Geascendeerde Meester Moeder Maria, 22 mei 2026 – Kazachstan

IK BEN Geascendeerde Meester Moeder Maria. Ik ben, als je mij wilt, jouw spirituele moeder. Ik vraag je of je wilt deelnemen aan deze visualisatie.

Je afstemmen op je frustratie
Sluit je ogen. Stel je nu voor dat je in je eigen kamer bent. Hoe je deze kamer ook ziet, die natuurlijk een metafoor is voor je geest. Wat je ook ervaart in je eigen kamer: dat kan frustratie zijn, stress, moeite om bepaalde dingen te begrijpen, moeite om iets te zien. Misschien heb je het gevoel dat er tegenstrijdigheden in de leringen zitten, in de manier waarop je naar de wereld kijkt, iets waarmee je worstelt, iets wat je frustreert, het gevoel dat je niet bent waar je zou moeten zijn, dat je bepaalde resultaten wilt bereiken op het spirituele pad, maar dat je die nog niet hebt bereikt. Wat je ook hebt gedaan tot nu toe, je hebt de gewenste resultaten niet behaald. Ik vraag je om je af te stemmen op de frustratie die je mogelijk voelt met betrekking tot het spirituele pad.

Als je geen frustratie voelt, stem je dan gewoon af op wat je wél voelt. Het maakt niet uit wat je voelt, maar je stemt je af op het gevoel dat opkomt, je erkent het gewoon.

Wandelen door het bos
Dan hoor je dat er zacht op het raam wordt geklopt. En als je naar het raam loopt, hoor je me zeggen: “Mijn kind, wil je een wandeling met me maken?” Je opent het raam en ik sta voor je raam. Hoe je me ook ziet, dat maakt niet uit. Ik steek mijn hand uit en zeg: “Kom.” Je klimt uit het raam, springt op de grond, het is een klein sprongetje, pakt mijn hand en we gaan lopen.

We lopen door een bos, er staan bomen en voor ons opent zich een pad. We lopen over dat pad en ineens hoor je het zachte geluid van vogels. Misschien hoor je de zachte regen op de bladeren van de bomen vallen, maar je voelt de regen niet op je lichaam. We lopen verder over het pad en geleidelijk aan begin jij je te ontspannen.

Welke frustratie je ook in je kamer voelde, je begint nu te ontspannen. De spanning is minder. Het is bijna alsof de spanning bij elke stap die we zetten een beetje afneemt. Na een tijdje ruik je de frisse lucht, voel je de prana in de lucht, ervaar je hoe de bomen op een of andere manier je frustratie en stress absorberen.

De stroom
Na een tijdje komen we bij een beekje. Dat is zo breed dat we er niet in één keer overheen kunnen springen, maar er liggen wel wat stenen in het water. Ik spring over het beekje en sta met één voet aan de overkant en de andere op een steen. Ik steek mijn hand naar je uit en zeg: “Pak mijn hand en spring eroverheen.” Je steekt je hand uit om de mijne te pakken en je tilt je ene voet op om hem op de steen in het beekje te zetten, maar plotseling bekruipt je een gevoel van angst. Met je andere hand grijp je een tak vast aan de oever van het beekje en je kijkt achterom naar de oever, kijkt naar mij, maar je durft die stap niet te zetten, je durft de tak niet los te laten.

Wat denk je dat er zou gebeuren als je losliet?
Ik trek je niet mee. Ik wacht gewoon geduldig af. En het enige wat ik je in gedachten stuur is: “Kijk eens wat je ervan weerhoudt om de tak los te laten.” Wat weerhoudt je ervan om gewoon los te laten? Je houdt mijn hand vast. Je ziet de steen in de beek. Je kunt zien dat de beek niet erg diep is en zelfs als je erin zou vallen, zou je alleen maar nat worden. Iets in je hoofd weerhoudt je er echter van om los te laten. En terwijl je eraan denkt, houd jij je nog steviger vast. En je kijkt me aan met frustratie in je ogen, alsof je grote vraagtekens in je ogen hebt. En het enige wat ik tegen je kan zeggen is: “Kijk, kijk gewoon. Wat houdt je tegen? Wat denk je dat er zou gebeuren als je loslaat? Wat denk je dat er zou gebeuren? En zal het ook gebeuren? Zal datgene waar je bang voor bent daadwerkelijk gebeuren als je loslaat? Of zul je juist bevrijd worden van de angst om los te laten? Is het echt zo dat wat je ervan weerhoudt om los te laten alleen maar angst is, zonder enige inhoud? Misschien is er een gedachte, misschien is er een overtuiging, maar misschien is het alleen maar angst.” En ik vraag je alleen maar om je daarop af te stemmen, om te voelen wat het is.

Kijk me in de ogen!
Als er niets gebeurt, raak dan niet gefrustreerd. Je kunt deze meditatie steeds opnieuw doen. Je hebt de opname niet eens nodig zodra je de eenvoudige stappen kent die ik je heb uitgelegd. En je mag de frustratie voelen en proberen die te bekijken, te zien wat erachter zit. Onthoud dat ik je hand vasthoud. Tot je iets ziet, totdat jij je hoofd kunt draaien en mij in de ogen kunt kijken.

Kijk me gewoon in de ogen. Denk niet na, stel geen vragen. Kijk me gewoon in de ogen. Wat zie je? Wat ervaar je als je mij in de ogen kijkt? Zie je frustratie in mijn ogen? Zie je angst? Zie je dat ik je wil dwingen? Zie je iets? Nee, want ik houd gewoon van je. Ik heb geen bedoelingen. Ik houd gewoon van jou.

Blijf me in de ogen kijken tot je plotseling naar beneden kijkt en beseft: “Ik ben de beek overgestoken. Ik heb losgelaten. Terwijl ik Moeder Maria in de ogen keek, heb ik losgelaten en ben ik de beek overgestoken. Ik ben aan de overkant en bevrijd van de frustratie.” Dan pak je mijn hand, we lopen het bos in en je vertelt me gewoon alles wat er in je opkomt. Je kunt het hardop zeggen als je daar behoefte aan hebt, als je alleen bent, of je kunt het in gedachten zeggen, maar je vertelt me gewoon alles wat er in je opkomt als gevolg van deze oefening. Alles wat er in je opkomt. En wanneer je niets meer te zeggen hebt, visualiseer je dat we, terwijl je mijn hand vasthoudt, ons omdraaien, een iets ander pad bewandelen, teruggaan naar je kamer en dan ben je terug.

Is er iets veranderd?
Je kijkt me in de ogen, je laat mijn hand los, je klimt terug naar je kamer, maar als je daar bent, kun je misschien eens kijken of de sfeer in de kamer veranderd is. Is de manier waarop je de kamer ervaart, veranderd? Is er iets anders? Dat is alles wat ik vraag. Stem je gewoon af op ervoor en erna en als je de eerste keer geen resultaat ziet, doe je de oefening dan gewoon nog eens. En als je frustratie begint te voelen tijdens de oefening, kijk daar dan naar. Wanneer jij je vastklampt aan die boomtak, met één voet over de beek en me in de ogen kijkt, kijk dan naar die frustratie. Kijk gewoon. En als je de oefening herhaalt, zul je dingen gaan zien en ga je dingen loslaten. Loslaten, loslaten, loslaten, loslaten, loslaten.