Geascendeerde Meester Moeder Maria, 22 mei 2026 – Kazachstan

Ik ben Geascendeerde Meester Moeder Maria en ik wil deze visualisatie geven omdat ik voel dat veel spirituele mensen, veel studenten van geascendeerde meesters, het moeilijk vinden, in ieder geval in een bepaald stadium van hun pad, om los te laten. En in zekere zin beseffen we en voelen we dat hoe meer lessen we geven, hoe frustrerender het voor sommigen van jullie kan zijn. Je hoort over gescheiden zelven, je hoort dat je ze moet loslaten en je vraagt je af: hoe kan ik ze loslaten? Je hoort over het zelf dat op zichzelf gericht is, het laatste zelf dat je moet loslaten en je vraagt je af: hoe kan ik hem loslaten? Ik wil hem loslaten, hoe kan ik hem loslaten?

De bedoeling van de leringen
Dit is weer een van de enigma’s op het spirituele pad, en het enigma gaat als volgt: woorden zijn niet hetzelfde als de ervaring. We kunnen je woorden geven die je naar veronderstelling moet loslaten, maar die woorden kunnen de ervaring niet op een mechanische, automatische of magische manier teweegbrengen. We zouden kunnen zeggen dat het enigma voor alle spirituele leraren is: hoe kunnen we studenten helpen om de ervaring te krijgen dat ze hun manier van denken wijzigen? Hoe kunnen we mensen die ervaring met woorden laten krijgen? In deze dispensatie proberen we jullie een nieuwe lering te geven over de onderbewuste zelven en natuurlijk over de Bewuste Jij; we proberen jullie te helpen om het proces te begrijpen waarin jij je dagelijkse gedachten gebruikt om naar een bepaald patroon in je psyche te kijken, een bepaald reactiepatroon, en dan te beseffen dat dit patroon zich in een onderbewust zelf bevindt zoals we het hebben genoemd.

Dat jij je realiseert, omdat we het je steeds weer vertellen, dat een onderbewust zelf wordt gevormd, opgebouwd is door, gebaseerd is op een overtuiging, een beslissing die je hebt genomen. Je bevond je in een frustrerende situatie en je nam de beslissing, niet letterlijk natuurlijk, maar je nam een beslissing over hoe je met die situatie om zou gaan, zodat je het psychologisch kon overleven, zodat je het gevoel kon behouden dat je de controle had.

Begrijp je misschien al wat het dilemma is? Je bevindt je in een zeer moeilijke situatie op deze dichtbevolkte planeet, de aarde, waar allerlei frustraties, tegenstrijdigheden en aanvallen op je afkomen. Er is een situatie die je overweldigt, het is te veel, je kunt er niet mee omgaan, maar je kunt er ook niet aan ontsnappen. Je neemt een beslissing die je helpt het gevoel dat je overweldigd bent los te laten. Op een of andere manier beslis je hoe je met die overweldigende situatie omgaat en nadat je die beslissing hebt genomen en het zelf hebt gevormd, kan het zelf het gevoel van overweldiging onderdrukken.

De bedoeling van een zelf
Je hebt het gevoel dat je een zekere mate van evenwicht hebt bereikt. Een gevoel van controle over je gemoedstoestand, maar dit is natuurlijk gebaseerd op het onderdrukken of ontkennen van iets, omdat je niet in staat bent om de situatie echt onder ogen te zien en hem te verwerken. Je hebt dan een onderbewust zelf opgebouwd dat je in principe moet helpen; dat jou het gevoel moet geven dat je enigszins grip hebt op je situatie op deze planeet, zodat je het psychologisch kunt overleven. Maar dit zelf berust natuurlijk op een beperkte visie, op een dualistische overtuiging, en daarom bevat het ingebouwde tegenstrijdigheden. Wanneer je het leven benadert door de kleur die dat zelf eraan geeft, dan zul je ook andere situaties meemaken waar je moeilijk mee om kunt gaan, die misschien ook overweldigend zijn. Hoewel het zelf je in die specifieke situatie hielp om met de frustratie, de stress, om te gaan veroorzaakt dit zelf juist meer stress en frustratie.

De catch-22
Maar het zelf vormt ook een catch-22, want wat heeft het zelf eigenlijk in die zeer moeilijke situatie gedaan? Hij heeft je geholpen om een gevoel van evenwicht te bewaren, het gevoel dat je het onder controle had, het gevoel dat je het aankon, dat je met het leven om kon gaan. Maar nu, lang nadat je het zelf hebt gevormd, word jij je ervan bewust dat er een zekere frustratie in je hoofd zit, frustratie met het leven, misschien een frustratie met het spirituele pad. Je behaalt niet de resultaten waarop je had gehoopt, dus je frustratie neemt toe en die frustratie wordt, in ieder geval gedeeltelijk, door dit zelf veroorzaakt. Maar je kunt met je gedachten niet echt naar het zelf kijken, je kunt eigenlijk niet de vraag stellen: “Heb ik het zelf nog nodig? Helpt het me of belemmert het me? Moet ik het loslaten?” Je kunt deze vragen niet stellen omdat je denkt: “Maar het zelf heeft me geholpen om met het leven om te gaan en heeft me een gevoel van controle gegeven en wat gebeurt er wanneer ik dat zelf loslaat? Word ik dan niet opnieuw overweldigd? Word ik dan zelfs niet gefrustreerder?”

Die reactie is begrijpelijk, maar tegelijkertijd ook onlogisch en niet-constructief. Het is geen realiteit. Iets kan begrijpelijk zijn op deze zeer moeilijke, onnatuurlijke planeet, maar toch niet reëel of constructief. Het probleem met het zelf is dat de situatie die het zelf heeft gevormd, zich lang geleden heeft afgespeeld, toen je nog relatief nieuw was op deze planeet. Je was geschokt door de situatie die je ertoe heeft gebracht om het zelf te maken omdat je verrast werd, je had het niet verwacht. Je had nooit gedacht dat dit jou zou overkomen, maar sindsdien ben je al vele malen op aarde geïncarneerd. Je hebt veel van de dingen meegemaakt die op aarde gebeuren, maar die nooit op een natuurlijke planeet zijn gebeurd.

Je bent volwassener geworden en hebt meer ervaring met de aarde opgedaan. Als je het zelf loslaat, zul je niet meer op dezelfde manier reageren als op het moment waarop je het zelf vormde. Je zult niet overweldigd raken. Je zult niet in een zwart gat worden gegooid. Je kunt terugkijken op de situatie en zeggen: “Ja, ik snap waarom ik toen zo heb gereageerd, maar ik zie ook dat ik vandaag de dag niet meer zo zou reageren. Ik heb het zelf dat gebaseerd was op die oude reactie niet meer nodig.”

Hoe laat je los
Maar zelfs als je dit met je verstand, met je rationele logische verstand, bekijkt, is dat niet hetzelfde als het loslaten van een zelf, of loslaten in het algemeen. Je weet hoe vaak we het tijdens deze conferentie en ook eerder over loslaten hebben gehad. Maar hoe laat je los?

Nogmaals, ik kan geen woorden tegen je zeggen die een omslag teweegbrengen zodat je daadwerkelijk loslaat, maar ik kan je wel een paar aanwijzingen geven. Je moet je bewust worden van je onvermogen om iets los te laten. Je moet proberen het duidelijk te krijgen, het vanuit verschillende invalshoeken te bekijken, zodat je het uiteindelijk gaat zien. Ik heb het niet over begrijpen. Je moet het wel degelijk begrijpen met je rationele verstand, zoals ik net al zei. Ik heb het er nu over dat je het gewoon ziet. De meesten van jullie kunnen niet loslaten omdat je iets niet hebt gezien. Je hebt het niet duidelijk gezien, je hebt niet gezien wat het precies is. Je kunt gewoon observeren. Voel je frustratie? Observeer het gewoon. Je observeert het alleen maar. Je oordeelt niet, je analyseert niet, je denkt niet, je observeert alleen maar. Sta jezelf toe het gevoel te ervaren, ga erin mee. Wat het je ook oplevert, het blijft gewoon een ervaring die je hebt.

Een zelf van buitenaf zien
Je ervaart, je observeert het gevoel gewoon totdat er op een of andere manier iets ontstaat, een bepaalde helderheid waardoor je het zelf van buitenaf ziet. Je ziet dat jij dat niet bent. Dat is alles wat ik vraag: dat je ziet dat jij niet het zelf bent. Begrijp je waar ik naartoe wil? Hoe kun je een zelf gaan zien, hoe kun je zelfs maar over een zelf nadenken, als jij het ook was?

Als je het zelf was geworden, als je het zelf bent, kun je het van buitenaf niet zien. Je kunt je zelfs niet voorstellen dat er een zelf bestaat dat anders is dan jij. Het feit dat je deze leringen hebt bestudeerd en hebt geprobeerd ermee te werken, laat je iets heel eenvoudigs zien. Een gescheiden zelf zou de lering nooit kunnen bevatten. Hij zou nooit kunnen beslissen dat hij de lering toe wil passen. Een gescheiden zelf zou nooit kunnen besluiten: “Ik wil van mezelf af.” Alleen de Bewuste Jij kan dit omdat jij niet het zelf bent.

Jij bent de Bewuste Jij
Nu kun je een klein trucje met jezelf uithalen: hoe jij je de Bewuste Jij ook voorstelt, hoe je de Bewuste Jij ook ervaart, concentreer je daarop. Wat is de Bewuste Jij voor jou? Probeer dan eens uit de Bewuste Jij te stappen en er van buitenaf naar te kijken. Wat is hij precies? Hoe zie je de Bewuste Jij?

Als je het niet helemaal begrijpt, stel je dan voor dat ik je nu vraag om je bewust te worden van je fysieke lichaam. Je kijkt, je hoeft je ogen niet per se te openen, maar je visualiseert het, je kijkt. Nu vraag ik je om uit je lichaam te stappen en naar jezelf te kijken met je fysieke ogen. Natuurlijk weet je dat dit niet kan, maar dit is een metafoor voor de Bewuste Jij. Jij bent de Bewuste Jij. Hij kan zichzelf nooit van buitenaf zien. Hij kan niet uit zichzelf stappen en daardoor weet je dat je geen gescheiden zelf bent. Je bent niet het zelf geworden en alles wat ik je nu vraag is erover na te denken, misschien te voelen, dat je geen specifiek zelf bent. Je hebt geen vorm. Je bent geen zelf. Je bent jij, en als je dat kunt voelen, kan het je misschien helpen om los te laten wat je nu ziet als iets wat jij niet bent, want wanneer je ziet wat je bent, zie je ook wat jij niet bent. En daarom kan dat wat je bent, loslaten wat je niet bent.

“Waarom ben je daar nog niet?”
Een bepaalde wijsheid wordt steeds opnieuw doorgegeven in boeddhistische leringen, met name in het zenboeddhisme, namelijk dat sommige studenten een manier van denken ontwikkelen dat ze het spirituele pad wel zien, het doel van dat pad voor ogen hebben. Ze zien de middelen die in hun specifieke leer worden beschreven om dat doel te bereiken en wijden zich daaraan. Ze zijn zeer enthousiast, ze doen alles precies goed, alle uiterlijke zaken doen ze op de juiste manier, maar na een tijd waarin ze alles goed hebben gedaan, ontstaat er frustratie: “Waarom heb ik mijn doel nog niet bereikt?” Waarom hebben ze wat ze ook als doel zien, nog niet bereikt? “Waarom ben ik er nog niet?” Je weet als je in je auto stapt met de kinderen en een lange rit voor de boeg hebt, dat het uren gaat duren, maar na vijf minuten vragen de kinderen: “Zijn we er al?”

En dat doen sommige onderbewuste zelven ook, alleen zeggen ze: “Waarom ben je er nog niet?” Als je naar deze zelven luistert, dan bouw je misschien frustratie op. Boeddhistische leraren in hun kloosters en ashrams proberen al eeuwenlang studenten op een of andere manier te choqueren, zodat ze die frustratie plotseling loslaten. Dat hebben ze op diverse manieren gedaan. Er is een oud verhaal over een leraar die te maken had met een gefrustreerde jonge monnik. Hij sloeg hem ineens, zonder nadenken, in zijn gezicht, waarna de monnik verlicht raakte. Dat werkt soms weleens, maar helaas heeft dat in boeddhistische kloosters al tot heel veel klappen geleid, zonder dat de overeenkomstige mate van verlichting er kwam.

Frustratie is een innerlijke ervaring
Maar er zijn ook andere methoden geprobeerd, zoals de student vertellen dat hij het niet meer moet proberen; dat hij zijn inspanningen moet staken. Soms, wanneer studenten niet alleen stoppen met dingen doen, maar ook om in gedachten ergens te komen, verandert er ineens iets. Een andere manier van aanpak is het besef, gebaseerd op onze leringen, dat alles een ervaring is. Stel, je bent erg gefrustreerd, je hebt geen resultaten geboekt op het spirituele pad. Wat is dat? Als je een stap naar achteren doet en naar de frustratie kijkt, wat is het dan? Is dat geen ervaring? Waarom wil je die ervaring hebben? En dan zul je zeggen: “Maar ik wil deze ervaring niet, ik wil er vanaf komen, ik wil gemoedsrust, ik wil verlichting, ik wil de stroom van de geascendeerde meesters, de Heilige Geest, voelen, ik wil alles ervaren behalve deze frustratie.”

Echt waar? Is dat wat je wilt? Waarom heb je er dan voor gekozen om in deze frustrerende situatie te stappen? En waarom kies je ervoor om daarin te blijven? Je zou kunnen zeggen: “Maar ik heb er niet voor gekozen, het is gewoon gebeurd omdat ik de gewenste resultaten niet behaal.”

Frustratie wordt gecreëerd en vanbinnen opgelost!
Ik begrijp het. Je snapt onze leringen dus niet; dat de innerlijke ervaring die je hebt, niet wordt veroorzaakt door omstandigheden op de wereld, maar door de omstandigheden in je hoofd. Naar wat voor ervaring ben je op zoek? Gemoedsrust? Verlichting? Wat het ook is, wat is dat? Het is een ervaring. Hoe kun je ooit een ervaring krijgen die zich niet in je hoofd afspeelt? Hoe zou dat mogelijk zijn? Hoe kun je de overstap maken van jouw ervaring van frustratie naar de ervaring dat je het gewenste resultaat op het spirituele pad behaalt? Hoe maakt je de overgang van de ene ervaring naar de andere?

Voordat je uit je huidige situatie kunt stappen, moet je die eerst loslaten. En wat weerhoudt je ervan? Een bepaalde toestand in je hoofd. Je denkt misschien dat je die met een of andere oefening kunt weghalen, maar dat is niet zo. Waarom ben je nog niet veranderd? Waarom heb je het nog niet losgelaten? Omdat er iets in je hoofd zit wat je niet hebt gezien. Er zit iets in je onderbewuste dat je nog niet bewust hebt gemaakt. Je hebt nog niet volledig erkend dat de frustratie in je hoofd ontstaat en daarom alleen in je hoofd losgelaten kan worden.

Je hebt niet toegegeven dat je zelf het zelf hebt gevormd dat je de ervaring geeft dat je een gefrustreerd wezen bent en daarom de macht hebt om dat zelf ongedaan te maken. Sterker nog, je bent het enige wezen in het universum dat dit kan. Geen enkele geascendeerde meester kan in je gedachten iets ongedaan maken wat jij met je vrije wil hebt gecreëerd. Dus waarom wil je de ervaring hebben dat je er nog niet bent? Er moet een reden zijn. Het moet iets voor je betekenen. Wat doet die frustratie voor je waar je meer waarde aan hecht dan de ervaring dat je de rust hebt die je zegt te willen?

Je zelfmeesterschap opbouwen
Nogmaals, ik geef slechts wat ideeën om degenen onder jullie die deze frustratie voelen te helpen begrijpen wat er moet veranderen om die zelven, alle zelven, maar ook het laatste op zichzelf gerichte zelf op het zesennegentigste niveau, los te laten.

Wat ben je? Dit is slechts een nieuwe poging, een ander experiment. Wat ben je? Je bent een ervaarder. Waar gaat het spirituele pad over? Het gaat er niet om dat je een spirituele ervaring krijgt. Het gaat niet om verlichting, ontwaken, ascenderen. Het spirituele pad gaat over zelfmeesterschap. Wat is zelfmeesterschap?

Veel studenten hebben door de jaren heen gedacht dat zelfmeesterschap een magische gave is die je verwerft door het strikte, gedisciplineerde pad van de geascendeerde meesters te volgen. Maar zelfmeesterschap is heel eenvoudig: het vermogen om je innerlijke ervaring te kiezen. Wat je ervan weerhoudt om dat meesterschap te bereiken, is dat je een zelf hebt dat gebaseerd is op de overtuiging dat je innerlijke ervaring een product is van, of afhankelijk is van, iets buiten jou.

Dit kan iets op de wereld zijn, zoals de perfecte partner of veel geld. Of het kan iets van een andere wereld zijn, zoals een spirituele meester die aan je verschijnt, je derde oog aanraakt waardoor je plotseling verlicht wordt. Maar geen van deze dingen kan dat voor je bewerkstelligen.

Zelfmeesterschap is kiezen wat je gemoedstoestand wordt en hoe kies jij je gemoedstoestand? In de eerste plaats door te beseffen dat jij niet de onderbewuste zelven bent die aan je trekken. Maar zelfs wanneer je jezelf ervaart als de Bewuste Jij, als zuiver gewaarzijn, betekent dat niet per se dat jij je gemoedstoestand kunt kiezen. Je moet dat meesterschap opbouwen. Maar je kunt pas echt aan dat proces beginnen als je erkent dat je gemoedstoestand een product is van omstandigheden in je gedachten, op de vier niveaus van je geest. Dan kun je geleidelijk het meesterschap in de Bewuste Jij opbouwen om je innerlijke ervaring onafhankelijk van de omstandigheden te kiezen.

Wat één heeft gedaan, kan iedereen doen!
Is het gemakkelijk? Eigenlijk niet. Is het mogelijk? Absoluut. Is het de moeite waard? Zeker weten. Ik heb het meegemaakt. Serapis Bey heeft het meegemaakt. Master MORE heeft het meegemaakt. Zelfs Jezus heeft het meegemaakt, hoewel hij daarvoor wel een duwtje in de rug van zijn moeder nodig had, veel meer dan in de Bijbel staat beschreven. Eigenlijk zou je moeten zeggen: “Deze geascendeerde meesters zijn niet zo bijzonder dat ze iets kunnen bereiken wat ik niet kan bereiken.” Je zou moeten zeggen: “Als deze kleurrijke figuren het konden, dan kan ik het natuurlijk ook.” En natuurlijk zijn al onze leringen er in zekere zin op gericht om je te helpen de verschuiving te maken, om iets in je gedachten te zien, te ervaren dat jij dat niet bent, en daardoor beseft dat jij niet zult verdwijnen, dat je niet zult sterven, dat je niets zult verliezen als je het zelf loslaat. Je zult vrijheid en gemoedsrust krijgen.

Dit is tot nu toe bij me opgekomen. Misschien komt er later nog meer van andere meesters of van mij, maar mijn laatste gedachte is: probeer de frustratie die je voelt te erkennen. Probeer vervolgens in te zien dat die frustratie altijd een extern object heeft. Er is altijd een reden waarom je gefrustreerd bent, maar die reden is niet de oorzaak van je frustratie. Het is alleen maar iets wat het zelf op jou projecteert. De frustratie is gewoon het zelf. Het is een ervaring die in je innerlijk is geproduceerd en als je kunt erkennen dat het een ervaring is, dan kun je zeggen: “Waarom blijf ik die ervaring vasthouden in plaats van er één keer voor te kiezen om die los te laten?”

Nu heb ik mijn ideeën voorlopig met jullie gedeeld en ik zal dit onderwerp verder laten rusten. Maar ik ben nog niet helemaal klaar, maar dat doe ik in een apart dictaat.