Deel 4: Het doodsbewustzijn transcenderen

ONDERWERPEN: Jezus kwam om de mensen helpen het doodsbewustzijn te overwinnen – heel subtiele illusie – zien dat het een illusie is – onderzoek het onbetwistbare – het geheim van het leven – verlossing is een illusie – in werkelijkheid kun je niet van God gescheiden zijn; slechts in gedachten – mensen kunnen denken dat een mentaal beeld de waarheid is – gedachten geven energie een kwaliteit – sterke collectieve illusie – valse pad naar verlossing – Jezus kwam om ons van het valse pad bewust te maken – de dood is niet echt – een gescheiden zelf wordt geschapen – het gescheiden zelf denkt dat de dood bestaat omdat hij kan sterven – proberen te ontsnappen aan de onverdraaglijke angst voor de dood – toegeven dat jij het gescheiden zelf hebt geschapen en hem laten sterven – het valse pad zegt dat jij gered kunt worden zonder het gescheiden zelf op te geven – planeet aarde is een virtuele werkelijkheid – de valse religie bedenkt dingen die onbetwistbaar zijn – wortel en stok – je kunt de weg naar de hemel niet doen – je kunt hier op aarde worden gered – wanneer de mensen zich realiseren dat religie hen een valse belofte geeft – veel mensen zijn gekomen om het innerlijke pad te demonstreren – aan de spiraal van de dood ontsnappen – de illusie dat jij je niet kunt bevrijden van een fout – zelfs het valse pad kan tot eenwording met God leiden – het kruis en de wederopstanding – waarom mensen de meesters niet kunnen horen – zonde is een bewustzijnsstaat – je kunt het doodsbewustzijn transcenderen door de illusies ervan te onderzoeken

Kim: Jezus, ik ontving de volgende brief als reactie op de eerste besprekingen van Moeder Teresa en ik hoopte dat jij nog meer licht kon laten schijnen op het doodsbewustzijn en hoe je het overwint.

Beste Kim,
Ik wil jou en Jezus bedanken voor de diepgaande bespreking van Moeder Teresa’s boek en leven. Ik kreeg zoveel aha-ervaringen en inzichten door deze verhandeling als ik nog nooit eerder uit een andere verhandeling had gehaald.
Vooral dat ik voor de eerste keer een beschrijving vond van het doodsbewustzijn dat ik al mijn hele leven meedraag. Zolang ik mij kan herinneren, had ik het verlangen om te sterven. Toen ik geen idee had van het spirituele pad, was het een gedachte aan zelfmoord, maar sinds ik het spirituele pad heb gevonden, is het een verlangen geweest naar een ‘totaal ophouden te bestaan’, zoals Jezus het beschrijft. Het is niet echt een verlangen, behalve dan in mijn donkerste momenten; het is meer het idee dat ik het niet erg zou vinden als ik totaal ophield te bestaan omdat ik dan niet zou weten dat ik ooit bestaan had en ik niet meer naar iets zou hoeven te streven en te lijden. Ik bedoel, wie wil er tot in eeuwigheid leven als dit alles is wat er in het leven is. Ik heb geen innerlijk conflict hierover; ik kan deze ‘gedachte’ vrij vredig in mij zien. Alleen wanneer ik echt een gebrek aan richting en liefde voel, wordt dit idee een sterk verlangen. Ik heb geprobeerd dit aan mensen te beschrijven, maar niemand lijkt te begrijpen wat ik bedoel, dus was het een opluchting dat het zo duidelijk werd beschreven.
Ik weet nu niet of dit mijn eigen bewustzijn is of dat ik iets op me heb genomen van het collectieve bewustzijn. Maar als dit van dienst kan zijn voor Gods schepping, zou ik dit bewustzijn graag willen overwinnen. Ik weet alleen niet hoe. Jezus en andere meesters blijven praten over eenwording met hen en met God, maar ik heb nooit begrepen wat dit werkelijk betekent. Ik weet in gedachten wel dat ik God ben en dat ik één ben met de Meesters; de laatste tijd zie ik hen in mij en niet buiten me, maar ik denk nog steeds dat ik niet begrijp wat ‘Eén zijn’ echt betekent.
Nogmaals, ik dank jou en Jezus voor jullie besprekingen. Lezen dat Moeder Teresa niet meer op aarde hoeft te incarneren ondanks het feit dat zij dit bewustzijn niet heeft overwonnen, geeft mij veel hoop.

Antwoord van Geascendeerde Meester Jezus door Kim Michaels:

Ik ben natuurlijk zeer bereid om te spreken over het doodsbewustzijn omdat dit miljoenen mensen op aarde beïnvloedt, vaak met het effect dat het hen de vreugde om te leven ontneemt. In veel gevallen leidt het bij hen zelfs tot de illusie dat door het doden van hun fysieke lichaam, hun bewustzijn ook eindigt en dus een einde aan hun lijden maakt – wat uiteraard niet het geval is omdat het bewustzijn de dood van het lichaam overleeft.

Het was inderdaad deze bewustzijnsstaat waarover ik sprak toen ik zei:

ik ben gekomen om hen het leven te geven in al haar volheid. (Johannes 10:10)

Met andere woorden, ik kwam naar deze planeet met de bedoeling om de mensen te bevrijden van het doodsbewustzijn. Let op wat ik nu zeg. Ik kwam níét om mensen fysiek te redden. Ik kwam om hen te bevrijden van het bewustzijn dat hen van verlossing tegenhoudt.

Het is een enigszins dualistisch idee om een schaal te maken met de bedoeling het ene met het andere te vergelijken. Dus zeg ik met enige tegenzin dat het doodsbewustzijn de moeilijkste van alle dualistische illusies is die je moet overwinnen – want ik weet hoe de dualistische geest zo’n uitspraak zal gebruiken. Maar desondanks het doodsbewustzijn is bij wijze van spreken de oorspronkelijke illusie die zelfbewuste wezens van hun bron en hun spirituele leraren heeft gescheiden. Daaruit ontstaan alle andere dualistische illusies en die bouwen voort op deze ene illusie, wat betekent dat het de subtielste van alle illusies is. Dan wordt het natuurlijk tamelijk moeilijk om hem te overwinnen, wat de reden is dat zelfs een volwassen levensstroom als Moeder Teresa niet in staat was die af te schudden.

Maar wees alsjeblieft alert en realiseer je dat het doodsbewustzijn zelf deze bewering onmiddellijk zal gebruiken om jóú te ontmoedigen om het zelfs maar te proberen: “Kijk, daar heb je het al, als iemand die zelfs zo groot als Moeder Teresa het niet kon overwinnen, wie ben jij dan dat jíj denkt dat jíj het wel kan? Geef het maar op en verzink in de vrede van de dood!”

De waarheid is dat Moeder Teresa – zoals ik uitgelegd heb in de voorgaande bespreking – specifieke illusies had die ze niet wilde onderzoeken. Dus als jij je persoonlijke illusies meer wilt onderzoeken – en het doodsbewustzijn komt in vele slimme vermommingen – dan kun jij zeker wel overwinnen wat Moeder Teresa niet overwonnen heeft. (Omdat ik ook gezegd heb dat haar worsteling zeker heeft geholpen om de planetaire last te verlichten – hoewel niet op de manier die zij bedacht had met haar bewuste gedachten – en dit maakt het gemakkelijker voor anderen om dit juk af te werpen – dus haar werk was niet voor niets.)

In feite is het gehele concept dat één persoon beter of capabeler is dan anderen, een uitkomst van het doodsbewustzijn, want wanneer je alles met het licht van Christus ziet, dan zie je dat de Bewuste Jij de kern van elk zelfbewust wezen is, die een individualisatie is van het Wezen van de Schepper zelf. Daardoor slaat het nergens op dat één individualisatie van God vaardigheden zou kunnen hebben die een andere individualisatie van God niet heeft. Wat één heeft gedaan, kan iedereen doen – wanneer iedereen beseft dat zij van de Éne komen. Zoals we zeggen in ‘The Art of Non-war’, hoe kan één uitdrukkingsvorm van de oneindigheid meer zijn dan een andere uitdrukkingsvorm van de oneindigheid?

Laat mij nu reageren op de vraag hierboven: “Maar als het in dienst kan staan van Gods schepping, zou ik graag dit bewustzijn willen overwinnen. Ik weet alleen niet hoe.”

Het zal zeker een enorme dienst aan Gods schepping zijn als mensen die het doodsbewustzijn hebben, dit overwinnen en aan anderen laten zien hoe zij dat ook kunnen doen. Het belang hiervan kan nauwelijks overschat worden.

Hoe overwin je het doodsbewustzijn? Dat is heel simpel. Je overwint het doodsbewustzijn op dezelfde manier als je iedere andere illusie overwint: Door te zien dat het een illusie is!

Hoe overwin je een illusie? Door de dualistische overtuigingen die de illusie hebben gewekt te onderzoeken – door vraagtekens te zetten bij de dingen die de illusie zelf als onbetwistbaar afschildert.

Om je op gang te helpen zal ik je nu een totaal radicaal en revolutionair idee toewerpen en ik vraag je om heel alert te zijn op de gedachten die bij je opkomen als jij dit idee leest.

Wat betekent het eigenlijk om gered te zijn, verlichting te bereiken, te ascenderen of hoe je het einddoel van het menselijke streven ook wilt noemen? Wat is het geheim van het leven, de verborgen sleutel achter het feit dat de meeste religies die op aarde bekend zijn, over gesproken hebben als de noodzaak om naar verlossing te streven?

Het geheim is dat je níét gered zult worden totdat je op het punt komt dat jij je realiseert dat je niet gered hoeft te worden omdat HET HELE CONCEPT DAT JE GERED MOET WORDEN, EEN ILLUSIE IS, EEN SLIMME DOORTRAPTE LEUGEN!!!

Denk nu eens na over de gedachten die bij je opkwamen toen je deze uitspraak las. En denk nu over de werkelijkheid na: Ál deze gedachten kwamen van het doodsbewustzijn zelf en zij dienen maar één doel: JOU TOT IN HET ONEINDIGE GEVANGENHOUDEN IN HET DOODSBEWUSTZIJN!!!

Ja, ik weet dat je allerlei slimme argumenten kunt bedenken die tegen mijn bewering ingaan, maar laten we gewoon een stapje naar achteren doen en naar het grote geheel kijken. Laten we eens een reality check doen.

van de oceaanWat zou je zeggen van een druppel water in de oceaan die gelooft dat hij gescheiden is van de oceaan door een ondoordringbare barrière of zelfs gelooft dat de oceaan niet bestaat? Omdat de oceaan eindig in grootte is, is het mogelijk dat een druppel gescheiden kan worden, maar stel je nu eens voor dat de oceaan zo oneindig groot is dat er niets anders bestaat dan de oceaan. Hoe kan die druppel gescheiden zijn van iets wat overal is?

De meeste religies, en zeker het christendom, beweren dat God oppermachtig, alwetend en alomtegenwoordig is. Dit wordt weergegeven in het Evangelie van Johannes: “Zonder hem werd niets gemaakt dat gemaakt is.” Of zoals wij zeggen in deze leringen: alles wordt gemaakt van het Ma-terlicht dat gemaakt is van het eigen wezen en bewustzijn van de Schepper. Met andere woorden, juist het feit dat jij bestaat, dat jij zelfbewustzijn hebt, bewijst dat jij niet gescheiden kunt zijn van God, want alles wat bestaat – dat gemaakt is – werd gemaakt uit Gods energie, Wezen en bewustzijn.

Wanneer je hierover nadenkt, dan zie je dat je logischerwijs niet van God gescheiden kunt zijn.Dat iets gescheiden kan zijn, is énkel een illusie. Dus is het gewoon niet waar dat jij van God gescheiden bent of dat er een ondoordringbare barrière of een onoverbrugbare kloof zit tussen jou en Gods koninkrijk. Als God overal is, hoe kun je dan een plek vinden waar God niet is? Als het koninkrijk van God overal is, hoe kun jij dan niet in het koninkrijk zijn?

De logische consequentie is dat het gevoel dat je niet in Gods koninkrijk bent, alléén maar een illusie kan zijn. En dat betekent dat het concept dat je gered moet worden om in het koninkrijk te komen, ook een illusie is. De sleutel om bevrijd te zijn van het gevoel dat je gescheiden bent, is ontwaken uit die illusie. Zodoende is de sleutel om gered te worden ontwaken uit de illusie dat je gered moet worden doordat je ziet dat je nooit echt van God gescheiden bent geweest. Je dacht dat je gescheiden was van God omdat je in de illusie was gaan geloven dat Gods koninkrijk buiten jou was. De sleutel om deze illusie te overwinnen is dat je mijn bewering dat het koninkrijk van God binnenin jou is, de waarheid is.

Dit proces van ontwaken moet – onontkoombaar – plaatsvinden waar de illusie zich bevindt, namelijk in jouw gedachten. Dat is juist waarom ik zei dat het koninkrijk niet komt door het aanhangen van een religie omdat het koninkrijk van God binnenin jou is. Je ‘betreedt’ Gods koninkrijk als je – in gedachten – ontdekt dat je eigenlijk nooit buiten het koninkrijk bent geweest – je bent alleen voor de gek gehouden zodat je dacht dat je erbuiten was. Je ‘betreedt het’ door eindelijk te accepteren dat je al in het koninkrijk bent omdat het koninkrijk overal is.

Ja, ook al klinkt dit logisch, ik weet dat dit het er voor de meeste mensen niet gemakkelijker op maakt om de illusie op te geven, maar dit legt een fundering waarop we nu verderkunnen bouwen.

Hoe kunnen zelfbewuste wezens het gevoel krijgen dat zij gescheiden zijn van Gods koninkrijk? Omdat zij verbeeldingskracht en vrije wil hebben gekregen. Zodoende kunnen zij hun verbeelding gebruiken om een mentaal beeld op te bouwen – of een beeld te accepteren dat gemaakt is door anderen – en zij kunnen hun wil gebruiken om te accepteren dat dit beeld echter is dan de realiteit.

Om dit goed te begrijpen moet je begrijpen dat alles wordt gemaakt van energie en dat jouw gedachten het vermogen hebben om energie te gebruiken op manieren die de meeste mensen niet begrijpen. Elke gedachte en emotie die jij hebt, geeft energie een ‘kwaliteit (eigenschap)’ die een specifieke vibratie heeft en een mentaal beeld over die energie heen legt dat ervoor zorgt dat die een bepaald patroon of matrix vormt. Zoals de wetenschap zegt, kan energie niet gemaakt of vernietigd worden (in elk geval niet door de menselijke geest) dus zodra mentale energie een specifieke kwaliteit in vibratie heeft gekregen, houdt ze die vibratie en dat patroon.

De reden dat de illusie dat je gescheiden bent, overtuigend lijkt op aarde, is dat miljarden mensen het geloof dat je gescheidenheid bent, heel lange tijd hebben versterkt en zo ‘gewicht’ hebben toegevoegd aan de energie die een bepaalde kwaliteit krijgt door deze overtuiging en alle angst, boosheid en andere negatieve emoties die hieruit voortvloeien. Dit collectief gevormde bewustzijn omringt deze planeet als een zwarte wolk van energie en beïnvloedt elk wezen dat erop leeft en trekt aan hun gedachten en gevoelens. De consequentie is dat jij, wanneer jij geboren wordt in een fysiek lichaam, onvermijdelijk dit energieveld betreedt en omdat je bent opgevoed in een cultuur die wordt gebaseerd op de illusie dat je gescheiden bent, ga je die illusie geloven.

Ik probeer je te laten begrijpen dat het einddoel van alle spirituele groei – de meestersleutel tot verlossing – is dat je moet ontwaken uit de illusie dat je gescheiden bent. Theoretisch kun je op ieder moment ontwaken uit deze illusie – ook nú op dit moment!

Ik ben mij er zeer van bewust dat er spirituele leraren zijn die hierover hebben gesproken en die in principe hun volgelingen hebben verteld dat zij slechts hoeven te ontwaken – wat in de meeste gevallen gewoon niet werkt. Zoals Moeder Maria en Maitreya uitleggen in hun boeken, is de reden dat jij door de tijd heen veel illusies hebt opgepikt die voortkomen uit het bewustzijn van gescheidenheid en je bent gaan geloven dat ze waar zijn. Je hebt ook energie in jouw energieveld verzameld dat een lagere vibratie heeft en je hebt karma gemaakt met andere mensen. Dit trekt allemaal aan je bewuste gedachten en afhankelijk van de trekkracht kan dit het voor jou erg moeilijk maken om de illusie te zien.

Daarom presenteren wij de mensen het concept dat er een pad is dat geleidelijk de trekkracht aan jouw denken zal verminderen en jou steeds dichter bij het punt brengt waarop je de ultieme aha-ervaring krijgt en beseft dat gescheidenheid een illusie is. Maar denk eraan dat het ware pad níét een pad op de wereld is. Hoeveel rituelen je op de wereld ook doet, ze zullen niet automatisch een doorbraak opleveren. Daarom zei ik dat het koninkrijk niet komt door naleving. Het doorbreken is een creatief proces en alleen jíj kunt aan de wijzer van het bewustzijn draaien tot je de wereld in een totaal ander licht ziet dan daarvoor.

Ik probeer dus niet te zeggen dat iedereen die dit leest, ogenblikkelijk kan of moet ontwaken en zich bevrijdt van de illusie dat je gescheiden bent. Maar ik zeg wel dat iedereen die dit leest het potentieel heeft om gedeeltelijk te ontwaken omdat je door logisch nadenken beseft dat het klopt wat ik zeg. Zodra je dit beseft, zal het veel gemakkelijker voor je worden het pad te bewandelen om het doodsbewustzijn én het valse pad naar ‘verlossing’ dat voortkomt uit het doodsbewustzijn te overwinnen. Het zal veel gemakkelijker voor de Bewuste Jij worden om te beseffen dat hij meer is dan het doodsbewustzijn en zich dus losmaakt van die illusie. Dit zal het veel minder pijnlijk voor je maken om het pad te volgen, zoals ik hierna uit zal leggen.

Waarom is er een verkeerd pad naar verlossing, dat ik de brede weg heb genoemd die tot vernietiging leidt? Zoals Maitreya gedetailleerder uitlegt, zijn bepaalde wezens zo gevangen komen te zitten in het doodsbewustzijn dat zij proberen alle andere wezens mee te trekken. De meesten wezens zijn gewoon verblind door de illusie, maar er zijn een paar die zich er eigenlijk wel van bewust zijn dat gescheidenheid een illusie is, maar door hun hoogmoed proberen ze te bewijzen dat God ongelijk heeft door alle andere wezens in die illusie mee te trekken.

Deze wezens weten dat ontwaken uit de illusie slechts een kwestie is van een knop in je gedachten omzetten – net als een knop van een lichtschakelaar om de duisternis te laten verdwijnen uit een kamer. Om te voorkomen dat mensen deze knop omzetten, moesten zij een verkeerd pad bedenken dat mensen laat geloven dat zij op de énige weg naar verlossing zijn, maar ze komen eigenlijk nooit dichter bij het punt van ontwaken.

Het bedenken van dit valse pad – dat verlossing belooft terwijl het nóóit in staat zal zijn om dit te doen – is eigenlijk het gevaarlijkste effect van het doodsbewustzijn. Ik kwam juist naar de aarde om mensen te helpen begrijpen dat deze ‘brede weg‘ een misvatting is opdat ze de ‘rechte en smalle weg’ konden ontdekken die wel leidt naar het koninkrijk door je te laten ontwaken uit de illusie dat het koninkrijk ergens buiten jou, ergens anders, is. Daardoor is het voor iedereen – inclusief Moeder Teresa – die heeft aangeboden om het doodsbewustzijn aan te nemen, een onderdeel van hun missie om mensen helpen om zich bewust te worden van het valse pad – wat natuurlijk betekent dat je moet beginnen jezelf te wekken door de balk uit je eigen oog te trekken. En dit vereist dat je begrijpt waarom het valse pad zo verleidelijk is.

De fundering van het valse pad is juist dat je een oplossing belooft voor een probleem dat niet bestaat – in ieder geval niet buiten jouw gedachten. Met andere woorden, het belooft je de ware oplossing, maar omdat het probleem niet bestaat, kan er ook geen oplossing bestaan. Je bent bedrogen om naar een oplossing te zoeken die je eeuwige verlossing belooft, terwijl die je in werkelijkheid gevangenhoudt in het bewustzijn dat je gescheiden bent. Omdat jij echter denkt dat jij richting verlossing gaat, ben je niet bereid de illusie van gescheidenheid te onderzoeken en dan kun je er ook niet uit ontwaken. Daarom wordt het valse pad een catch-22.

De kern van het valse pad is juist de illusie dat je gescheiden bent. Zodra je die illusie gelooft, is de angst voor de dood de onvermijdelijke metgezel van die overtuiging. Het valse pad laat die angst ontstaan en belooft je daarna een ontsnapping aan de dood. Maar de enig ware ontsnapping is het besef dat die laatste vijand niet echt is, waardoor de dood zijn angel verliest.

Waarom is de dood niet echt? Zoals we zeggen in ‘The Art of Non-war’ is God de Oneindige en er kunnen geen scheidingen zijn in oneindigheid. Wanneer jij beseft dat je een verlengstuk bent van een oneindige God, weet je ook dat je levensstroom, je bewuste zelf, gewoon niet kan sterven.

Waarom lijkt de illusie van de dood dan zo echt? Wanneer de Bewuste Jij de illusie dat je gescheidenheid bent, accepteert, wordt je bewuste zelf níét sterfelijk, maar wordt er een gescheiden zelf, een zelf dat wel sterfelijk is, gevormd. Je bewuste zelf stapt in dat gescheiden zelf en ziet de wereld vervolgens door het filter van het sterfelijke zelf en denkt dat het filter echt is. Het lijkt op het aantrekken van een middeleeuws harnas waardoor je de wereld ziet door een smalle spleet en je een zeer beperkt gezichtsveld geeft. Daarom gelooft de Bewuste Jij – of neemt waar – dat hij echt van God gescheiden is en daardoor het potentieel heeft om te sterven. Omdat de Bewuste Jij zich identificeert met het sterfelijke zelf en omdat het sterfelijke zelf ook kán sterven, begint de Bewuste Jij te geloven dat hij kan sterven.

Deze angst voor de dood is onverdraaglijk en dan gaat de Bewuste Jij op zoek naar een uitweg. Zoals ik heb uitgelegd, is de enig echte uitweg dat je ontwaakt uit de illusie. Om dit echter te kunnen moet de Bewuste Jij iets toegeven, namelijk dat het gevoel van gescheidenheid een illusie is, dat hij een sterfelijk zelf heeft gevormd en dat hij een fout heeft gemaakt door dit te doen. Om dit te kunnen moet de Bewuste Jij bereid zijn eigen creatie – het monster van Frankenstein – laten sterven.

Als je naar mensen op aarde kijkt, dan zie je dat sommigen liever sterven dan toegeven dat zij een fout hebben gemaakt. In feite zijn miljoenen mensen fysiek gestorven omdat zij niet wilden toegeven dat zij diverse fouten hadden gemaakt. Ik heb het erover dat de Bewuste Jij niet wil toegeven dat hij een spirituele fout heeft gemaakt. Daarom wil hij niet terug om zijn spirituele leraar onder ogen te komen – die klaarstaat om hem te helpen om zich te bevrijden van de illusie zonder hem iets kwalijk te nemen of hem een schuldgevoel te geven – zoals Maitreya gedetailleerd uitlegt in zijn boek.

Wanneer een levensstroom zich afkeert van zijn ware leraar, ziet hij geen manier waarop hij aan de angst voor de dood kan ontsnappen (omdat hij onbewust weet dat het gescheiden zelf niet kan ontsnappen ). Dan wordt hij onvermijdelijk gevoelig voor de valse leraren – die de levensstroom beloven dat hij aan de dood kan ontsnappen zonder toe te hoeven geven dat hij een fout heeft gemaakt; zonder het sterfelijke zelf op te hoeven geven dat ervoor zorgt dat de dood mogelijk lijkt. Met andere woorden, het valse pad wordt gebaseerd op de belofte dat je gered kunt worden zonder de illusie op te geven die het laat lijken alsof jij moet worden gered.

Begrijp je echt wat ik hier zeg? Het hele probleem is dat de Bewuste Jij naar de wereld kijkt vanuit het sterfelijke zelf. De oplossing is vanzelfsprekend dat de Bewuste Jij zich scheidt van het sterfelijke zelf en hem laat sterven – waardoor de Bewuste Jij geboren wordt uit water en uit geest (Johannes 3:5). Het sterfelijke zelf kan nóóit acceptabel worden in de ogen van God en daardoor kan hij nooit Gods koninkrijk betreden zoals ik heb beschreven in mijn parabel over het bruiloftsfeest (Matteüs 22:11). Het valse pad geeft de belofte dat het sterfelijke zelf – door een of ander proces op deze wereld – wel geaccepteerd kan worden en toegang kan krijgen tot het koninkrijk van God – je hoeft je alleen maar aan de regels te houden die voorgeschreven worden door het valse pad en dan moet God het sterfelijke zelf gewoon in zijn koninkrijk toelaten.

Je hebt misschien weleens een modern wetenschappelijk museum bezocht en een demonstratie gezien van een virtuele realiteit. Iemand loopt een leeg podium op en zet een brilletje op. Binnenin het brilletje ziet hij een computersimulatie die heel erg echt lijkt. Dan loopt iemand op het podium rond en is ervan overtuigd dat hij door een jungle loopt en slaat naar een pluimstaart of giftige slangen. Het publiek ziet de illusie op een scherm, maar ziet ook dat de persoon die het brilletje draagt, tegen lucht aan slaat – zoals Don Quichot tegen de windmolens.

Planeet aarde lijkt op een gigantische computersimulatie waarop iedereen die daarop komt een brilletje met een mentale virtuele realiteit opzet. Omdat mensen de herinnering verliezen aan hoe de wereld eruitziet zonder dat brilletje, groeien ze op met het geloof dat het perspectief op de wereld dat het brilletje geeft, absoluut klopt. De taak van ieder individu is zichzelf wekken uit de illusie en het brilletje afzetten. Het doel van alle echte religies is mensen daarbij helpen, terwijl het doel van alle valse religies is dat ze mensen het spel zolang mogelijk laten spelen.

Daarom zijn er een aantal religies bedacht om mensen meer in de illusie te laten geloven. Hoe kun je zo’n valse religie herkennen? Die heeft altijd bepaalde doctrines of overtuigingen die onfeilbaar of onbetwistbaar zijn, wat inhoudt dat je niet geacht wordt aan bepaalde fundamentele principes van die religie te twijfelen. Om mensen ervan te weerhouden gevaarlijke vragen te stellen, zal een religie vaak een gedetailleerd wereldbeeld geven waardoor het zeer gevaarlijk lijkt om de ideeën te betwijfelen; één voorbeeld daarvan is de mogelijkheid dat je eeuwig in de hel zult branden. Alsof iets wat gescheiden is van God, ooit eeuwig kan blijven bestaan.

De bedoeling van deze op angst gebaseerde wereldbeeld is  voorkomen dat mensen juist de vragen gaan stellen die hen zouden kunnen helpen om de virtuele realiteitsbril af te zetten en te ontwaken uit de collectieve illusie. Dus samen met de angst, hangt er ook een wortel, de belofte dat het goede zal komen als jij de principes van de religie blijft onderschrijven. Dit is het patroon dat je in alle valse religies terugziet – er zal altijd een stok en een wortel zijn.

De waarheid is dat de belofte die een religie geeft, op een wortel lijkt die aan een stok voor de ezel hangt. Wanneer je ernaar toeloopt, duw je de wortel voor je uit. Als je sneller loopt, beweegt de wortel zich ook sneller vooruit, maar zolang je de belofte in principe gelooft, lijkt de enige optie dat je sneller gaat lopen, zodat je uiteindelijk de wortel inhaalt. Hoewel je hem nooit inhaalt, zal de overtuiging je zo bezig laten houden met de achtervolging dat je nooit tijd hebt om een stap naar achteren te doen en te vragen: “Waarom doe ik dit? Brengt het mij eigenlijk wel waar ik heen wil?”

Begrijp je echt wat ik nu zeg? Het gevoel dat jij gescheiden bent van Gods koninkrijk, is een illusie. Dit gevoel dat jij gescheiden bent, geeft aanleiding tot de volgende illusie namelijk dat jij, als jij maar iets doet op de wereld wat buiten Gods koninkrijk lijkt, in het koninkrijk wordt toegelaten. Maar wat je ook doet of hoeveel je ook doet, een handeling die gebaseerd is op het gevoel dat jij gescheiden bent – en de daarmee gepaard gaande angst voor de dood – kan je nooit helpen de gescheidenheid te boven te komen. Hoe meer je doet om verlost te worden, hoe meer jij de illusie versterkt dat jij gescheiden bent van God. Het énige wat je bevrijdt, is begrijpen en tóégeven dat gescheidenheid niet bestaat en daardoor laat je het sterfelijke zelf  sterven.

Denken dat handelingen gebaseerd op de illusie dat jij gescheiden bent, tot verlossing kunnen leiden, is aanleiding om de overtuiging te versterken dat een simpele daad op de wereld – zoals gedoopt worden in een christelijke kerk en te verklaren dat ik je Heer en Verlosser ben of een miljoen andere van dat soort frasen – je verlossing ‘koopt’. In werkelijkheid wordt dit hele bewustzijn gebaseerd op de illusie dat jij gescheiden bent. Het zegt dat er een god ver weg is en als je deze god behaagt – door hem iets te geven wat hij blijkbaar nodig heeft en wil van menselijke wezens – zal hij je toelaten in een koninkrijk ver weg – na je dood.

De ware verlossing die ik tweeduizend jaar geleden heb gepreekt, was dat God niet ver weg is en hoeveel aardse handelingen je ook verricht, ze kunnen de weg naar de hemel niet kopen. Daarom zei ik tegen mensen dat, tenzij hun rechtvaardigheid die van de Schriftgeleerden en farizeeërs overtrof – die dachten dat zij hun verlossing hadden gekocht door naleving op de wereld – je het koninkrijk niet zou betreden (Matteüs 5:20). Ik bedoelde daarmee dat je moet stoppen met denken dat het koninkrijk komt door het aanhangen van een religie op de wereld. Je moet ontdekken dat het koninkrijk binnenin jou is omdat het alleen gebeurt door een verandering van bewustzijn.

Daarom ging ik – na mijn eigen ervaring van gewekt worden bij mijn doop door Johannes – preken dat het koninkrijk van God nabij is (Matteüs 3:2, 4:7, 10:7), wat inhoudt dat je het op aarde kunt bereiken in plaats van te moeten wachten op een toekomst ver weg die nooit komt. Ik zei in principe dat je het koninkrijk pas vindt als jij beseft dat je er nooit van gescheiden was omdat het hier is, nú op dit moment.

Maar zoals je aan mijn leven ziet, is de illusie van het valse pad zeer verleidelijk en veel mensen zijn daar zo vast van overtuigd dat zij totaal weigeren om toe te geven dat het wereldlijke pad een misvatting is en dat het innerlijke pad echt is. Daarom schreeuwden zij tegen mij en beschuldigden ze mij ervan dat ik de duivel was en veel christelijke stromingen zouden zich ook verzetten tegen deze verhandeling als zij hem ooit zouden lezen.

We hebben nu de fundering gelegd om te begrijpen waarom het doodsbewustzijn sommige mensen het verlangen geeft om te sterven, om op te houden te bestaan, om zich niet meer bewust te zijn. We kunnen ook uitleggen waarom mensen die gevangenzitten in deze bewustzijnsstaat, het leven zien als een nooit eindigende aaneenschakeling van spanningen en lijden en het gevoel dat het geen zin heeft en dat de dood hun enige ontsnapping is – wat hen ertoe aanzet om naar de spirituele dood te verlangen. We kunnen ook meer inzicht krijgen in de manier waarop dit in Moeder Teresa’s leven werd geopenbaard.

Laten we eens kijken naar wat er gebeurt met een levensstroom die voor de eerste keer bij een katholieke cultuur incarneert. De persoon groeit op zonder kritiek op het katholieke wereldbeeld en gelooft zodoende dat hij, als hij de leerstellingen en de praktijk van de kerk toepast, na dit leven gegarandeerd in de hemel komt. De persoon sterft vervolgens en de levensstroom stijgt op naar het spirituele rijk waar hij geconfronteerd wordt met de onbetwistbare waarheid dat hij er niet aan toe is om in de hemel te komen, maar moet reïncarneren op aarde om zijn bewustzijn verder te zuiveren.

Een levensstroom kan meerdere keren door dit proces heen gaan en in principe twee richtingen opgaan. Sommigen worden op den duur boos worden op het christendom, een specifieke kerk of alle religies, en dat verklaart waarom veel mensen op de wereld tegenwoordig vijandig staan tegenover de georganiseerde religie. Zij hebben veel levens geloofd in de belofte die door zo’n religie is gegeven, hebben  ervaren dat het een leugen was en hebben daar nog herinneringen aan.

Het kan misschien lijken alsof deze levensstromen gevangenzitten in boosheid, en hoewel dit voor sommigen van hen ook zo is, is deze periode eigenlijk de voorloper om de illusie op te geven die wordt gepresenteerd door de onechte religie, namelijk de bereidheid om te onderzoeken wat de religie zegt dat onbetwistbaar is. De kneep zit hem natuurlijk hierin dat die levensstromen om echt vrij te worden de verantwoordelijkheid moeten nemen voor zichzelf en zich moeten realiseren dat zij in plaats van de religie de schuld te geven, de balk uit hun eigen oog moeten verwijderen – de illusie dat ze gescheiden zijn. Een wereldbeeld aannemen dat Gods bestaan ontkent, zoals het wetenschappelijk materialisme, zal dit doel niet bereiken.

Een andere reactie is dat een levensstroom opnieuw incarneert in een lichaam zonder de basisillusie van het valse pad te willen onderzoeken. Hij incarneert vaak opnieuw bij dezelfde of ongeveer dezelfde cultuur om opnieuw de kans te krijgen die illusie op te geven. Dit kan veel levens doorgaan en sommigen raken daadwerkelijk gevangen in het spel dat ik zojuist beschreef. Zij denken dat ze, om uiteindelijk gered te worden, zich gewoon ijveriger moeten toeleggen op het naleven van de religie en bij elke incarnatie doen ze dat verbetener.

Op den duur kan een levensstroom beginnen zich te bevrijden van deze illusie en sommigen zullen dan het verlangen krijgen om terug te gaan naar de aarde om anderen te demonstreren dat het mogelijk is om deze illusie op te geven zonder negatief ten opzichte van God of ware spiritualiteit te worden. Dit was het geval bij Moeder Teresa en veel andere volwassen levensstromen die nu geïncarneerd zijn die de bedoeling hadden om het echte innerlijke pad te tonen. Om dit te kunnen zal een levensstroom met opzet incarneren om het doodsbewustzijn in een extremere vorm aan te nemen. Wat is de meest extreme uitkomst van het doodsbewustzijn?

Het valse pad geeft de belofte dat jij, als je iets op deze wereld doet, gegarandeerd toegang tot de hemel krijgt. Wat gebeurt er wanneer een levensstroom deze belofte gelooft en ervaart dat die niet is gehouden? De valse leraren hebben hierop geanticipeerd en hebben zodoende zeer gedetailleerde illusies gewekt die bedacht zijn om het allemaal  te laten lijken alsof het jouw schuld is. Met andere woorden, als je de wortel die voor je neus hangt niet te pakken krijgt, dan komt dat omdat jíj iets niet goed hebt gedaan, jij liep niet hard genoeg.

Als een levensstroom dit gelooft – wat hij wel móét doen zolang hij niet wil toegeven dat hij een fout heeft gemaakt toen hij de belofte geloofde dat je verlost kunt worden zonder het sterfelijke zelf op te geven – zal hij in een neerwaartse spiraal gaan waardoor zijn leven steeds intenser wordt. Met andere woorden, als een levensstroom de illusie van gescheidenheid zelf niet in twijfel wil trekken, móét hij verlossing blijven zoeken op basis van deze illusie, dus geloven dat hij gewoon meer van hetzelfde moet doen om uiteindelijk gered te worden. Veel mensen worden geboren met een gebrek aan eigenwaarde of worden op diverse manieren gemotiveerd om te streven naar een doel dat nooit bereikt wordt. Met andere woorden, hun leven wordt opgeslokt door een onmogelijke zoektocht. Dit heeft Albert Einstein de waanzin genoemd die mensen ertoe aanzet om hetzelfde te blijven doen en ondertussen te geloven dat ze op een dag een ander resultaat krijgen.

Het zou nu mogelijk moeten zijn om te zien dat je leven steeds meer beheerst wordt door spanningen en conflicten zolang jij in die neerwaartse spiraal, een zichzelf versterkende spiraal, blijft . Je leven wordt steeds meer een strijd, wat onvermijdelijk leidt tot verschillende soorten spiritueel lijden evenals psychische problemen. Je bewuste zelf zal onvermijdelijk de nutteloosheid van deze zoektocht gaan voelen, maar zolang hij weigert zijn basisovertuigingen te onderzoeken lijkt het alsof er geen uitweg uit het lijden is.

Daardoor begint een levensstroom het gevoel te krijgen dat hij vastzit in een nooit eindigende spiraal van lijden die door een of andere kracht van buiten wordt opgelegd, hetzij een boze god of de duivel. Zo’n levensstroom kan gemakkelijk het verlangen ontwikkelen om dit lijden te stoppen door een definitieve vorm van spirituele dood dat het ophouden van het bestaan veroorzaakt, het uitroeien van zelfbewustzijn. Gods ultieme geschenk van zelfbewustzijn – de Schepper die zijn eigen bewustzijn deelt met jou – wordt nu gezien als de allergrootste vloek. De valse leraren zullen in hun vuistje lachen.

Hoe kan een levensstroom aan deze doodsspiraal ontsnappen? Alleen als je begrijpt en toegeeft dat die hele spiraal op illusies berust – laag na laag van met elkaar verweven illusies. Het gevoel van gescheidenheid is een illusie. Het concept dat je iets moet doen op deze wereld om toegang tot Gods koninkrijk te krijgen is een illusie. Het concept dat je, als jij het doel niet bereikt, harder moet rennen, is een illusie.

Het probleem is dat je om deze illusie te overwinnen bereid moet zijn de valse overtuiging die de illusie wekt te onderzoeken – waardoor je de tegenstrijdigheden gaat zien die in elk wereldbeeld dat wordt gebaseerd op het doodsbewustzijn, zitten ingebouwd. Met andere woorden, je moet bereid zijn alles te onderzoeken en je moet bereid zijn te erkennen dat er tegenstrijdigheden in jouw wereldbeeld zitten – de balk in je eigen oog willen zien. Een levensstroom die gevangenzit in die spiraal verzet zich daar vaak tegen zoals je duidelijk bij Moeder Teresa ziet. Het doodsbewustzijn is een zeer slimme en gedetailleerde poging om een gevangenis te maken zonder uitgang.

Denk bijvoorbeeld eens na over de volgende bewering van Moeder Teresa:

Wanneer ik iemand zie die verdrietig is, denk ik altijd, ze weigert Jezus iets. (blz. 33)

Als Moeder Teresa naar haar eigen tegenstrijdigheden had willen kijken, dan had zij een aha-ervaring gekregen die haar in staat had gesteld om te zien dat de voorgaande bewering haar eigen innerlijke duisternis verklaart. Waarom leed zij? Omdat zij mij iets weigerde. Wat weigerde zij? Ze weigerde alles te onderzoeken, dus weigerde ze de Levende Christus te volgen – die ze in haar hart had gevoeld – maar intussen vasthield aan het katholieke beeld van de lijdende ‘Christus’ aan het kruis.

De gevangenis van de dood is zo goed bestand tegen ontsnapping dat hij, wanneer een levensstroom die gevangenzit in de spiraal van lijden het echte pad gepresenteerd krijgt, altijd een ‘waterdicht’ argument kan vinden om dat af te wijzen. Dit kan zijn dat het van de duivel komt of dat het overweldigend lijkt om het pad te volgen. In feite hebben veel mensen de echte leringen van de geascendeerde meesters gevonden en hebben ze die in nog een competitiestrijd veranderd, waardoor het lijkt alsof ze steeds harder moeten rennen om te ascenderen.

Er zijn twee potentiële uitkomsten. Eén is dat je de omslag in bewustzijn maakt en de leugen van het valse pad en de realiteit van het echte pad ‘ziet’. Je ziet dan dat het echte pad níét een vervolg is van het lijden op het valse pad . In plaats daarvan word je in toenemende mate bevrijd van alle menselijke lasten en daardoor voel je steeds meer vreugde en vrede. Het echte pad is níét een zaak van harder rennen, maar een stap naar achteren doen en de illusies opgeven die de mensen laten rennen – zonder te zien dat ze wegrennen van God in plaats van naar God toekomen. Niet door vast te houden aan dingen op deze wereld kom je in de hemel, maar door álles op deze wereld los te laten.

Het valse pad heeft de gedetailleerde illusie bedacht dat jij, als je toegeeft dat je een fout hebt gemaakt, door God wordt veroordeeld of schuld of schaamte moet voelen. De realiteit is dat jij, wanneer je echt toegeeft dat je een fout gemaakt hebt, ogenblikkelijk bevrijd bent van het bewustzijn dat door die fout is gevormd– inclusief de angst, boosheid, schuld, schaamte en gebrek aan eigenwaarde die ontstaat uit de illusie dat je gescheiden bent. God wil níét dat jij je schuldig voelt omdat je een fout gemaakt hebt; God wil alleen maar dat je het bewustzijn van gescheidenheid ontstijgt dat de fundering vormt voor allee fouten.

Begrijp je wat ik zeg? Het doodsbewustzijn laat het lijken alsof jij je gewoon niet kunt bevrijden van een fout als je die toegeeft en het bewustzijn dat je geen fouten mag maken, fouten opgeeft. Nee, nee, dat is veel te gemakkelijk. In plaats daarvan moet je uitgebreid een ritueel doen om je te bevrijden van de ‘zonde’ van je fout, waaronder onuitgesproken lijden voelen, voor God jou je zonden uiteindelijk vergeeft. De realiteit is dat God je ogenblikkelijk je zonde vergeeft op het moment dat jij het bewustzijn van gescheidenheid achterlaat. Je hebt misschien nog wel karma dat in evenwicht moet worden gebracht, maar dat kan gedaan worden zonder enig gevoel van schuld of schaamte – dus zonder lijden.
Het valse pad zegt dat je niet vrij kunt zijn tot op een moment in de verre toekomst. Het echte pad zegt dat je nú op dit moment vrij kunt zijn omdat het koninkrijk van God nabij is!

Wat gebeurt er met mensen die het valse pad niet kunnen opgeven en het echte pad niet accepteren? De realiteit is dat je eigenlijk ook naar één zijn kunt terugkeren als je het valse pad volgt!

Uiteindelijk moet je op het punt komen dat jij je volledig aan God overgeeft, wat betekent dat je het sterfelijke zelf opgeeft. De enige vraag is dus wat voor soort ervaringen – zelf gecreëerde ervaringen – een levensstroom moet meemaken om dat punt van totale overgave te bereiken. Sommigen kunnen op dat punt komen door het pad van de echte leraren te volgen, terwijl anderen het pad moeten volgen door te handelen op grond van de illusies van het valse pad totdat zij een breekpunt bereiken en gewoon niet meer in die illusies kunnen geloven.

Vanuit dit oogpunt kan iemand denken dat wij, de echte leraren, achterover gaan leunen en de levensstromen gewoon elk willekeurig pad laten bewandelen dat zij kiezen. Wij doen dit echter niet omdat wij heel duidelijk zien dat een levensstroom op het valse pad vaak door bijna onpeilbare diep lijden heen moet voor hij uiteindelijk dit pad opgeeft en uitschreeuwt dat hij daarvan bevrijd wil worden. Als je vanuit dit perspectief naar de mensheid kijkt, dan zie je dat sommige mensen ongelooflijk extreem hun overtuigingen over het valse pad verdedigen, meestal – bijna – ondraaglijk lijden veroorzaken voor zichzelf en de mensen om hen heen.

Ik ben naar deze wereld gekomen om mensen dit lijden te besparen – daarom heb ik gezegd dat ik ben gekomen om mensen het leven te geven en dat in haar volle glorie. Natuurlijk zit er ook een reëel risico aan vast dat degenen die het valse pad volgen, eindigen op het punt dat ze daadwerkelijk de spirituele dood verwelkomen en daardoor níét in staat zijn het gescheiden zelf op te geven en in plaats daarvan liever daarmee sterven en voelen dat hun individueel gewaarzijn ophoudt te bestaan.

Als je naar het leven van Moeder Teresa kijkt, dan zie je dat zij een van de extremere uitingsvormen van het valse pad aannam, namelijk het hele concept de Via Dolorosa, het concept dat je moet  lijden om gered te worden – dat God en Christus in feite van je eisen dat je dit doet.

Zoals ik in de laatste verhandeling heb gezegd, heeft de katholieke kerk nooit het echte pad vertegenwoordigd. Als je kijkt naar het katholieke geloof dat je het lijden van Christus moet delen, dan vraag jij je misschien af waar dat vandaan is gekomen, maar het zou mensen die de Bijbel lezen, duidelijk moeten zijn dat het niet van mij noch van de vroege christenen afkwam.

Volgens Moeder Teresa’s geloof – en het geloof van veel katholieken, inclusief mensen die als heiligen worden beschouwd in de kerk – was mijn lijden aan het kruis het belangrijkste aspect van mijn leven en missie. Zij richten zij zich dus op de gekruisigde Jezus en de overtuiging dat mijn lijden en het vergieten van mijn bloed het offer was dat voor de zonden van de mensheid heeft betaald. Dit heeft ervoor gezorgd dat veel mensen geloven dat zij als ze lijden, dit komt omdat zij mijn passie delen en dat hun lijden óf mijn lijden zal verlichten óf dezelfde functie dat ze levensstromen voor God ‘kopen’.

Nu, wij kunnen een lange discussie beginnen over waar die overtuiging vandaan kwam, maar mijn punt is onmiddellijk dat mijn vroege volgelingen niet tegen elkaar hebben gezegd: “Christus werd gekruisigd en hij heeft geleden voor onze zonden!” Nee, zij zeiden tegen elkaar: “Christus is opgestaan!”

Mijn vroege volgelingen begrepen dat het helemaal niet belangrijk was dat ik gekruisigd was. Wat wél belangrijk was, is dat ik weer opstond uit de dood aan het kruis en zodoende het potentieel demonstreerde dat iedereen niet alleen de dood, maar ook het doodsbewustzijn zelf, moet overwinnen. Het kruis staat symbool voor het bewustzijn van gescheidenheid dat ervoor zorgt dat mensen gevangenzitten in een gefixeerde positie die lijden veroorzaakt. Mijn wederopstanding staat symbool voor het potentieel dat mensen hebben om het kruis te ontstijgen door het spook op te geven dat het sterfelijke zelf is.

Waarom ging dit besef verloren? Omdat het christendom werd overgenomen door mensen die zo vastzaten in het doodsbewustzijn dat zij hun rotsvaste geloof in de externe God niet konden loslaten die één of andere vorm van compensatie eist, offers vraagt of betaling om jou in de hemel toe te laten. Waarom konden zij dit niet loslaten? Omdat zij de droom niet wilden opgeven dat het sterfelijke zelf op een of andere manier acceptabel kan zijn voor God en dan kunnen zij gered worden zonder het sterfelijke zelf te laten sterven.

Het psychologische effect was dat zelfs mijn voorbeeld van hoe je de dood kunt overwinnen, werd verdraaid en veranderd in een pad dat je de mogelijkheid bood om in de hemel te komen  kon kopen als je mijn lijden, mijn passie aan het kruis deelde. Je zou kunnen zeggen dat dit een begrijpelijke overtuiging was gezien het fysieke lijden dat mensen tijdens de middeleeuwen en daarvoor hebben ervaren, maar wat was er het eerst – de kip of het ei?

Wanneer je beseft dat het universum een spiegel is, zie je dat mensen door zich te focussen op het lijden, meer lijden opriepen, wat een zichzelf versterkende spiraal werd. Het was de bedoeling dat mijn leringen dit zouden voorkomen, maar in plaats daarvan versnelden de vervormde versies van mijn leringen de spiraal en maakten het moeilijker voor mensen om eraan te ontsnappen. De enige uitweg voor veel mensen is dat ze al het geloof in het christendom uitbannen en zich in plaats daarvan richten op de wetenschap voor een minder beperkt wereldbeeld.

De bewering dat de lijdensweg eigenlijk het ware pad van Christus is, laat zien dat men totaal niet begrijpt waar mijn missie over gaat.

Dat gezegd hebbende, wij, de geascendeerde meesters, geven echter nooit een levensstroom op. Hoe diep mensen ook wegzinken in het dualiteitsbewustzijn, wij proberen hen altijd iets te bieden wat – op hun huidige bewustzijnsniveau – een haalbare uitweg lijkt. En als mensen vastzitten in de overtuiging dat zij moeten lijden en zich moeten opofferen om gered te worden, dan proberen wij hen nog steeds te helpen. In veel gevallen is de énige manier waarop we hen  kunnen helpen echter dat we hen feitelijk aanmoedigen de lijdensweg tot in het extreme door te voeren totdat zij die uiteindelijk doorbreken en zien dat hij niet echt is. We moeten de onaantrekkelijke optie kiezen om te proberen mensen zo snel mogelijk op het breekpunt te brengen om hun lijden korter te kunnen maken.

Neem de volgende opmerking die Moeder Teresa maakte tegen één van haar superieuren toen zij probeerde hem te overtuigen van de oprechtheid van haar missie:

… geeft de Goede God deze verlangens en is het dan niet de bedoeling ze uit te laten komen? (blz. 94)

Moeder Teresa redeneert op dezelfde manier als veel andere religieuze mensen, wanneer zij het gevoel hebben dat zij een vorm van hogere leiding voor hun leven hebben ontvangen. Zij interpreteren de aanwijzingen met hun huidige bewustzijnsstaat en nemen aan dat hun interpretatie helemaal juist is. Als ze geloven dat zij echt leiding hebben ontvangen, dan móéten zij geloven dat die leiding werd gegeven met de bedoeling die gezegd is. Zij kunnen de mogelijkheid niet overwegen dat de leiding werd gegeven om Gods allerhoogste doel te bereiken, namelijk alle levensstromen bevrijden van de illusies van de dood. Zodoende is het heel goed mogelijk – en veel meer gebruikelijk dan de meeste spirituele mensen willen toegeven – dat mensen hogere leiding ontvangen die níét letterlijk bedoeld wordt. En als die leiding letterlijk opgevat wórdt, dan zal die de mensen nog verder in de catch-22 duwen die hen hopelijk zo snel mogelijk op het punt van overgave zal brengen.

Wanneer je het pad begint te volgen om verlossing te vinden door die te kopen, dan zet jij jezelf in een mentaal kader. Je overtuigingen dat je door dingen op de wereld te doen God ertoe ‘dwingt’ jou in zijn koninkrijk toe te laten, vormen de zijden van het kader. Hoe meer jij probeert te duwen om je van verlossing te kunnen verzekeren, hoe dichter jij dat kader sluit. Je komt op het breekpunt wanneer dat kader zo krap is geworden dat jij je niet meer kunt bewegen en dan hopelijk schreeuwt dat je bevrijd wilt worden omdat je beseft dat er een betere manier moet zijn.

Nu moet je begrijpen dat de Wet van Vrije Wil zal voorkomen dat wij iets doen om deze levensstroom te helpen als een levensstroom als echt vastzit in het doodsbewustzijn. Maar wanneer een levensstroom dit bewustzijn heeft aangenomen als onderdeel van zijn missie – zoals Moeder Teresa heeft gedaan – dan mogen we aan de verlangens van de hogere geest van die levensstroom voldoen, zelfs wanneer de dagelijkse gedachten zich daarvan niet meer bewust zijn. Daardoor kunnen we die mensen een zetje geven om hen op het punt van overgave te brengen die de echte sleutel vormt om hun missie te volbrengen – als zij die accepteren en zich daadwerkelijk overgeven.

Ik weet heel goed dat deze concepten niet voor mensen zijn die nog maar net op het spirituele pad zijn, maar houd in je achterhoofd dat zij gegeven worden om mensen te helpen die zich belast voelen door het doodsbewustzijn. Mijn doel is je laten zien dat de essentie van het doodsbewustzijn is dat je denkt dat er iets is waaraan je gewoon niet mag twijfelen. De sleutel tot bevrijding van het doodsbewustzijn is aan iets twijfelen wat zegt dat je het niet mag onderzoeken. Alléén dan doorzie jij de illusie die je gevangenhoudt in een mentale gevangenis die totaal onecht is!

Neem als voorbeeld van de soort catch-22 situaties die je moet overwinnen, de volgende belofte van Moeder Teresa eens in overweging:

Ik heb God een belofte gedaan, bindend onder (de pijn van) doodzonde, God alles te geven wat hij kan vragen, “Hem niets weigeren.” (blz. 29)

Deze belofte die vroeg in haar leven werd gedaan, was een belangrijke factor die haar totale overgave aan God heeft belet, waaronder het opgeven van haar dualistische beeld van de god ver weg. Er zijn veel dingen fout met het bewustzijn achter deze belofte, maar laat me een paar naar voren brengen die het meest relevant zijn voor deze bespreking:

• Die berust op de visie dat God een extern wezen is die eisen aan je stelt die je misschien met je dagelijkse gedachten niet wilt opvolgen. Wanneer je de illusie van de externe God ontstijgt, zie je dat ‘Gods wil’ synoniem is voor de wil van jouw hogere wezen. Er is geen extern wezen dat probeert zijn wil aan jou op te dringen. Je eigen hogere wezen probeert jou te helpen om te doen wat je besloot te doen voordat je incarneerde en verblind werd door het collectieve bewustzijn op aarde.
• Waarom zou je de behoefte hebben zo’n belofte te doen? Omdat jij je nog niet volledig aan God had overgegeven en daarom ben je bang dat je de externe God misschien iets weigert wat hij eist. Dus je doet een belofte om jezelf bang te maken om de externe God nooit iets te weigeren. Wanneer jij je volledig overgeeft aan God, geef je ook de illusie op dat God buiten jou is en dan volg je spontaan ‘Gods wil’ op, omdat jij weet dat hij je eigen hogere wil is. Dus, je hoeft niet zo’n belofte te doen.
• Alleen het sterfelijke zelf kan weerstand bieden aan je eigen hogere wil, als je bang bent dat je misschien weerstand biedt, bewijst het dus dat jij je sterfelijke zelf niet hebt opgegeven. Moeder Teresa geloofde dat ze door deze belofte te doen zich volledig had overgegeven aan God, maar de belofte zelf bewijst dat zij het sterfelijke zelf en het ingebouwde geloof in de externe God niet volledig had opgegeven.
• Niet alleen ziet dit bewustzijn God als de externe God, hij denkt zelfs dat hij macht heeft over die God. Moeder Teresa zei tussen de regels door dat zij dacht dat ze God kon dwingen haar naar de hel te sturen als zij God iets weigerde. Dit is het extreme resultaat van het doodsbewustzijn omdat wezens zo verblind zijn door hoogmoed dat zij denken dat wat zij doen, gebaseerd op het doodsbewustzijn, daadwerkelijk effect op God heeft, maar God laat niet met zich spotten en trekt geen personen voor. Niets wat het doodsbewustzijn ooit zou kunnen doen, kan God beïnvloeden. Iets wat onecht is, kan niet iets wat echt is beïnvloeden.
• Overtuigingen achter deze gelofte lieten Moeder Teresa denken dat wat zij ook voelde dat God van haar eiste, zij daaraan moest voldoen om te voorkomen dat zij een doodzonde pleegde. Maar veel van wat God van haar eiste, was bedacht om haar in een hoek te duwen waardoor zij eindelijk nee zou zeggen en haar gehele beeld van de externe God, haar overtuiging om verlossing te kopen door te lijden en het valse pad zelf zou gaan onderzoeken.

Deze vragen kwamen in haar hoofd op:

Waar werk ik zo hard voor? Als er geen God is – kan er geen ziel zijn. – Als er geen ziel is behalve Jezus – bent U ook niet echt. (blz. 192-193)

Mijn hele leven lijkt zo tegenstrijdig. Ik help zielen – om waar naartoe te gaan? – Waarom dit alles? (blz. 210)

Maar in plaats van toe te geven dat deze gedachten afkomstig waren van haar hogere zelf, wees zij ze af omdat ze dacht dat ze afkomstig waren van de duivel. In werkelijkheid is zonde het bewustzijn van gescheidenheid, het doodsbewustzijn. Begrijp je wat ik zeg? Zonde is geen daad die jij pleegt. Een daad veroorzaakt alleen maar een reactie in de vorm van energie die een lagere vibratie heeft of karma maakt. Je moet die terugbetalen, maar het proces eist niet van jou dat jij je schuldig voelt of dat jij je moet afscheiden van God. Zonde ís het gevoel van gescheidenheid van God, want deze bewustzijnsstaat – en alleen deze bewustzijnsstaat – houdt je buiten Gods koninkrijk.

Niets wat jij kunt doen zolang je in het doodsbewustzijn bent, kan je jouw verlossing veiligstellen. De énige weg naar verlossing is je compleet losmaken van het doodsbewustzijn, wat alléén kan als je alle aspecten van dit bewustzijn opgeeft, inclusief de overtuiging dat je aan bepaalde voorwaarden moet voldoen om je verlossing te kopen. Zodoende hield Moeder Teresa’s dualistische concept van zonde en terugbetalen door te lijden haar eigenlijk vijftig jaar uit het koninkrijk van God, terwijl het mijn wens voor haar was dat zij de hele tijd in het koninkrijk zou zijn en dit demonstreerde aan anderen.

Waarom houd ik deze lange verhandeling? Als jij een van de mensen bent die heeft geworsteld met het doodsbewustzijn, dan hoop ik dat je eindelijk bewust beseft dat ál je moeilijkheden worden veroorzaakt door het feit dat je iets niet hebt opgegeven. En de reden dat jij het niet hebt opgegeven, is dat je bepaalde overtuigingen niet hebt onderzocht – juist omdat deze overtuigingen op zo’n manier zijn bedacht dat ze voorkomen dat jij eraan twijfelt.

Je moet om eindelijk aan deze tredmolen van voortdurende pijn en lijden te ontsnappen het onbetwistbare onderzoeken en natuurlijk je illusies opgeven. De prins van deze wereld is er eigenlijk in geslaagd om de mensen laten geloven dat zij aan bepaalde voorwaarden moeten voldoen om bevrijd te worden van het doodsbewustzijn. Die voorwaarden worden echter gesteld door het doodsbewustzijn en daardoor kun je niet ontsnappen aan dit bewustzijn zolang jij gelooft dat ze echt zijn.

De énige uitweg is dat je álle voorwaarden opgeeft door je te realiseren dat Gods liefde voor jóú absoluut onvoorwaardelijk is. Waarom? God heeft je lief als zichzelf omdat je ook hem bént; jij bent een verlengstuk van het wezen van de Schepper en niets wat jij op deze wereld doet, kan ooit iets aan dat feit veranderen. De prins van deze wereld wil je laten geloven dat wat jij in het verleden hebt gedaan, de realiteit heeft veranderd over wie jij bent, maar dat is niet waar. Je moet alle aspecten van deze illusie opgeven, tot je op het punt van totale overgave komt en de prins van deze wereld niets bij jou vindt. Op dat moment is de Christus in jou opgestaan en ben je in staat de wereld te verkondigen: “Hij is opgestaan!” – je weet wat de ware betekenis van deze uitspraak is.

Je kunt dat nu doen als je wilt!

Als je het absoluut noodzakelijk vindt om te wachten tot een niet nader te bepalen tijdstip in de toekomst, dan kan ik alleen maar jouw keuze accepteren, maar kom later niet bij me en zeg dat ik geen moeite heb gedaan om jou het lijden te besparen dat ligt tussen nu en je toekomstige ontwaken.

***

Laat ik tot slot reageren op de volgende vraag hierboven: “Ik weet nu niet of dit mijn eigen bewustzijn is of dat ik iets heb opgepikt van het collectieve bewustzijn.”

Laat mij je een manier geven om te beoordelen of je een van de wezens bent die gevangenzit in het doodsbewustzijn of dat je hebt aangeboden om het aan te nemen om anderen te helpen. De sleutel is je identificatieniveau.

Mensen die vastzitten in het doodsbewustzijn zijn meestal zeer terughoudend om hun basale aannames te onderzoeken en hebben het gevoel dat zij het beter weten dan anderen, zelfs beter dan de echte spirituele leraren – in sommige gevallen zelfs beter dan God. Dit zijn mensen die dit lezen en onmiddellijk alles gaan ontrafelen wat ik heb gezegd en het interpreteren volgens de overtuigingen waarvan zij denken dat ze onfeilbaar zijn en die ze daarom niet hoeven te onderzoeken. Met andere woorden, sommigen zijn bang om het doodsbewustzijn te onderzoeken, maar degenen die er het meest in gevangenzitten, zijn degenen die – uit spirituele hoogmoed – denken dat zij hun overtuigingen niet hoeven te onderzoeken omdat zij er volledig van overtuigd zijn dat zij geen ongelijk kunnen hebben.

Degenen die slechts het doodsbewustzijn op zich hebben genomen, zijn veel milder en bescheidener en daardoor meer bereid om te overwegen of zij het mis kunnen hebben, of iets moeten leren. Dus als je bereid bent toe te geven dat je beïnvloed bent door het doodsbewustzijn, is het een goed teken dat je het óf hebt aangenomen óf goed op weg bent om het te overwinnen.

In essentie werd geen enkel wezen ooit geschapen met het doodsbewustzijn, alle wezens hebben het dus aangenomen. Maar sommigen namen het echter aan in een hoger rijk en zijn er dus meer mee geïdentificeerd dan degenen die het hier op aarde hebben aangenomen. Doordat je de vraag stelt, bewijs je dat het iets is wat je hebt aangenomen  op aarde om te kunnen laten zien hoe jij het overwint. Dus ga het nu overwinnen, zodat je aan jouw verlangen kunt voldoen anderen te helpen hetzelfde te doen!

Vanzelfsprekend heeft deze lering betrekking op veel mensen die deze website al een tijdje bestuderen – of je een of ander aspect van de dualiteit hebt aangenomen. Veel van jullie hebben al goede pogingen gedaan om je karma in balans te brengen en je psychische problemen op te lossen. Jullie zijn klaar om te ontwaken uit de illusies van het doodsbewustzijn – om de laatste ketenen gewoon af te werpen. Alles wat tussen jullie en de overwinning instaat, is een laatste daad van totale overgave – die jullie bevrijdt om aan je echte missie te beginnen. Dus laten we allemaal samen hogerop komen en het bedrog benoemen van de mensen die zich als een echte leraar van de mensheid afschilderen, maar die van binnen op gepleisterde graftombes lijken die botten van dode mensen bevatten.

Wij moeten nog meer werelden veroveren – maar laten we met deze beginnen.