Vraag aan Kim: Ik heb een vraag. Die is voor de helft van mij en voor de helft van mijn vriend. Waarom denk je dat het nodig is om drie dagen te wachten voordat je iemand begraaft? En in dezelfde trant: Heb je er al eens over nagedacht hoe je zelf begraven wilt worden?

Antwoord van Kim Michaels, 2026 – Litouwen:

Kim: Bij The Summit Lighthouse hadden ze een soort aanbeveling om het lichaam drie dagen op ijs te laten liggen. Is dat wat je bedoelt?

Het gaat niet om ijs, maar in veel tradities is het noodzakelijk dat het lichaam drie dagen boven de grond blijft voordat het begraven wordt. Moet je het lichaam dan drie dagen bewaren voor je het verbrandt of is het echt nodig om het drie dagen lang te bewaren?

Kim: Ik zou nee zeggen. Ik snap namelijk niet waarom ze zeggen dat het nodig is.

Ik denk dat het kwam omdat ze een paar honderd jaar geleden misschien niet helemaal zeker wisten of het lichaam wel dood was.

Dat zou praktisch kunnen zijn omdat er vroeger mensen levend begraven werden. Ze hadden een soort buisje dat naar beneden liep, waarmee ze aan een touwtje met een belletje konden trekken om te controleren of ze nog leefden. Maar dat was in een andere tijd, toen de medische wetenschap nog niet zo ver gevorderd was als nu. Tegenwoordig kunnen ze veel nauwkeuriger vaststellen of iemand dood is. Ik denk niet dat het nodig is. Ik denk dat het eerder een overblijfsel uit het verleden is. De meesters raden altijd crematie aan omdat het voor de ziel gemakkelijker is om het lichaam achter te laten wanneer het lichaam is vergaan.

Er zijn veel tradities die zeggen dat de ziel nog drie dagen leeft, in ieder geval tot aan de begrafenis, zodat je iedereen kunt zien die afscheid wil nemen. Er zijn veertig dagen nodig om de etherische energie, de levensenergie, te laten vertrekken. Maar je kunt het in de tussentijd cremeren of niet. Maar die drie dagen hebben in de sjamanistische tradities vooral betrekking op het vertrek van de ziel. Drie dagen zonder het lichaam aan te raken, alsof je het lichaam verlaat. Het hangt af van het perspectief. Ik geef hier de sjamanistische traditie.

Daar zou iets van waarheid in kunnen zitten, afhankelijk van het bewustzijnsniveau van de persoon. Hoe meer iemand gehecht is aan zijn lichaam, hoe redelijker het wellicht is om die drie dagen te nemen, maar er zullen altijd mensen zijn die zo sterk aan hun lichaam gehecht zijn dat ze het niet los kunnen laten. Ik denk echter dat je het lichaam veel gemakkelijker los kunt laten als je spiritueel volwassener bent.

Maar dan kun je allerlei andere overwegingen laten meespelen, want je kunt ook zeggen: “Wat als iemand plotseling overlijdt bij een ongeluk, die jong is en er niet op voorbereid was?” Dan is die persoon er misschien meer aan gehecht, terwijl het anders is als het een ouder persoon is die er vrede mee heeft: “Ja, ik ga toch binnenkort dood en ik heb er vrede mee.” Dit is een van die dingen waar je volgens mij geen vaste regel voor kunt geven. Persoonlijk zou ik niet drie dagen willen wachten. Waarom? Doe het zo snel mogelijk.