Vraag aan Kim: Ik wilde graag terugkomen op de vraag over het kosmische geboortetrauma en de spanning die hij ervoer. Of in ieder geval een vraag stellen die er zijdelings mee verband houdt. Ik merk dat ik de laatste tijd behoorlijk gespannen ben, er komt veel pijn naar boven. En ik zie dat er bepaalde illusies achter schuilgaan. Mentaal besef ik wel dat het niet waar is dat ik niet goed genoeg ben. Maar toch is er heel veel pijn verbonden aan die overtuiging. In veel praktische situaties maak ik een ‘fout’ of heb ik de indruk dat iemand denkt dat ik een fout maak. En dat doet gewoon zo’n pijn. En ik vroeg me af of jij misschien periodes hebt meegemaakt waarin je lange tijd innerlijk alleen maar pijn had? Alsof er bijna geen einde aan kwam.

Antwoord van Kim Michaels, 2026 – Litouwen:

Ja, ik herken dat helemaal. Ik had als kind een heel groot probleem. In bepaalde situaties had ik er last van en in andere situaties helemaal niet. Maar er waren momenten waarop ik het gevoel had dat ik iets doms had gedaan, iets doms had gezegd of dat anderen dachten dat ik dom was. Dan voelde ik me ontzettend beschaamd. Soms zo erg dat ik het fysiek in mijn hart voelde. En soms leek het wel alsof ik het syndroom van Tourette had. Of ik zei dingen als: “Ik kan hier niet tegen” of “Ik ben dit zat”, of zoiets. Soms zei ik het zelfs hardop. Gelukkig gebeurde dat meestal als ik alleen was. Ik heb ermee leren leven en het onderdrukken. Meestal voelde ik het niet. Maar de eerste jaren van mijn leven bleef ik mezelf voortdurend beoordelen, vooral in groepsverband. Het gebeurde ook vaak in groepsverband. Stel, ik stond voor een groep en maakte een grapje, maar niemand lachte. Dan voelde ik me beschaamd. Daar heb ik lange tijd mee geworsteld.

Pas nadat we de lessen over de gescheiden zelven en de avatars hadden gekregen, begon ik dat te verwerken. Omdat dat me namelijk hielp inzien dat het een gescheiden zelf was, een onderdeel van mijn geboortetrauma. Nadat ik op aarde was gekomen en het beeld had van de prins op het witte paard, viel ik van het paard en belandde in de modder. Mijn zelfbeeld werd vernietigd en ik schaamde me daar enorm voor. Pas toen ik inzag dat het gewoon een zelf was, besefte ik dat het eigenlijk niets inhield.

Ik denk dat die eerste fase er een was waarin jij je mentaal realiseerde dat je naar een illusie keek, maar het kwartje viel nog niet omdat er nog veel innerlijke energie mee gemoeid was.

Ja, je begint ermee dit mentaal te begrijpen; je begrijpt het patroon. Het is een beetje alsof je het concept van een gescheiden zelf hebt, maar dat dit slechts een illusie is, en je ziet die illusie misschien zelfs tot op zekere hoogte, maar je hebt hem nog niet opgegeven.

Ik had al vaker psychologisch werk gedaan. Toen ik begin jaren ‘90 in therapie was, werkte ik hier ook aan, en ik was op een punt gekomen waarop het beter ging. Ik kon er beter mee omgaan, maar het zat er nog steeds. Toen ik de lering over het zelf had, realiseerde ik me dat het gewoon weg moest. Het móést gewoon weg. Maar lange tijd was het te pijnlijk om ermee om te gaan omdat ik de pijn natuurlijk ervoer als ik er mijn aandacht op richtte.

Ik kan me eerlijk gezegd niet eens meer herinneren hoe het gebeurde, want het ging heel geleidelijk. Het heeft waarschijnlijk een paar jaar geduurd voordat ik ermee kon omgaan en soms had ik meer pijn omdat de pijn opkwam als ik er mijn aandacht op richtte. Natuurlijk heb ik wel oproepen gedaan om de energie te transformeren en zo, maar er kwam gewoon een punt waarop het voelde alsof iets in mij het losliet, iets in mij brak, en het er gewoon niet meer was. Het was gewoon weg. Maar ik kan je geen magische formule geven, want het is voor iedereen anders.

Eerst was er een fase waarin ik me realiseerde dat ik dacht dat iedereen me dom vond en wat ik deed, gênant was. Maar ik besefte dat de meeste mensen waarschijnlijk niet dachten dat het alleen mij was. Ik reageerde op hoe ik dacht dat die mensen me zagen, maar waarschijnlijk zagen ze me helemaal niet zo. Er was ook een fase waarin ik me realiseerde dat dit zelfbeeld ervoor zorgde dat ik dacht dat de hele wereld het grootste deel van de tijd naar Kim Michaels keek en zich afvroeg: “Gaat hij iets gênants doen, want dan kunnen we hem uitlachen.” En ik realiseerde me dat ik niet naar anderen keek om te zien of zij iets gênants deden omdat ik te veel met mezelf bezig was en dat geldt waarschijnlijk voor iedereen. Niemand zag mij echt. Alleen ik zag mezelf. En op een gegeven moment dacht ik: dat is best wel stom, hè? En dat hielp me om er op een humoristische manier naar te kijken, want als je erom kunt lachen, kun jij je niet tegelijkertijd met iets identificeren én erom lachen. Dat is gewoonweg onmogelijk.

Kun je ons een grap vertellen om te kijken of het een goede is? Het was een grap, je schaamde je omdat niemand lachte. Kun je ons een grap vertellen en dan kijken we of we lachen?

Maar ik heb net een paar grappen verteld. Ik wil alleen maar zeggen dat je begrijpt dat je moeilijk met de pijn om kan gaan, maar je moet een manier vinden om voorbij de pijn te kijken, naar een overtuiging te zoeken. Je voelt de pijn alleen maar omdat er een bepaalde overtuiging is waardoor je kritisch op jezelf bent, wat je wel of niet zou moeten doen. Kun je de pijn misschien iets beter omschrijven? Wat veroorzaakt de pijn?

Nou, het is vooral in situaties waarin ik het gevoel heb dat ik een fout heb gemaakt. Dat ik iets verkeerds heb gedaan.

Hoe voelt het? Als je het in woorden moet uitdrukken zoals ik voel me beschaamd. Ik voel me dom.

Schaamte is niet het juiste woord, dat weet ik. Maar het voelt als een zeurende pijn. Ik wil hier eigenlijk gewoon weg. Of misschien is het… Waar zit het? In mijn lichaam. Ik denk in mijn buik, eigenlijk.

Kun je er geen woord of gevoel aan geven?

Nee, eigenlijk niet. Het doet gewoon pijn.

Kun je in woorden omschrijven wat er gebeurt als je een fout maakt? Wat is er zo erg aan het maken van een fout?

Uiteindelijk komt het er allemaal op neer dat ik het gevoel heb dat ik niet goed genoeg ben. Ik heb iets verkeerds gedaan. En dat betekent waarschijnlijk dat ik niet goed genoeg ben. Want als ik goed was geweest, dan had ik wel het juiste gedaan. Of ik had me gerealiseerd wat ik had moeten doen.

Oké, nu heb je het iets duidelijker gemaakt: “Ik deug niet.”

Maar dat is meer een mentaal begrip ervan, denk ik, hoewel er wel een neerwaartse aantrekkingskracht is.

De pijn komt voort uit het gevoel dat je ‘niet goed genoeg’ bent. Je zou kunnen proberen om het vanuit verschillende invalshoeken te bekijken. Als je erover nadenkt, dan kijk je eigenlijk naar jezelf alsof je óf perfect moet zijn óf helemaal niets waard bent. Er is eigenlijk geen middenweg. Het gaat om een soort perfectionisme. En het is een beetje zoals ik zei over mijn komst naar de aarde – de prins op het witte paard. Als je eenmaal van het paard bent gevallen, kun je er nooit meer op klimmen.

Ik zeg altijd dat je meteen weer op het paard moet stappen, maar in je eigen hoofd lukt het je nooit om op te staan omdat je denkt dat je niet had mogen vallen. Dat je geen fout had mogen maken. En dat is misschien iets wat je meedraagt van een natuurlijke planeet waar je nooit een fout hebt gemaakt, want alles is daar gewoon een experiment. Zo heb jij je nooit op een natuurlijke planeet gevoeld. Dan kom je op aarde en denk je: “O, op aarde zou je nooit een fout mogen maken.” En dat is een totaal waanzinnige verwachting. Dat is geen fout. Dat is goed, want het laat je opnieuw zien dat je een beeld van jezelf hebt dat je helemaal perfect zou moeten zijn. Dat heeft, denk ik, te maken met de reden dat je besloten hebt naar de aarde te komen. Ik zie niet precies waarom, maar je zou erover na kunnen denken.

Ik kan hier niet perfect zijn, maar dat hoeft ook niet.

Op een natuurlijke planeet?

Hier hoef je niet perfect te zijn. Maar dat is ook niet nodig.

Maar je voelt nog steeds die behoefte, anders zou je jezelf niet veroordelen.

Oké. Om het gat op te vullen dacht ik dat dit op dit moment de samenvatting was. Dit is wat ik hieruit kan halen.

Je weet wat de meesters hebben gezegd. Het is gewoon een ervaring. Met andere woorden, in je hoofd heb je een klein drama voor jezelf gecreëerd, waarin je óf perfect bent óf helemaal niets waard bent en er is niets daartussenin. En je zou je kunnen afvragen: “Waarom wilde ik die ervaring hebben? Wat levert het me op om die ervaring te hebben? En heb ik er genoeg van? Wil ik die houden?” Want, zie je, dit is weer de magie van de zelven. Het zelf projecteert. Maar je moet zo naar jezelf kijken. Er is geen andere manier om naar jezelf te kijken. Klopt toch? En daarom voel je die pijn, omdat die echt is: “Je hebt een fout gemaakt, stommerd!”. Het zelf kan het niet anders zien. Maar het is gewoon een drama dat je hebt gecreëerd om die ervaring te krijgen. Met andere woorden, wat mij hielp – in feite heb ik dit gedaan: Ik heb een proces doorlopen waarbij ik zei: “Oké, dus ik heb dit zelf gecreëerd om mezelf de ervaring te geven hoe het is om je beschaamd te voelen.”

Met andere woorden, het waren niet de gevallen wezens die me dit hebben aangedaan door me een geboortetrauma te bezorgen. Ik heb het zelf gedaan. Dan kan ik het ook weer ongedaan maken, toch? Als ik genoeg van die ervaring heb. Maar ik begrijp wat je zegt, want toen ik me begon te realiseren dat ik me schaamde, schaamde ik me omdat ik me schaamde. Maar je kunt ook gaan begrijpen dat het gewoon de slang is die in zijn eigen staart bijt. En je komt er nooit uit. Je komt er nooit uit zolang je in dat zelf zit. Je kunt er alleen maar afstand van nemen en inzien dat het gewoon onecht is omdat het slechts een ervaring is. Er is geen natuurwet die je dwingt om je niet goed te voelen. Het is gewoon een ervaring die alleen in je hoofd wordt gecreëerd.

Feliciteer jezelf met het feit dat deze ervaring is gelukt.

Ja, maar dan moet je jezelf afvragen: “Waarom heb ik die ervaring gecreëerd en waarom heb ik die nog steeds?” En dan moet je beseffen wat de meester zegt. Het zelf projecteert dat er een probleem is dat je moet oplossen, iets wat je moet doen om het te compenseren.

Je moet iets doen om dit gevoel van waardeloosheid te overwinnen, want dan heb je iets goeds gedaan. Maar dat kan nooit. Je kunt er alleen maar van weglopen. Maar ik begrijp dat je ermee moet werken totdat je op het punt komt waarop de Bewuste Jij als het ware uit dat zelf stapt en je ernaar kijkt en ziet: “O, het is gewoon een zelf. En het gevoel dat ik waardeloos ben, lijkt alleen maar echt als ik erin ben. Maar als ik erbuiten ben, zie ik dat het gewoon een film is die op een scherm wordt geprojecteerd. En dat heb ik gezien. Ik zag dat ik me alleen beschaamd voelde als ik erin was. En als ik erbuiten was, was dat gevoel er helemaal niet; het deed er niet toe.”

Ik besef nu dat het ook een soort controlespel is. Want als ik zeg dat ik die fout heb gemaakt, heb ik de situatie onder controle. Ik heb de fout gemaakt, ja, oké, misschien is dat niet aardig. Maar ik had het tenminste nog op een of andere manier in de hand.

Dat sluit dan aan bij wat de meesters hebben gezegd. Je komt op aarde, je krijgt het geboortetrauma. Je wordt hieraan blootgesteld. De gevallen wezens manipuleren je in een situatie waardoor je denkt dat je een fout hebt gemaakt. En zij projecteren dat je een fout hebt gemaakt. En dan besluit je: “Ik wil dat nooit meer meemaken.” Maar wat wil je dan niet meer ervaren? Dat iets buiten jou je naar beneden haalt en zegt dat je niet goed genoeg bent. Dus als je hen voor bent en zegt: “Ik ben niet goed genoeg, dan zul je niet verbaasd zijn wanneer ze dat doen.” Dat betekent dat je vanaf dat moment probeert te anticiperen op de volgende keer dat iemand je naar beneden haalt omdat je niet perfect bent. En als jij jezelf eerst naar beneden haalt, is de pijn minder erg. En je kunt nooit uit dit patroon komen, want zoals de meesters ook hebben gezegd, kun je nooit meer zo geschokt zijn als de eerste keer. Omdat het nog nooit eerder was voorgekomen. Daarom was het zo schokkend. Nu je al zoveel levens op aarde hebt doorgebracht en hebt gezien wat er op deze planeet gebeurt, kun je eigenlijk niet meer verbaasd zijn over wat er hier aan de hand is.

Misschien een beetje ervaren, je bent niet perfect, maar wel goed genoeg.

Maar in zijn ogen bestaat er geen ‘goed genoeg’. Het is óf perfect óf niet goed genoeg. ‘Goed genoeg’ is geen optie.

Ik denk dat ik in een vergelijkbare situatie in mijn leven zit en misschien kun je, om deze pijn hier en nu te verwerken, net zoals Kim zei, even afstand nemen. Je probeert het nu niet serieus te nemen, je probeert het niet meteen op te lossen. En als het weer terugkomt, denk je: “Ah, oké, daar gaan we weer.” Je neemt even afstand, haalt adem en je realiseert je: “O, het hoort erbij. Je gaat gewoon door met je werk aan je psyche en als je hulp van buitenaf nodig hebt, bijvoorbeeld bij de eerste vragen, dan pak je het stap voor stap aan, kleine stapjes tegelijk, en dan is het een beetje gemakkelijker. Het is geen enorm verschil, maar er is wel een kleine verschuiving: ‘O, het is niet zo pijnlijk.’ Ik denk dat het onmogelijk is om alles in één keer perfect te maken.” Slechts één kleine stap, één per keer, één per dag, en dan voel jij je steeds weer: “O, oké, je bent meer geworden, je voelt je lichter, je bent vrijer in dingen, en het haalt je niet meer zo naar beneden, want het is weliswaar een grote stap, maar het is ook complex, zou ik zeggen.”

Het is één ding, één keer, en dan realiseer je je: O, het is meer. Je kunt meer aan, directer en niet zo pijnlijk, niet zo moeilijk meer, om weer op dit onderwerp terug te komen, je bent oké.