Vraag: Kim, bedankt voor de leringen die je geeft door boodschapper te zijn; het helpt me veel. Ik heb de leringen van de geascendeerde meesters meer dan twintig jaar geleden gevonden. Ik heb geprobeerd erachter te komen wat mijn echte bedoeling, mijn Goddelijke plan, is. Ik heb een band opgebouwd met mijn hogere zelf, geleerd om me bewust te zijn van de boodschappen van het leven, ik heb geleerd om te vergeven en over onvoorwaardelijke liefde. Dankzij dit verleden is mijn leven radicaal veranderd, maar van tijd tot tijd voel ik me ontevreden en verlies ik de zin van het leven uit het oog en heb ik het gevoel dat ik niet mijn eigen leven leid. Het duurt een poosje voor ik de motivatie vind om verder te gaan. Ik zou graag willen weten wat de wortel is van die grote ontevredenheid. Hoe kun je de emotionele en mentale trauma’s helen? Hoe kan de band met mijn hogere zelf permanent en stabiel worden, zodat ik bewust het koninkrijk van God op aarde kan manifesteren en bewust mijn Goddelijke plan uitvoeren?

Antwoord van Kim Michaels, 2021 – Webinar voor Rusland:

Op grond van mijn ervaring zou ik zeggen dat spirituele mensen een soort droom  hebben; ik had hem ook toen ik jonger was. Ik heb gezien dat veel mensen die hadden, namelijk dat er een punt zal komen waarop er een doorbraak is, als we de juiste spirituele leringen vinden en die heel ijverig beoefenen. En dan zijn we verlicht of welk ander concept mensen ook hebben; wanneer er een doorbraak komt, is alles daarna alleen maar geweldig.

Ik heb die droom ook vele jaren gehad, ik kan me nog herinneren dat ik in de negentiger jaren dacht: “Goh, ik heb al zoveel doorgewerkt in mijn psyche, hoeveel kan er nog over zijn?” Maar nadat we alle leringen over het geboortetrauma kregen: dat we van een natuurlijke planeet naar de aarde komen, daar het geboortetrauma oplopen en al heel lang op aarde leven, is dat een beetje veranderd omdat ik me realiseerde dat er geen permanente staat op een planeet als de aarde is; het is een onnatuurlijke planeet.

We gaan door allemaal dingen in onze psyche heen zolang we geïncarneerd zijn, hetzij door onze persoonlijke psychische problemen of iets wat we op ons hebben genomen uit het collectieve bewustzijn en verwerken. Dus we zijn altijd bezig om iets op te ruimen.

Ik denk dat de eerste stap is, dat heb ik in ieder geval gedaan: ik heb het idee opgegeven dat ik een soort doorbraak moest krijgen en dat ik dan in de allerhoogste bewustzijnsstaat zou komen. Ik ben verlicht. Ik realiseer me dat er altijd dingen in mijn psyche naar boven zullen komen. Iets anders wat ik zie, is dat wanneer ik terugkijk op de meer dan veertig jaar dat ik op het spirituele pad ben, is dat er bepaalde cycli zijn – bepaalde stadia. Er zijn stadia waarin we absoluut groeien.

Wanneer je een nieuwe leer vind, ben je er heel enthousiast over, je doet je best om die toe te passen, maar je doet dat met een bepaalde visie, namelijk wat jij denkt dat je verondersteld wordt te doen. Toen ik bijvoorbeeld The Summit Lighthouse vond, had ik een bepaald bewustzijnsniveau en kon ik op een bepaalde manier naar het spirituele pad kijken. Dus benaderde ik het ook zo. Maar ik kan ook zien dat ik een aantal keren op een keerpunt heb gestaan en dat het de bedoeling was dat ik op een ander niveau van het pad kwam, maar dat ik een bepaalde houding, een bepaalde kijk, een waarnemingsfilter had dat mij ervan weerhield om verder te komen; ik was min of meer gehecht aan de manier waarop ik het pad zag.

Dat zijn de tijden waarop ik terugkijkend niet zo enthousiast was, misschien was ik ontevreden, maar net zoals hier staat, verloor ik de zin van het leven uit het oog omdat het niet zoveel betekende. Het was niet zo spannend. Ik had niet het gevoel dat er veel gebeurde. Daarom groeide ik niet. Je wordt ontevreden, wanneer je niet groeit.

Er hoeven niet alleen trauma’s te worden geheeld. Er kan een trauma zijn dat wij moeten aanpakken, maar het kan ook zijn dat we een andere houding moeten krijgen, zoals ik zei dat je het idee op moet geven dat we de grootste doorbraak moeten krijgen. Geef het idee op dat je bijvoorbeeld verder ontwikkeld moet zijn dan je bent. Als ik terugkijk op de leringen van de geascendeerde meesters, zie ik heel veel mensen die denken: “Ik heb die leringen nu al tien, twintig jaar, ik zou toch verder moeten zijn dan ik nu ben, ik zou vrede moeten hebben, ik zou dit, ik zou dat, ik zou een permanente band met mijn hogere zelf moeten hebben. ik moet toch het leven kunnen manifesteren dat ik wil.”

Ik denk dat er een punt komt waarop je dat gewoon moet opgeven; je moet die ideeën loslaten en beseffen dat het pad eigenlijk een voortdurend proces is van naar jezelf kijken, naar je eigen psyche kijken en een bepaalde beperking zien, een zelf zien en dat loslaten.

Wanneer je de wens opgeeft dat er een grootste doorbraak moet komen, krijg je gemoedsrust omdat je niet altijd het gevoel hebt dat je beter of verder moet zijn, of meer vooruitgang moet boeken. Je weet dat je iedere dag groeit en hebt vrede met wie je bent en waar je bent op het pad, hoewel je niet perfect bent.

Ik maak me geen zorgen over het bewustzijnsniveau waarop ik ben. Je kunt zeggen dat dit gemakkelijk te doen is omdat ik weet dat ik boven het zesennegentigste niveau ben, maar desondanks maak ik mij er geen zorgen over, ik zoek gewoon naar het volgende dat ik in mijn psyche moet verwerken en dan doe ik dat. Ik heb niet het gevoel dat ik al ergens moet zijn. Ik heb dat niet meer. Ik had vroeger vaker het gevoel: “O, ik moet perfect zijn als boodschapper, ik mag geen fout maken en dat soort dingen.”

Als ik nu een fout maak, dan leer ik ervan en daarna ga ik door. Als er iets boven komt in mijn psyche, dan kijk ik ernaar en los het op. Ik voel geen weerstand om maar iets te kijken wat ik vele jaren geleden heb gedaan toen ik weerstand voelde omdat ik het niet kon verdragen dat ik een bepaald probleem meedroeg in mijn psyche.

Ik denk dat het een kwestie is van veranderen en begrijpen dat het pad een voortdurend proces is; we zullen geleidelijk beter worden en wanneer we het allerhoogste bewustzijnsniveau bereiken, kunnen we het fysieke lichaam niet meer vasthouden en dan ascenderen we. Zo kijk ik ernaar. Ik hoop dat dit kan helpen.