Vraag: Sommige leringen zeggen dat hoe hoger we op het pad komen, hoe intenser ons leven op het fysieke vlak moet zijn. Dat wil zeggen, de wereldlijke activiteiten worden steeds hoger. Dat lijkt mij een onevenwichtige benadering. Wat vinden de geascendeerde meesters hiervan?

Antwoord van Geascendeerde Meester Jezus – Webinar Nieuwjaar 2024:

Nogmaals, er is geen maatstaf voor wat het betekent om de Levende Christus te zijn of om in een hogere bewustzijnsstaat te verkeren. Het is echter wel een beperking als je zegt dat je leven intenser wordt en dat je wereldlijke activiteiten intenser worden naarmate je hoger op het pad komt. Kijk maar naar de Boeddha. Je zou in zekere zin kunnen zeggen dat zijn leven intenser werd omdat hij lesgaf. Maar je weet misschien ook wel dat de Boeddha zich drie maanden per jaar terugtrok om te rusten of te mediteren en naar binnen te gaan en geen les te geven. Je zou ook kunnen zeggen: “Wat betekent het dat je wereldlijke activiteiten steeds intenser worden?” Er zit een limiet aan wat een mens kan doen. Je hebt maar een beperkte hoeveelheid energie, je hebt maar vierentwintig uur in een dag, je moet een deel van die tijd slapen; je moet ook voor je fysieke lichaam zorgen.

Het hele idee dat het bereiken van hogere bewustzijnsniveaus betekent dat je steeds harder rent, is praktisch gezien niet realistisch. Bij de Boeddha zie je dat hij in gedachten steeds meer vrede bezat, ook al hield hij zich bezig met lesgeven. Je zou beter kunnen zeggen dat je innerlijke leven en je gemoedstoestand steeds vrediger worden, steeds neutraler, kunnen we zeggen ondanks alle activiteiten die je verricht. Je gedachten zijn gelijkmoediger omdat je het dualistische bewustzijn ontstijgt, naarmate je hoger op het spirituele pad komt, zoals we hebben gezegd. Je wordt niet naar extremen getrokken. Daarom kom je steeds meer in het midden uit. Je transcendeert de hele onevenwichtige schaal van extremen. En daarom voel je vanbinnen vrede.

Op de wereld zie je helaas dat, zoals je zegt, het idee bestaat, niet alleen in spirituele leringen, maar bijvoorbeeld ook in de zakenwereld, dat bepaalde mensen actiever, intenser, gedrevener zijn en een duidelijk doel hebben en willen dat er dingen gebeuren en andere mensen daarin betrekken om hen te helpen om dit te laten gebeuren. Dit is een teken van een superieure staat, maar die wordt vaak ingegeven door de gevallen wezens. De gevallen wezens proberen obsessief-compulsief een wereldlijk zelf te vormen dat een staat van perfectie bereikt omdat zij denken dat dit God ertoe kan dwingen om hen in de hemel toe te laten. Maar zoals we al vele malen hebben gezegd, gaat dit nooit werken.

Misschien is er iemand die beweert dat hij spiritueel is en heel erg intens is en die probeert dit op een teken van spirituele vooruitgang te laten lijken, maar is dat wel zo? Of is het eigenlijk een teken dat hij een zelf heeft, een onderbewust zelf, dat opgeruimd moet worden en dat hem laat denken dat hij zich een weg naar de hemel kan banen, de weg naar de hemel kan forceren? Wat hebben we al heel vaak gezegd? Je kunt je weg naar de hemel niet forceren. Door te stoppen met het gebruik van geweld kom je in de hemel terecht. Dit is een wankel evenwicht omdat je dit niet op een zwart-witmanier kunt beoordelen.

Toen ik geïncarneerd was, waren er mensen om mij heen die zouden zeggen dat ik heel intens, heel gedreven was. En dat komt gedeeltelijk omdat ik wist dat ik maar drie jaar had. Het kwam ook gedeeltelijk omdat ik de weerstand tegen mijn missie moest overwinnen en om het zelfs maar psychologisch te kunnen overleven, moest ik heel gefocust blijven en daardoor kon ik behoorlijk intens worden. Ik zou mij door niemand van mijn missie af laten halen. Maar het duurde slechts drie jaar omdat ik een korte missie had. Een deel van die intensiteit bestond eerlijk gezegd uit onopgeloste onderbewuste zelven die ik pas volledig losliet toen ik aan het kruis hing en de geest gaf. De Boeddha had een langere missie, bleef langer geïncarneerd en heeft alle zelven losgelaten, zodat hij in een staat van vrede les kon geven.

Nu moet er nog een evaluatie komen en die is dat alleen al jouw aanwezigheid bij veel mensen hun onopgeloste zaken kan triggeren omdat ze voelen dat jij wel vrede hebt wanneer je de open deur wordt voor de Christusgeest, de Ene geest en zij niet. Als ze bij andere mensen zijn die geen vrede hebben, merken ze dat niet bij zichzelf op. Als ze in de buurt zijn van iemand die vrede heeft, merken ze hun eigen on-vrede bij zichzelf op en dit kan voor hen verontrustend zijn. Omdat deze mensen onopgeloste psychische problemen hebben, projecteren ze die altijd ergens op. Ze zeggen: “O, deze persoon, deze spirituele leraar is heel intens omdat ik me altijd onrustig voel als ik bij hem of haar ben.” Maar is die leraar wel intens of is het alleen maar hun ervaring omdat zij het contrast voelen tussen de gemoedsrust van de leraar en hun eigen gebrek aan vrede.

Je ziet dat deze vraag niet zo eenvoudig te beantwoorden is. Maar wat ik wil zeggen, is het volgende: naarmate je naar hogere bewustzijnsniveaus stijgt, transcendeer je de dualiteit, transcendeer je de paren, worden je gedachten niet naar extremen getrokken, word je steeds neutraler. Daardoor kom je steeds meer tot rust. In je eigen hoofd voel je vrede en overwin je ook elke behoefte om andere mensen te pushen of te dwingen om het eens te zijn met jouw visie of jouw doel. En daarom kun jij jezelf zijn en mensen laten zijn wie zij op dat moment zijn. Je kunt zijn en laten zijn.