Vraag: Frankrijk bevindt zich momenteel in een zeer instabiele politieke situatie die alle aspecten van de samenleving beïnvloedt. Politieke krachten vechten onderling, blokkeren het parlementaire werk en kunnen geen compromis bereiken. Het parlement wisselt regelmatig. Er staan dit jaar lokale verkiezingen gepland en de presidentsverkiezingen zijn gepland in 2027. Welke uitdagingen staan de Franse samenleving de komende jaren te wachten? Welke ontwikkelingen zijn er in Frankrijk na de verkiezingen mogelijk? Wat kunnen mensen doen om de democratie te ondersteunen en te ontwikkelen? Hoe kunnen economische groei en welvaart mogelijk worden gemaakt? Hartelijk dank.

Antwoord van Geascendeerde Meester Saint Germain, 2026 – Littouwen:

In zekere zin staat Frankrijk voor vergelijkbare uitdagingen als veel andere democratische landen. Een van die uitdagingen is: “Zal het zich isolationistischer opstellen, veel meer op zichzelf gericht raken of wil het nog wel samenwerken?” Frankrijk is natuurlijk lid van de EU, het is een van de leden die haar hebben opgericht, maar blijft het zich ook daadwerkelijk inzetten voor de Europese Unie en Europese samenwerking? Of staat het toe dat bepaalde conservatieve krachten in het land, die gelieerd zijn aan antidemocratische krachten buiten het land, Frankrijk naar binnen keren, zoals je bijvoorbeeld in Amerika hebt gezien? Dat is een uitdaging die vooral de Europese landen krijgen, want gezien de situatie in Amerika, Rusland en China is samenwerking tussen de Europese landen belangrijker dan ooit. De vraag is dus: “Wil Frankrijk een van de voorlopers zijn van een geïntegreerder Europa of wil het de oorspronkelijke visie op de oprichting van de EU, of de deelname daaraan, verloochenen?”

Ik kan niet met zekerheid een vaststaande uitkomst voorspellen, maar het is zeer waarschijnlijk dat de Fransen naar de Verenigde Staten en Donald Trump zullen kijken en dat een meerderheid van hen dat patroon niet wil herhalen. Waarschijnlijk zullen er dit jaar en de komende jaren meer onthullingen komen over hoe de rechtsere partijen, niet alleen in Frankrijk maar ook in de rest van Europa, worden gefinancierd door of op andere manieren verbonden zijn met Rusland, en dat Rusland de rechtse partijen gebruikt om de democratie te ondermijnen. Dat is natuurlijk ironisch, want dertig, veertig jaar geleden gebruikte de Sovjet-Unie juist de linkse partijen in Europa om de democratie te ondermijnen. Als dit besef doordringt tot een cruciaal aantal mensen, kan voorkomen worden dat Frankrijk zich naar binnen keert. En je ziet dat Macron, president Macron, nog steeds vastbesloten is tot Europese integratie, meer samenwerking wil en een visie voor Europa heeft, zelfs de verdediging van Europa. Er zijn natuurlijk ook andere politici in Frankrijk die de potentie hebben om aan dit proces deel te nemen.

Er is zeker sprake van een zekere patstelling in Frankrijk, maar dat is in veel andere Europese landen ook het geval. Dit is slechts een onderdeel van het proces waarin democratieën volwassen worden. Je zou kunnen zeggen dat er een zekere zuivering, een zekere verheldering moet plaatsvinden, omdat een oudere democratie haar visie op wat democratie inhoudt, haar toewijding aan democratische waarden, moet verhelderen. Maar ook de Europese landen staan voor de vraag: “Zullen we verder kijken dan ons eigen enge nationale eigenbelang en een sterkere Europese Unie smeden?”

Ik heb al vaker gezegd wat mijn visie, teruggaand tot de Middeleeuwen of iets later, op een Verenigde Staten van Europa was. Toen dat niet mogelijk bleek omdat de koningen volledig egocentrisch waren en geen van hen macht wilde opgeven, heb ik dat in plaats daarvan in de Verenigde Staten gedaan. Dit betekent echter niet dat ik geen Verenigde Staten van Europa zou willen zien, want dat wil ik wel. En zoals ik al eerder heb gezegd, bestaat het potentieel dat Europa een supermacht en een bolwerk voor democratie en mensenrechten wordt, mede dankzij de geschiedenis van Europa omdat veel mensen in Europa zich steeds meer bewust worden van het feit dat ze niet willen terugkeren naar een nazi-Duitsland, het Spanje van Franco en andere totalitaire landen die we in Europa hebben gezien. Veel Amerikanen hebben dit niet zelf meegemaakt of hebben geen ouders en grootouders die dit hebben meegemaakt en daardoor zijn ze zich er niet zo van bewust. Dat is precies wat je ziet gebeuren onder het presidentschap van Trump.

Ik heb natuurlijk ook de visie dat een cruciaal aantal Amerikanen, en velen hebben dat al gedaan, zal opstaan, de les zal leren van het presidentschap van Trump en zich opnieuw zal inzetten voor democratische waarden en mensenrechten. Je weet dat de rechtse partijen in Europa niet die toewijding hebben. En dat is natuurlijk waarom Rusland ze kan gebruiken omdat Rusland die toewijding natuurlijk ook niet heeft.

Het is schokkend, of zou in ieder geval voor veel mensen dat moeten zijn, dat Rusland nu probeert de rechtse partijen te promoten en te financieren en hun traditionele waarden te exporteren. Want wat ze bedoelen met “traditionele waarden” is een gebrek aan respect voor mensenrechten, vooral als het om vrouwen gaat. Je zou kunnen zeggen dat een van de uitdagingen in Frankrijk ook is hoe vrouwen worden gezien door de Franse samenleving, met name natuurlijk door het mannelijke deel van de bevolking, maar zelfs door het collectieve bewustzijn, want Frankrijk heeft de traditionele opvattingen over vrouwen nog niet in dezelfde mate overwonnen als andere Europese landen.

Dit zal een kwestie zijn waar Frankrijk de komende jaren mee te maken krijgt: “Wijden we ons aan een vorm van gelijkheid tussen mannen en vrouwen of willen we bij wijze van spreken terug naar ’traditionele waarden’?” Want wanneer mensen het over traditionele waarden hebben, hebben ze het over terugkeren naar een tijd waarin vrouwen bij wijze van spreken hun plaats kenden. Maar in deze tijd kent een zeer groot percentage vrouwen hun plaats en die is niet dezelfde als die van hun moeder en grootmoeder. En een samenleving die denkt dat ze de klok kan terugdraaien en vrouwen kan terugzetten naar die rol, is volledig de realiteit uit het oog verloren, volledig de wijsheid van de geascendeerde meester Saint Germain en andere geascendeerde meesters uit het verleden kwijt, want zoals we al zo vaak hebben gezegd, hebben wij natuurlijk een totaal andere visie op de gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Dit is het decennium van de vrouw. Je kunt eigenlijk zeggen dat, als je kijkt naar de conservatieve bewegingen die traditionele waarden promoten, het past bij het oude verhaal van een groot oorlogsschip dat ’s nachts vaart, een licht voor zich ziet en naar het licht seint dat het van koers moet veranderen. Waarop het licht terug seint: “Jij moet van koers veranderen, want ik ben een vuurtoren. En als je op die koers blijft varen, zul je op de klippen lopen.” En als deze conservatieve bewegingen vrouwen blijven onderdrukken, botsen ze rechtstreeks op de geschiedenis. Dit is ook een besef dat ik graag prominenter zou zien in Frankrijk en in veel andere landen waar dit soort conservatieve bewegingen bestaan.

Zoals ik al vaker heb gezegd, zul je de Gouden Eeuw van Saint-Germain niet realiseren als je teruggaat naar traditionele waarden. Alleen door transcendentie zul je de Gouden Eeuw manifesteren.