Vraag: Wanneer we Moeder Maria’s meditatie doen waarin we door de tuinen heen gaan (Hoofdstuk 5: Een hulpmiddel voor het genezen van psychologische trauma’s in het boek ‘Heel je spirituele trauma’s’), is het dan noodzakelijk om de specifieke omstandigheden en details van je geboortetrauma te zien, of is het belangrijker om alleen de beslissing te zien die je hebt genomen?

Antwoord van Kim Michaels. 2023 – Kazachstan:

Het is het laatste. Het is niet belangrijk dat je de werkelijke omstandigheden ziet. En ik denk dat we, wanneer we de werkelijke omstandigheden niet zien, vaak niet zo overweldigd worden door de gevoelens omdat we moeten zien dat we een bepaalde beslissing hebben genomen vanwege het trauma. Om een voorbeeld te geven dat ik bij mezelf heb gezien: ik kwam hier omdat ik iets positiefs voor de aarde wilde doen; ik wilde mensen bevrijden van hun lijden.

En ik heb ervaren dat mensen niet naar mij wilden luisteren. Ik kan zelfs zien dat er in dit leven veel situaties zijn geweest waarin mensen niet naar mij wilden luisteren. Ik zei iets en ze wilden niet luisteren. Op een gegeven moment zag ik – maar ik zeg niet dat dit het enige geboortetrauma was, maar zeker wel één ervan – dat ik in een situatie zat waarin ik in gedachten de beslissing nam: Niemand op aarde wil naar mij luisteren. En zo’n soort beslissing beperkt je dan omdat je het leven op aarde en andere mensen benadert met de laag eroverheen dat niemand naar jou wil luisteren. Waarom zou ik die moeite nemen? Waarom zou ik mijn mening geven? Waarom zou ik ergens voor opkomen? Niemand wil immers naar mij luisteren. En voor mij was het heel bevrijdend om daar overheen te komen, daarvan bevrijd te zijn. Natuurlijk was er ook een trauma omdat de gevallen wezens mij martelden en vermoordden. We kunnen meer dan één trauma hebben opgelopen. Dit was slechts een voorbeeld dat nu bij mij opkomt. Het is alsof ik op een punt kwam waarop ik de specifieke situatie waarin niemand naar mij wilde luisteren, niet meer zag.

Maar ik zag dat ik die beslissing had genomen en ik zag natuurlijk dat het een illusie was omdat sommige mensen wel willen luisteren. Zoals de Boeddha zei: “Sommigen zullen het begrijpen.” Maar ik zag dat het mij had beperkt sinds ik die beslissing had genomen. Ik zag dus dat ik me hiervan wilde bevrijden. Ik wilde dit niet meer meedragen. En op dat moment kon ik naar mezelf kijken en zeggen: “Ik laat je gewoon sterven. Ik probeer geen probleem op te lossen. Ik probeer niet mensen naar mij te laten luisteren.” Daarvoor dacht ik: “Waarom willen mensen niet naar mij luisteren? Waarschijnlijk omdat ik het niet goed genoeg kan uitleggen. Ik moet beter worden. Ik moet een andere manier vinden om met mensen te praten. Ik moet uitzoeken waar ze wel naar willen luisteren.” Je bent altijd gefocust op de reactie van anderen. Toen ik dat zelf had laten sterven, kon ik gewoon mezelf zijn. En als het sommige mensen helpt, prima. En als het anderen niet helpt, ook prima. Ik hoef niet iedereen op deze planeet te redden. In feite hoef ik niemand te redden.

Ik kan mezelf zijn en vrij zijn. Ik heb ook het gevoel dat ik, door me gewoon te uiten, mensen meer het voorbeeld geef dat je vrij kunt zijn om jezelf te zijn. En ik denk dat veel meer mensen dat willen. Niet iedereen, want niet iedereen is er klaar voor. Maar veel mensen willen zeggen: “Ik wil gewoon mezelf kunnen zijn en vrij zijn.”