Vraag: Een vraag over de invocatie aan Astrea. Ten eerste: Wij herhalen bepaalde patronen en zullen die pas loslaten als wij zover zijn dat we naar de nationale en individuele psyche willen kijken. Ten tweede: Wij moeten persoonlijk ons eigen verleden en dat van onze natie verwerken voordat wij de Gouden Eeuw ingaan. Ten derde: Wij moeten collectief ons eigen verleden en dat van onze natie verwerkt hebben voor wij het bewustzijn van de Gouden Eeuw krijgen. Hoe doen wij dat in de praktijk?

Antwoord van Kim Michaels, 2017 – Estland:

Ze vragen ons om die oproepen te doen, zodat wij ze naar het collectieve bewustzijn zenden en wij geven de meesters het gezag om die blokkades te verwijderen. Omdat alle landen die communistisch waren, een bepaalde discussie moeten voeren over het verleden en erover moeten praten hoe dit je natie heeft beïnvloed. Hoe heeft dit in principe de manier beïnvloed waarop wij als natie naar het leven kijken en hoe heeft dit de mensen persoonlijk beïnvloed? En het belangrijkste doel van de invocatie is dat de weg wordt geopend, zodat de mensen worden bevrijd in de drie hogere rijken waardoor zij zullen beslissen: “Wij moeten hierover praten.” En wij hebben hier al wat over gesproken met een paar mensen in Estland en in Estland is er bijvoorbeeld niet veel discussie over, maar er kan een begin gemaakt zijn, er zijn een paar mensen die hierover beginnen te praten. Dit hoeft niet op één manier te gebeuren omdat elk land anders is.

In principe zijn er bepaalde problemen die je moet bespreken voor jij je ervan kunt bevrijden. En dan zou je natuurlijk ook nog kunnen zeggen dat een ander doel van de rozenkrans is dat, zoals wordt gezegd, het de spirituele of de creatieve mensen wekt om tot het besef te komen dat zij ook persoonlijk naar hun eigen psyche moeten kijken, zodat zij zich van die restanten van het communistische bewustzijn kunnen bevrijden omdat zij anders hun natie niet kunnen helpen.

Dit betekent dat wij als spirituele mensen dit moeten oplossen, maar voor mensen die niet zo spiritueel zijn, houdt het in dat zij zich hier bewust van moeten worden en beseffen dat zij mensen in de samenleving zijn die zich hier meer voor openstellen en dat zij de rest van de samenleving kunnen helpen en als zij hier openlijk over kunnen praten.  Het komt er in principe op neer dat een natie, als die een bepaald onderwerp heeft dat veel mensen heeft verwond, veel emotionele energie zich heeft vastzet in het emotionele lichaam van de mensen. Als je hier openlijk over praat, ben je misschien in staat om veel van die energie te ontladen en dan kunnen de meesters die energie verteren, vooral wanneer spirituele mensen daar de oproepen voor doen.

De meesters willen op dit moment graag dat wij of de spirituele mensen in ieder geval beseffen dat het bijna lijkt of er in een land een taboe rust op bepaalde dingen, over bepaalde dingen kun je niet spreken en dat moet je openbreken, zodat de mensen hier zelfs openlijk over kunnen beginnen te praten en de mensen bijvoorbeeld de moed krijgen om hier boeken over te schrijven.

Ik heb zelf gemerkt dat Duitsland duidelijk nog niet klaar is met dit proces, de hele opeenvolging van gebeurtenissen tijdens Hitler, maar zij hebben wel iets gedaan en ik hebt gemerkt dat zij, ik denk in 2004, een film hebben gemaakt waarin zij Hitler belachelijk maakten. Ik heb de film niet gezien en ik denk dat die ook wel enigszins oppervlakkig zal zijn. Maar het feit dat de Duitsers een film konden maken die Hitler belachelijk maakte, toonde mij dat er iets in de collectieve psyche is gebeurd; zij hadden zich ervan gedistantieerd.

Dat is een onderdeel van wat een natie doet wanneer er openlijk wordt gesproken over iets waar zij afstand van kunnen nemen. Dan is het ineens niet zo belangrijk meer en heeft het de mensen niet meer zo in de greep als wanneer ze het met zich blijven meedragen.

Er moet volgens mij ook in alle voormalige landen van de Sovjet-Unie en het Warschaupact gesproken worden over de manier waarop ze naar Rusland en de Russen kijken. Het maakt niet uit hoe je over het Russische volk denkt, maar ik begrijp dat er mensen zijn die zich heel erg gekwetst voelen door wat er is gedaan. Het besef moet ontstaan dat zij, totdat ze worden vergeven, niet vrij zullen zijn en dat is iets wat de spirituele mensen als eerste kunnen begrijpen en die kunnen het dan geleidelijk aan naar beneden laten doorsijpelen.

Vraag: Is het oké als wij ons alleen op invocaties en decreten concentreren?

Ja, in het begin moet je gewoon de oproepen doen, maar als jij je vanbinnen daartoe aangezet voelt, dan moet je dit natuurlijk doen; doe wat je kunt in jouw land, maar dit is niet iets wat je in gedachten moet beslissen en jezelf toe dwingen. Dat is iets algemeens omdat ik dit in het verleden bij organisaties van geascendeerde meesters heb gezien dat mensen zichzelf dwongen om dit te doen en dit zouden de geascendeerde meesters het ‘zendelingssyndroom’ noemen dat je bij alle spirituele en religieuze organisaties ziet: dat je eropuit moet om iedereen te bekeren. En daar gaat het niet om; je moet je niet gedwongen voelen om iets te doen; het moet spontaan vanbinnen uit komen.

Maar het is een kwestie van de visie voor ogen hebben dat mensen in de samenleving die in een positie zijn om dit te doen, het ineens door hebben, zich afstemmen op het idee van de meesters zoals Jezus net heeft gezegd: het Omega-aspect dat zij bepaalde ideeën uitbrengen en dit zijn de gevoeligste mensen. Maar je roept op dat zij hiervan losgesneden worden, zodat ze het kunnen begrijpen. Een journalist of een schrijver besluit misschien ineens om een boek te schrijven over wat er in Polen is gebeurd tijdens de communistische periode waarover niemand heeft durven schrijven, maar die de achtergrond kent, de kennis heeft waardoor hij zich kan afstemmen op iets wat de geascendeerde meesters naar buiten willen brengen.

En wij hoeven niet altijd degenen te zijn die dat doen omdat ook andere mensen in die positie kunnen zitten. Ik denk dat veel studenten van geascendeerde meesters net als ik toen ik jonger was, een bepaalde druk hebben gevoeld om dat te doen. Maar wanneer je dat met een gevoel van druk doet, dan werkt het nooit omdat het altijd kunstmatig wordt. Je dwingt jezelf om iets te doen waar jij nog niet aan toe bent en andere mensen het gevoel krijgen dat jij hen dwingt en dat werkt uiteindelijk gewoon niet goed.