Vraag aan Kim: Je hebt gezegd dat de gescheiden zelven niet dom zijn, dat ze er met een reden zijn en zoeken naar een soort psychologische veiligheid in relatie tot planeet aarde. Ik weet dat dit mij heeft geholpen om de gescheiden zelven niet langer als tegengesteld aan mij te zien, maar als een motivatie voor veiligheid. Zou je hier wat meer over kunnen vertellen?

Antwoord van Kim Michaels, 2026 Litouwen:

Het eerste wat bij me opkomt is dat jij je moet realiseren dat er gescheiden zelven bestaan op verschillende niveaus. Zoals de meesters hebben gezegd, begint het bewustzijn op het hondervierenveertigste niveau; daar vormt het een zelf en blijft vervolgens zelven maken tot hij het achtenveertigste niveau bereikt. En die zelven zijn geen dualistische zelven, maar zelven die bedoeld zijn om je de ervaring te geven dat je een mens bent op een wereld die volledig echt lijkt.

Op het achtenveertigste niveau zie jij jezelf als een mens. Je hebt intuïtief wel het gevoel dat er iets meer is dan je eigen geest waarmee je verbonden bent, maar je hebt nog geen helder beeld van je IK BEN Aanwezigheid. Dat zijn zelven die je alleen de ervaring moeten geven dat je op aarde bent geïncarneerd. Op die manier integreer je met het fysieke lichaam, in principe eerst met je identiteitslichaam, dan je mentale, dan je emotionele en uiteindelijk het fysieke lichaam.

En dan kun je natuurlijk in de dualiteit terechtkomen, en daarna vorm je gescheiden zelven. Deze gescheiden zelven ontstaan als reactie, en allemaal als reactie op iets schokkends wat je overkomt. Daardoor kunnen ze soms bijvoorbeeld erg defensief zijn. En ze zoeken veiligheid, want, zoals de meesters hebben gezegd, als je naar het zevenenveertigste niveau gaat, dan vorm zoals we eerder besproken hebben, het ego, waardoor jij jezelf ziet als een gescheiden wezen en de Bewuste Jij heeft een gevoel van verlies, dat je iets bent kwijtgeraakt, je weet niet wat.

Het ego is als het ware geschapen om dat gevoel van verlies te compenseren of te verbergen; om je aandacht ervan af te leiden, zodat je niet op zoek gaat naar iets buiten je ego. En al die zelven die je in de dualiteit vormt, zijn in zekere zin ontstaan omdat je iets op aarde ervaart waardoor jij je onzeker en bedreigd voelt. En het is niet zo dat dit niet zo is, want er gebeuren veel dingen op aarde. Ze zijn gemaakt om met die situatie om te gaan. Je zou kunnen zeggen dat de dualistische zelven in zekere zin tegen je zijn omdat ze willen overleven. Ze willen niet dat je boven hen uitstijgt. Ze willen niet dat je boven het bewustzijnsniveau uitstijgt waarop je ze hebt gevormd. Ze trekken aan je. En ze proberen op je geest te projecteren dat je de ideeën van de Christusgeest moet negeren, ideeën die je kunnen helpen om het zelf op te ruimen, om te zien dat het zelf een illusie is. En ook het ego omdat het je gescheiden wil houden omdat dat aspect van het ego sterft wanneer jij niet meer gescheiden bent.

Je kunt ook zeggen dat je, als je afdaalt naar het achtenveertigste niveau, gebaseerd bent op je individualiteit en je IK BEN Aanwezigheid en je reactie op de aarde. Je kunt bepaalde zelven maken omdat je een bepaalde ervaring wilt. Laten we eens een neutraal zelf nemen. Je wilt de natuur op aarde ervaren. Je houdt van de natuur. Je wilt een boer of een visser zijn die in contact staat met de natuur. Dit zelf stelt je in staat om een bepaalde ervaring op aarde te hebben. Het is niet dualistisch. Er is niets dualistisch aan het zijn van een boer. Het is gewoon een ervaring die je kunt hebben. Of je kunt een ambachtsman of kunstenaar zijn, of goed met je fysieke lichaam, of wat dan ook. Je vecht niet tegen andere mensen. Die zelven zijn veel neutraler omdat ze alleen maar gevormd zijn om je een ervaring te geven. Maar dit zelf heeft wel wat overlevingsinstinct; hij kan alleen overleven zolang je de ervaring met het zelf wilt. En hij wil van nut zijn.

In zekere zin zal hij je ertoe aanzetten om die ervaring te blijven houden. En het zelf kan nooit zeggen: “Ik heb genoeg van deze ervaring.” Alleen de Bewuste Jij kan op het punt komen dat hij zegt: “O, ik ben nu honderdzevenenvijftig levens lang boer geweest, dat is genoeg.”

Hoe onderscheid je de neutrale zelven van de zelven die in de dualiteit ontstaan? Ik denk dat je ze niet kunt onderscheiden omdat sommige ervan sterke reacties zijn en dat kun je zien.

Kim: Nee, je kunt onderscheid maken zodra je doorhebt waar de dualiteit nu eigenlijk om draait. Je kunt bijvoorbeeld zeggen dat een neutraal zelf gewoon een ervaring beleeft. Er is geen oordeel. Is het goed of slecht? Is het juist of onjuist? En je projecteert bijvoorbeeld niet dat andere mensen ongelijk hebben. Maar de dualistische zelven zijn altijd gebaseerd op een dualistische polariteit, juist of onjuist, goed of slecht. En ze projecteren altijd iets. Wanneer je de gescheidenheid instapt, zie jij jezelf in wezen als het slachtoffer van omstandigheden waar je geen controle over hebt.

Je reageert altijd ergens op. En daarom zie je anderen als tegenstanders als ze niet doen wat je wilt en geef je hen de schuld. Of je probeert ze te dwingen. Bij een dualistisch zelf is er altijd een element van dwang, altijd een element van angst – er is altijd weerstand. Het is alsof je zegt: ja, je kunt wel een boer zijn als je onder het achtenveertigste bewustzijnsniveau zit, maar je vecht waarschijnlijk met je buurman omdat je denkt dat hij je land steelt. Er is altijd wel een element van conflict in dualistische zelven. En je geeft altijd iemand anders de schuld, het is de fout van je buurman, hij doet het. Zoals Poetin: ‘De NAVO bedreigt Rusland. Daarom moeten we Oekraïne aanvallen’, terwijl Oekraïne geen lid is van de NAVO.

Je zou het ook zo kunnen zeggen: je zet een gele bril op, en die kleurt wat je ziet; hoe je de lucht ervaart, waardoor die groen lijkt. Maar met de dualistische zelven projecteer je als het ware op het universum en op andere mensen hoe ze zouden moeten zijn.

Het gaat om meer dan alleen het kleuren van je ervaring. Je probeert in zekere zin je ervaring te exporteren – deze op een dwingende, agressieve manier op anderen te projecteren omdat het ego voelt dat de enige manier om uiteindelijk echt veilig te zijn, is dat iedereen het met je eens is of zich aan je onderwerpt.

En dat is dus het aspect van psychologische veiligheid waar je het over had?

Kim: Ja, het verlangen naar veiligheid. Het ego is op zoek naar een gevoel van veiligheid dat het verlies aan verbinding compenseert. Maar het kan dit alleen bereiken met aardse zaken. Daarom heb je iemand als Stalin, die overduidelijk grote, grote onzekerheid had. Hij voelde zich door iedereen bedreigd, zelfs door de mensen die het dichtst bij hem stonden en die hem volledig trouw waren. Hij was bang dat ze hem zouden bedreigen. Om ze scherp te houden liet hij zo nu en dan een paar executeren. Begrijp je wat ik bedoel? Het is een totale projectie op anderen omdat hij wilde dat iedereen zich aan hem onderwierp. Maar het was zelfs niet genoeg dat mensen zich aan hem onderwierpen. Hij voelde zich nog steeds niet veilig. Je kunt je nooit veilig voelen door het ego. Het is een existentiële onzekerheid. Je kunt die nooit overwinnen. Alleen wanneer je het ego laat sterven en dat ontstijgt. Alleen door werkelijk het zesennegentigste niveau te bereiken maak je uiteindelijk meer contact met je IK BEN Aanwezigheid en besef je dat het enige wat je echt voldoening zal geven, eenwording is met je IK BEN Aanwezigheid.

Ik denk bijvoorbeeld aan het volgende: ik ga naar mijn werk en er komen bepaalde kanten van mijn persoonlijkheid naar boven als reactie op mijn werk. Eén daarvan is de wens om het anderen naar de zin te maken of aardig tegen ze te zijn, zodat ik bijvoorbeeld niet ontslagen word. Stel, ik doe iets. Iemand reageert beledigd en dan komt mijn, zeg maar, gescheiden zelf naar boven en denkt: ik heb iets verkeerds gedaan of het begint het te bestempelen als iets wat fout is en dan splits ik me op in twee zelven: de ene probeert de ander te sussen of te rechtvaardigen waarom ik dit deed en waarom diegene zich niet beledigd zou mogen voelen. Dat is voor mij een voorbeeld van een dualistisch spel omdat ik in feite de ander dwing om het met me eens te zijn omdat dit de enige manier is waarop ik kan overleven op die werkplek omdat ik niemand wil kwetsen. Dat kan betekenen dat ik ontslagen word of een slecht cijfer krijg.

Kim: Maar dat is een goed voorbeeld, want je probeert een gevoel van veiligheid te scheppen op je werkplek en je hebt een zelf dat gebaseerd is op de overtuiging dat jij je alleen veilig zult voelen als je niemand beledigt en iedereen jou aardig vindt. Je bent niet dwingend, zoals Stalin, die bereid was mensen te vermoorden die zich niet aan hem onderwierpen, maar je denkt dat jij jezelf moet veranderen om aan hen tegemoet te komen. Het is een klassiek voorbeeld, zoals de meesters zeggen, want je probeert je eigen denkwijze te veranderen door anderen te veranderen, door ervoor te zorgen dat ze je aardig vinden. Maar je bent ook bereid jezelf te veranderen om hen niet te beledigen. In zekere zin projecteer je echter op hen dat ze jou aardig zouden moeten vinden.

Ja, wat in zekere zin tegen hun vrije wil ingaat, en in zekere zin ook tegen die van mij.

Kim: Ja, maar het houdt je ook in een gemoedstoestand waarin je heel gevoelig bent voor anderen en jij je bedreigd voelt. Je moet eigenlijk kijken naar waarom jij je bedreigd voelt. Waarom ben je bang om je baan te verliezen? Wat zou er gebeuren als ik mijn baan verloor? En dan moet je die zelven onder ogen zien, de overtuigingen erachter begrijpen en opruimen. Het proces staat beschreven in een aantal van mijn boeken en video’s.

Ja, dat is nog een nuttig perspectief op waarom ik me zo druk maak over het verliezen van mijn baan. De illusie die ik zag, was dat ik andere mensen op hun gemak wil laten voelen omdat mij dat een gevoel van veiligheid geeft. Het is een veiligheidsmechanisme en dat was een illusie.

Kim: Maar dit kan bijvoorbeeld teruggaan tot je ouders. Als je moeder bijvoorbeeld boos werd, was dat vervelend voor jou, of ze zou je zelfs iets aan kunnen doen. Je wilde dat je moeder je altijd aardig vond. Veel kinderen hebben dat. Ze zijn bang dat hun ouders boos worden, dus willen ze ervoor zorgen dat hun ouders niet per se gelukkig zijn, maar in ieder geval niet boos op hen.

En dit is een autoriteitsfiguur, toch? Zoals op het werk. Ik plaats dat een beetje in die rol.

Kim: Ja, dat kan het zelfs zijn. Het kan teruggaan naar vorige levens waarin je in de buurt was van een autoriteitsfiguur, maar niet voldeed aan de eisen en ineens rolde je hoofd van het schavot. Een ruw ontwaken kan ik je vertellen.