Vraag: Ik ben een Koreaanse moeder met twee zonen van 19 en 18 jaar. Mijn oudste zoon is in zijn jeugd emotioneel verwaarloosd en is later met medicatie begonnen vanwege beginnende schizofrenie. Hij studeert nu aan een universiteit ver van huis. Ik maak me zorgen of hij het studentenleven en de militaire dienst wel aankan in de toekomst. Heeft dit te maken met zijn karma of levenspad? Wat kan ik als moeder doen om hem te helpen een gelukkig leven te leiden?
Antwoord van de Geascendeerde Meester Moeder Maria – het Nieuwjaarswebinar van 2026:
In deze late fase kun je niet veel meer doen omdat hij het ouderlijk huis heeft verlaten en volwassen is geworden. Je had eerder in zijn leven wel iets kunnen doen, maar als dat door jouw situatie niet mogelijk was, moet je het zonder spijt accepteren en verdergaan.
Je kunt wel je zoon in alle situaties waarin je hem tegenkomt, onvoorwaardelijk accepteren zoals hij is. Accepteer hem zoals hij is. Probeer hem niet te veranderen. Probeer hem niet te vertellen wat hij moet doen of hoe hij zijn leven moet leiden. Accepteer hem gewoon. Wees altijd positief, wat hij ook doormaakt. Zeg het hem niet. Probeer hem niet tot iets te dwingen, maar steun hem en accepteer hem onvoorwaardelijk zoals hij is.
Dit sluit aan bij een concept waar ik het eerder over heb gehad: het volmaakte concept voor ogen houden. Maar om dat echt te kunnen moet je neutraal zijn en geen specifiek beeld hebben van hoe je wilt dat je zoon zijn leven leidt. Zelfs het idee dat je wilt dat hij een gelukkig leven leidt, kan beperkend zijn. Je moet echt je best doen en willen dat hij zich zo goed mogelijk kan ontwikkelen zonder een duidelijk beeld te hebben van wat dat voor hem betekent. Of hij gelukkig is of niet, hangt af van zijn karma, zijn psychische problemen in vorige levens en wat hij met zijn kansen in dit leven doet. Het is niet aan jou om dat te bepalen.
Daarom zeg ik: steun hem, accepteer hem, moedig hem aan. Dwing hem niet en vertel hem niet wat hij moet doen, en probeer hem niet emotioneel te manipuleren, bijvoorbeeld door hem schaamte, schuldgevoel of een gevoel dat hij een verplichting jegens jou heeft als zijn moeder, aan te praten. Laat hem los, laat jezelf los, maar blijf hem accepteren en steunen.