Vraag: Ik werk met schoolgaande kinderen. Soms weet ik niet hoe ik met ze moet omgaan. Ik ben geen autoriteit voor ze. Het lijkt erop dat kinderen tegenwoordig helemaal geen respect meer hebben voor gezag. Als ik ze als gelijken behandel, proberen ze mij te leiden. Als ik streng ben, vinden ze het grappig. Hoe moet ik omgaan met de kinderen van nu?

Antwoord van Geascendeerde Meester Moeder Maria, 2026 – Litouwen:

Welnu, je bent zeker niet de enige die zich zo voelt. Maar de reden is dat we ons in een overgangsperiode bevinden waarin veel kinderen worden geboren die de maatschappij vooruit moeten helpen, maar zich daar nog niet volledig van bewust zijn. Je hebt dus kinderen die geen respect hebben voor gezag, maar aan de andere kant nog niet volwassen genoeg zijn om zichzelf te leiden. Ik weet dat dit een delicate kwestie is, maar je moet een middenweg vinden waarbij je jezelf niet opwerpt als een traditionele autoriteit. Aan de andere kant moet je voor jezelf bepalen wat je wel en niet toestaat. Met andere woorden, je vraagt hen niet om een autoriteitsfiguur te accepteren. Je creëert niet zelf een rol als autoriteitsfiguur en stapt daarna in die rol. Je bent er echter van overtuigd dat je een mens bent, dat je een specifieke rol hebt in die situatie en dat ze jou als mens moeten respecteren en behandelen als een medemens die een rol moet spelen. En je hebt het recht om van hen te verwachten en te eisen dat ze de situatie niet laten ontaarden in anarchie of chaos, want dat is ook niet in hun belang.

Het gaat er meer om dat je niet vasthoudt aan het ouderwetse beeld van een autoriteitsfiguur zoals we dat zelfs al kennen uit religies, de tijd van de Bijbel, priesters en pausen, enzovoort. Je hebt het recht om te verwachten dat kinderen je als mens respecteren en behandelen. Om dat te bereiken moet je aan je eigen psyche werken en op een punt komen waarop je niet langer innerlijk verdeeld bent. Je zou in zekere zin kunnen zeggen dat dit het verhaal van Jezus is over een huis dat tegen zichzelf verdeeld is; je zou kunnen zeggen dat de duistere krachten er voortdurend op uit zijn om je verdeeld te maken; om van jou een huis te maken dat tegen zichzelf verdeeld is, door je onderbewuste te gebruiken om je een of andere richting op te trekken. Je zou een klas schoolkinderen kunnen zien als duistere krachten die je proberen verdeeld te maken. De enige manier om je geestelijke gezondheid in die omgeving te bewaren is dat je aan je psyche werkt, zodat je de zelven die je kunnen verdelen, overwint. Je staat stevig in je schoenen, je weet wie je bent, je weet wat je in die situatie gaat doen en je hebt de duidelijke verwachting dat de kinderen je als mens zullen respecteren.

Nogmaals, ik zeg niet dat dit een wondermiddel is, maar het is in ieder geval een goede stap. En misschien moet je ook samenwerken met andere leerkrachten en leidinggevenden op school om een omgeving te creëren waarin wederzijds respect heerst in plaats van de blinde gehoorzaamheid aan autoriteiten die je decennia geleden nog had.