Vraag: De recente afzetting van Khamenei roept een complex moreel dilemma op. Als meedogenloze dictator die verantwoordelijk was voor het bloedbad onder dertigduizend burgers die democratie eisten, is zijn vertrek onmiskenbaar een positieve ontwikkeling voor het Iraanse volk. De methode van zijn afzetting, een plotselinge, gerichte aanval door de Verenigde Staten zonder formele oorlogsverklaring, is echter een duidelijke schending van het internationaal recht. Hoewel de eliminatie van een tiran onmiddellijk opluchting brengt, is het op den duur wel gunstig voor het Iraanse volk dat dit door buitenlandse militaire interventie is bewerkstelligd? Of moet, met het oog op ware historische vooruitgang en het bevrijden van hun natie, de omverwerping van een dergelijk regime organisch door de burgers zelf worden bewerkstelligd?

Antwoord van Geascendeerde Meester Saint Germain, 2026 – Kazachstan:

Een verandering in het regime hoeft niet per se te gebeuren doordat de burgers zelf de dictator fysiek omverwerpen of executeren. In het ideale geval zou het echter moeten gebeuren door een omslag bij een cruciaal aantal mensen van de bevolking die zich losmaakt van het gedachtegoed dat de dictator in staat heeft gesteld om hen in zijn macht te hebben. En het is helemaal waar dat de verwijdering van Khamenei het regime zelf niet heeft verwijderd, noch de politieke leiders, noch de militaire leiders, noch de Republikeinse Garde. De situatie van het Iraanse volk is tot nu toe eigenlijk niet veranderd. Ze worden waarschijnlijk zelfs nog meer onderdrukt en voelen zich nog meer onderdrukt dan voorheen.

Nu kun je naar Venezuela kijken en zeggen: was dit niet een succesvolle staatsgreep van de Verenigde Staten? Maar wat hebben ze eigenlijk gedaan? Ze hebben het regime van Maduro in feite aan de macht gelaten. En voelen de Venezolanen zich nu vrijer dan voorheen? Niet echt, want ze zijn niet vrijer.

Als spirituele student moet je beseffen dat je naar het fysieke regime kunt kijken en vanuit een traditioneel perspectief kunt zeggen: “Dit zijn de mensen die de bevolking onderdrukken, deze fysieke mensen onderdrukken de bevolking fysiek.” Maar dat is nooit het geval. Er is altijd een component bewustzijn. Er is een element in het bewustzijn van het Iraanse volk waardoor dit regime zo lang aan de macht heeft kunnen blijven. En dit is een complexe matrix, maar het belangrijkste element is dat veel Iraniërs, vooral op het platteland, iets hebben wat we al vaker besproken hebben: de onwil om zichzelf en hun levensstijl te veranderen, wantrouwen tegen veranderingen, angst voor verandering, het verlangen om vast te houden aan traditionele waarden.

Dan is er nog het element islam, dat er niet was voordat het huidige regime aan de macht kwam. Het was niet zo sterk. Maar het is heel erg aan het Iraanse volk opgedrongen en omdat ze niet bereid waren de islam in twijfel te trekken, en dat waren ze voorheen ook niet echt, zijn ze meegezogen in de islamitische propaganda. En als je kijkt naar het emotionele, mentale en identiteitsniveau, dan zie je zie dat er een heel log, heel agressief, collectief monster boven de Iraanse natie hangt.

Het fysieke regime houdt verandering niet tegen maar dit monster. Maar hoe kan dat monster overleven? Omdat nog steeds te veel mensen het hun energie voeren omdat ze bang zijn voor verandering en niet door willen, of niet de islam durven te verlaten en een seculiere staat te eisen. Iran is niet het enige moslimland met zo’n monster. Alle andere landen hebben het ook, maar in Iran is het bijzonder sterk. En dat moet veranderen. Dat kunnen de mensen wel doen, ongeacht de fysieke onderdrukking. Ze kunnen de hele situatie veranderen door geen energie in het beest te steken. Tot nu toe zijn er echter niet genoeg mensen die daartoe bereid zijn. En daarom is een regime nog steeds aan de macht.

Natuurlijk hebben de Amerikanen en de Israëliërs het internationale recht geschonden. Maar het is ook een uiting van een ongelooflijke arrogantie, zoals we al zo vaak hebben gezegd, die kenmerkend is voor gevallen wezens: dat ze een beeld in hun hoofd kunnen vormen van hoe de werkelijkheid moet zijn en dat de werkelijkheid zich vervolgens gewoon aan dat beeld moet aanpassen.

Je ziet dat Trump, toen de situatie met Maduro zich voordeed, zich gesterkt voelde in zijn overtuiging dat hij kon verklaren hoe het werkelijk zit en dat die zich daaraan zou conformeren. Maar deze keer werkte het niet. De vraag is nu: zal een voldoende aantal Trump-aanhangers, waaronder congresleden, senatoren en leden van de Republikeinse Partij, bereid zijn de onfeilbaarheid van hun leider in twijfel te trekken? Hijzelf zal dat natuurlijk niet willen, net als Netanyahu dat niet kan of wil. Je ziet dat er ook een zware last of wolk boven Amerika hangt, vooral in de Republikeinse staten en rond Washington D.C., die mensen verblindt, waardoor ze niet aan Trump durven twijfelen. Er hangt een soortgelijk monster boven Israël, waardoor ze Netanyahu en de agressie van Israël tegen haar buren niet durven te betwijfelen. Te veel mensen in Israël hebben de mentaliteit dat je moet leven met het zwaard en denken dat dit de enige manier is waarop Israël kan overleven. En ik zeg niet dat Israël niet kan overleven door met het zwaard te leven, maar het kan niet overleven als een democratie die wordt gesteund door andere democratische landen.