Vraag: De meesters zeggen dat wij niet in de Rivier van Leven zijn als wij geen beslissingen nemen; dat wij geen beslissingen nemen omdat wij bang zijn om fouten te maken. Maar tegelijkertijd heeft het ook consequenties als wij fouten maken en we kunnen niet terug naar het moment voordat wij die fouten maakten. Dat is begrijpelijk, maar hoe kun je niet bang zijn om fouten te maken? Gewoon meemaken wat het is, in ieder geval een beslissing nemen, of die nu fout is of niet?

Antwoord van Kim Michaels, 2015 – Nederland:

Kim: Het korte antwoord is dat je dit in mijn laatste boek ‘The Warrior of Peace’, diepgaand kunt lezen, meer dan ik nu op in kan gaan. Ik denk dat een deel van het idee is dat er natuurlijk consequenties zijn die wij natuurlijk liever willen voorkomen en die onaangenaam voor ons zijn. Je moet echter zover komen dat je beseft dat de fysieke omstandigheden niet kunnen bepalen wie jij bent. Zij bepalen niet wie jij bent, want jij bent een spiritueel wezen. Wanneer je dat beseft, lijkt het of geen situatie zo erg kan zijn dat die jou belet om te zijn wie jij bent en verder te gaan op je pad. Dan kun je er gemakkelijker mee omgaan.

Ik weet dat er vanzelfsprekend ook heel erge consequenties kunnen zijn, waar je moeilijker mee kunt leven dan andere. Maar wij zijn wel spirituele wezens. De belangrijkste uitdaging op de materiële wereld is dat wij de materiële wereld niet laten bepalen wie wij zijn, niet laten bepalen hoe wij onszelf zien. Ik denk dat het wel wat gemakkelijker wordt om de consequenties te aanvaarden als je dit onthoudt. Wanneer jij je identificeert met een bepaald zelfgevoel dat liever niet wilde dat iets gebeurde, dan is het heel moeilijk en kun jij je er niet los van maken. Je kunt je niet aan de gevolgen onttrekken.

Het lijkt bijna of je vernietigd bent of gestraft wordt, of dat je een fout hebt gemaakt waar jij je nooit van kunt herstellen omdat die zo erg was. Natuurlijk willen jouw ego en de duistere krachten juist dat je gelooft dat jij zo’n erge fout hebt gemaakt dat je er nooit van verlost kunt worden. Wanneer je begrijpt dat dit niet waar is, denk ik dat het veel gemakkelijker is om met die gevolgen om te gaan.

Commentaar: Maar in de wereld waarin wij leven, kun je niet aan de gevolgen ontkomen.

Kim: Nee, maar dat heb je nog nooit gekund op het fysieke vlak. Dat begrijp ik en dat is heel hard. Ik bedoel: Het ís heel hard. Je kunt schijnbaar een tamelijk onschuldige keuze maken en ineens moet je een ernstige consequentie onder ogen zien die je nooit kunt herstellen. Ik denk dat de uitdaging is dat je in principe zegt: “Ja, maar het zegt niets over wie ik ben. Ik kan nog steeds zijn wie ik ben en erkennen wie ik ben ondanks de omstandigheden op de wereld.”

Iemand kan zeggen: “Ik wilde dat ik donker haar had. Waarom is het niet zwart? Ik zou een veel beter persoon zijn als ik zwart haar had.” De meeste van ons zouden zeggen: “Maar je haarkleur doet er niet toe. Die zegt niets over wie jij bent. Daar kun je wel mee leven.”

We moeten zover komen dat we op die manier naar elk aspect van de materiële wereld kijken: Het is slechts een situatie. Ik weet dat het niet gemakkelijk is, maar dit is in principe wat de zenboeddhisten – en de meesters ook – zeggen; dat je het bewustzijn moet transcenderen dat dit goed is en fout is, dit slecht is en dit goed is. Alles is maar een situatie en het is geen kwestie van: “Zal het je vernietigen of je beletten om verder te gaan op je pad?” Je gaat gewoon verder.

Het is net een steentje dat in de rivier valt. Het water zegt niet: “O nee, nu bereik ik nooit de oceaan.” Het stroomt eromheen en dat moeten wij ook doen. Wij moeten die situatie voor lief nemen en zeggen: “Dit mag niet bepalen wie ik ben. Het kan mij niet tegenhouden op mijn pad.”

Commentaar: Het lijkt soms dat van elke beslissing die ik neem, het gevolg een consequentie is die niet leuk is. Dus dan begin ik te denken: “O, heb ik het daarom?”

Kim: Natuurlijk. Ik kan dat gemakkelijk zeggen. Ik zeg niet dat ik het altijd kan.

Commentaar: Een van de dingen die ik in het verleden deed en waarschijnlijk nog steeds doe, is dat ik de beslissing laat afhangen van mijn omgeving. Met andere woorden, ik hoef de beslissing niet te nemen omdat een andere situatie mij ertoe gedwongen heeft. Dan stel ik mezelf teleur omdat ik geen beslissing heb genomen. Dus ik vermijd het om beslissingen te nemen, de beslissingen worden voor mij genomen en daardoor heb ik niet het vermogen om een beslissing te nemen. Ik betreur dat. Ik begrijp dat ik, als ik een keuze maak en het daarna slechter voor mij wordt dan het was, graag naar de oude situatie terug wil en dat kan waarschijnlijk niet. Maar als ik geen beslissing neem, heb ik geen controle over die beslissing.

Kim: Juist. Wij zouden allemaal wel willen dat het leven net een computer is. Daar zit een knop op ‘Undo’ en daarmee kunnen we gewoon een paar stappen teruggaan.

Commentaar: Ik denk dat ik drie jaar geleden in een slechte situatie was en Kim zei tegen mij: Je weet dat het erom gaat dat je beslissingen neemt. Situaties komen in je leven voor, maar jij moet een beslissing nemen.” Toen veranderde er iets omdat ik beslissingen begon te nemen en de consequenties niet zo erg waren.

Kim: Dat kwam ook omdat jij niet wist wat je moest doen. Je was niet duidelijk. Dus je stond stil, je kon niet uit de situatie komen waarin je zat.

Commentaar: Het juiste wat je moet doen, is het besluit nemen. Je gaat vooruit. Je gaat vooruit omdat je de keuze hebt gemaakt.

Commentaar: Je wordt geen slachtoffer van het besluit. Leer ervan en ga verder.

Commentaar: En geen besluit nemen is een besluit op zich. Als je geen beslissing neemt, is dat ook een beslissing.

Kim: Als je geen beslissing neemt en er gebeurt iets, dan geef jij jezelf op je kop omdat jij geen beslissing hebt genomen. Dan hoef je alleen nog maar de beslissing te nemen dat jij jezelf niet op de kop geeft.

Commentaar: Precies, je slaat de spijker op de kop. Als ik dus een beslissing neem, heb ik zelf de macht. Als ik bewust geen besluit neem, dan heeft iets anders de macht en alles wat zij hoeven te doen, is op de linkerknop te drukken en dan gaat die ietsje omhoog en daarna de rechterknop.

Kim: Het is zelfs geen kwestie van de macht hebben. Ik denk dat het belangrijk is dat jij niet verdeeld bent. Dat jij een situatie op de wereld beslissingen voor jou laat nemen, komt doordat jij niet weet wat je moet doen. Je bent waarschijnlijk bang om de beslissing te nemen omdat jij je zorgen maakt over de consequenties.

Commentaar: Ik verwacht dat de gevallen wezens – en ik gebruik die term – graag willen dat je in een situatie bent waarin jij niet weet wat je moet doen en geen beslissing kunt nemen, zodat zij jou als wipplank kunnen gebruiken.

Kim: Laten we gewoon zeggen dat het leven net een computerspel is. Misschien heb je zelf weleens computerspelletjes gespeeld, maar waarschijnlijk heb je ook weleens kinderen computerspelletjes zien spelen. Je vraagt je soms af hoelang ze die spelletjes kunnen blijven spelen. Krijgen ze er nooit genoeg van? Het is een feit dat zij meestal wel op het punt komen waarop ze hebben uitgevonden hoe het spel werkt. Iedere computer heeft bepaalde parameters en als je die eenmaal doorhebt, kun je het spel iedere keer verslaan. Zodra ze dat doorhebben, krijgen ze er genoeg van en gaan ze misschien een ander spel doen.

Zo werkt het leven. Het fysieke octaaf presenteert ons bepaalde omstandigheden en de meeste mensen op de wereld zijn op een punt waarop zij eigenlijk zelf geen beslissingen willen nemen. Zij willen niet de leiding nemen over hun leven. Zij willen in feite dat het leven hen dingen toewerpt, zodat zij kunnen zeggen: “Ik ben het slachtoffer. Het is niet mijn schuld. Ik kon alleen maar reageren op wat er gebeurde. Ik kan er niets aan doen.” Zij spelen een spel en zij hebben er nog niet genoeg van en daarom kunnen zij het tot in het oneindige blijven spelen.

Ik denk dat wij allemaal het spel met de gevolgen om ons heen spelen en dat die omstandigheden ervoor zorgen dat wij zeggen: “Ik wil dit niet meer spelen. Ik weet hoe het zit en ik zie dat het leven dit kan blijven doen in de volgende honderd incarnaties, maar ik heb er genoeg van. Ik wil een ander soort spel spelen.”

Commentaar: Vanuit een lineair standpunt zegt de neurologie dat wij helemaal geen beslissingen nemen. Ons brein neemt die al een paar seconden daarvoor. Het is allemaal een kwestie van bewustzijn. Het bewustzijn dat wij hebben, bepaalt de beslissingen die wij nemen, dus als je genoeg hebt van het spel, kiezen wij eigenlijk voor een ander bewustzijnsniveau. Dan kunnen we een nieuw spelletje domino spelen waarbij de stenen iedere keer omvallen bij elke beslissing die je neemt, die jouw brein al een paar seconden daarvoor heeft genomen.

Commentaar: Wanneer je het brein zegt, bedoel je dan het hogere bewustzijn?

Commentaar: Nee, nee, alleen het fysieke brein. De neurologie heeft aangetoond dat het fysieke brein een paar seconden eerder al een besluit neemt, voordat jij denkt dat je een beslissing neemt.

Commentaar: Kan dat?

Kim: Ik begrijp wat je zegt, maar zoals ik de leringen van de geascendeerde meesters begrijp, moet ik zeggen dat de wetenschap niet de hele geest begrijpt, de vier niveaus van de geest. Voor de meeste mensen is de bewuste geest de laagste, maar dat zou niet zo moeten zijn.

Ik denk dat een beslissing door het identiteits-, mentale en emotionele niveau heen filtert en het brein bereikt voor die de bewuste geest bereikt. Maar dat hoeft niet zo te zijn. Ik denk eigenlijk dat wij, als we bewust worden, ons bewust kunnen worden van de hogere niveaus voor het brein er zelfs maar op reageert.

Commentaar: Daar ben ik het helemaal mee eens.

Kim: Alleen is de neurologie nog niet zover.

Commentaar: Ik bedoelde het ook vanuit een lineair standpunt.

Kim: Ja, ja dat begrijp ik.

Commentaar: Professor Doctor Hawkins – niet te verwarren met de man in de rolstoel – een psychiater, heeft aangetoond dat het brein wanneer je een bepaald bewustzijnsniveau krijgt, een vortex toont die buiten het brein valt die net zo snel gaat als het licht. Op dat moment heb je de meest perfecte verbinding met je hogere zelf gekregen en dan zijn de beslissingen die je neemt, vaak hetzelfde.

Commentaar: Zoals Kim zei, is er tijd voor nodig om het erdoorheen te laten filteren. Toen je lineair zei en toen de rest noemde; het is heel belangrijk om altijd naar het geheel te luisteren; er een geheel van te maken in plaats van het eraf te hakken.

Commentaar: Klinkt logisch. Ik snapte dat zojuist en ik zeg het nu hardop.