor hun rechten zullen opkomen. Zij zullen het potentieel van het Decennium van de Vrouw vervullen, wat er eigenlijk uit bestaat dat ze de samenleving in evenwicht brengen en de diepe verdeeldheid te overwinnen die door diverse groepen mannen is gecreëerd. Maar natuurlijk met de gevallen wezens erachter.

De strijd tussen vrouwen en gevallen wezens
Vrouwen zullen waarschijnlijk eerder de denkwijze van de gevallen wezens in twijfel trekken en zeggen: “Waarom zouden we doorgaan op dit spoor waarvan we zien dat de samenleving het al zo lang volgt?” En hoewel er ook gevallen wezens zijn die in een vrouwelijk lichaam zijn geïncarneerd, is de realiteit dat veel minder vrouwen een gevallen wezen zijn dan mannen. En de reden is natuurlijk de slang die in zijn eigen staart bijt. Toen de gevallen wezens naar de aarde kwamen, besloten ze dat mannen het dominante geslacht moesten zijn en daarom willen gevallen wezens die macht willen, natuurlijk als man incarneren en doen ze dat wanneer dat mogelijk is.

Dit zijn zo’n beetje de onderliggende dynamieken waarvan maar heel weinig mensen beseffen dat ze bestaan – ik aarzel om het een epische strijd te noemen – maar er is werkelijk een heel belangrijke strijd tussen vrouwen die de samenleving in evenwicht kunnen brengen en groepen mannen die proberen de samenleving zoveel mogelijk te polariseren.

Hoeveel van de mensen die christen zijn, kunnen geloven dat de machtselite die hen gebruikt, ook maar iets om het christendom geeft? Zie je de ironie niet dat er christenen in de Verenigde Staten zijn die geloven dat zij de ware discipelen van Christus zijn, maar de agenda van gevallen wezens uitvoeren die al enorm lange tijd tegen de zaak van Christus, tegen Christus, werken? Ze zijn bewust en duidelijk de antichrist, maar de conservatieve nationalistische christenen, evangelische christenen, katholieken en anderen hebben zich aan deze gevallen wezens onderworpen.

Kunnen ze dit zien? Nee, natuurlijk niet. Kunnen de katholieken zien dat de katholieke kerk door gevallen wezens is opgericht, door gevallen wezens in stand is gehouden en eeuwenlang de belangen van de gevallen wezens heeft gediend door toe te staan dat een elite van koningen en de adelstand in het middeleeuwse Europa hun positie behield dankzij hun goddelijke recht dat door de katholieke kerk werd bevorderd? Heeft de katholieke kerk zich bevrijd van de invloed van de gevallen wezens? Nee, maar ze heeft in ieder geval een paus gekozen die geen gevallen wezen is – laat ik dat duidelijk maken – iets wat we zeldzaam zouden kunnen noemen, niet uniek, maar zeldzaam.

Een nieuwe visie op menselijkheid
Waar staan we nu? We staan op een punt waarop we zien dat er in Amerika, in alle democratieën, behoefte is aan mannen en vrouwen die het traditionele spoor waarop de samenleving zich beweegt, willen transcenderen. Deze mensen, mannen en vrouwen, moeten samenkomen en samenwerken aan de verbetering van de samenleving. Als je terugkijkt naar het verleden van Amerika, kun je zeggen dat er een tijdlang behoefte was aan zwarte mensen die bezwaar maakten en voor hun zaak pleitten. Er was behoefte aan vrouwen die bezwaar maakten en voor hun zaak pleitten. Er was behoefte aan feminisme. Maar de zaken zijn veranderd.

Nu is er behoefte aan een nieuwe visie die verder gaat dan uitsluitend werken voor de belangen van vrouwen, de belangen van zwarte mensen, de belangen van de Native Americans en dergelijke, maar een gemeenschappelijke basis te vinden die we basale menselijkheid en essentiële menselijkheid, de hogere menselijkheid, hebben genoemd. Je kijkt naar het potentieel van menselijke wezens, het hogere potentieel, en reikt daarnaar. Met andere woorden, we zijn niet op zoek naar vrouwen die bij wijze van spreken, strijdlustiger worden en mannen de schuld gaan geven of mannen naar beneden halen. We zijn op zoek naar mannen en vrouwen, naar vrouwen die mannen vinden die de traditionele manier waarop we naar de man-vrouwrelatie kijken kunnen transcenderen en samenwerken en zeggen: “Dit gaat niet over mannen en vrouwen. Dit gaat over menselijkheid, over ons hogere potentieel.”

Dit was natuurlijk tot op zekere hoogte de drijvende kracht achter de Founding Fathers van Amerika, waar Saint Germain meer over te zeggen heeft. Het ging om het transcenderen van de belangen van specifieke groepen voor een hogere visie, maar ik laat Saint Germain dat bespreken aangezien hij natuurlijk veel te zeggen heeft over Amerika.

Ik ben dankbaar dat ik de gelegenheid heb gekregen om mijn ideeën met jullie te delen. Ik verwacht natuurlijk niet dat christenen, katholieken of anderen die mij misschien als de moeder van Jezus eren, bereid zullen zijn hiernaar te luisteren of deze ideeën zelfs maar over te nemen, want zij hebben mij natuurlijk verbannen naar mijn traditionele vrouwelijke rol. O ja, ik was waardevol als de moeder van Jezus, maar misschien ben ik nu een heilige tot wie ze als vrouw kunnen bidden, als een vrouwelijke versie van hun wensenvervullende God, maar zij zullen mij niet zien als een bevrijde vrouw, als een voorvechtster van vrouwenbelangen of als iemand die zowel mannelijke als vrouwelijke rollen kan transcenderen en gewoon kan uiteenzetten wat er vandaag de dag werkelijk in Amerika gaande is.

Ze zullen dit niet zien. Ze zullen dit niet respecteren. Ze zullen niet bereid zijn om zelfs maar naar één woord van wat ik heb gezegd te luisteren. Maar het feit dat het in de fysieke wereld is uitgesproken, vormt via jullie aura’s en chakra’s een impuls – een golf van licht die door de Amerikaanse samenleving rolt en iedereen dwingt op het licht te reageren, hetzij door het te aanvaarden, hetzij door het af te wijzen. En als ze het afwijzen, wordt dat het Christusoordeel.

Ik heb de bedoeling van deze verhandeling vervuld en ik dank iedereen die bereid is geweest deel uit te maken van de ontvouwing van de onderling afhankelijke oorsprongen van mij hierboven en jullie beneden.

Wees verzegeld in de vreugde van de Goddelijke Moeder. IK BEN Moeder Maria.