Vraag: Ik realiseerde me dat ik een zelf heb dat ik ‘mezelf’ noem. Dat heeft niet bepaalde aardse eigenschappen, maar dat geeft me het gevoel dat ik mezelf ben en niet iemand anders of iets anders. Het geeft me een gevoel van continuïteit dat ik het nog steeds ben na alle veranderingen in mij. Lange tijd heb ik gedacht dat dit de Bewuste Jij was, maar ineens realiseerde ik me dat dit gevoel van mezelf zijn alleen maar een zelf is en moet sterven. En dit besef heeft me twee weken langen heel erg bang gemaakt. Ik, of liever dat zelf, was zelfs boos op jullie, de geascendeerde meesters. Ik schrok van mijn reactie, van die angst en boosheid. Nadat ik hier wekenlang over heb nagedacht, besefte ik dat ik waarschijnlijk mijn ego zag. Klopt dat? Komt dit gevoel van continuïteit van mijn ego? Ik heb het gevoel dat er meer is, maar dat begrijp ik niet zo goed. Zou je mij hier meer inzicht in kunnen geven?

Antwoord van Geascendeerde Meester Jezus, 2021 – Webinar voor Rusland:

Het ego heeft diverse aspecten en je weet dat de eerste leringen die wij hebben gegeven, specifiek over het ego gingen. Later zijn we overgestapt op leringen over de gescheiden zelven. Natuurlijk zou je kunnen zeggen: Wat is het ego? Het is een verzameling gescheiden zelven. Maar achter al die zelven zit het zelf dat jij hebt gevormd toen je de dualiteit instapte.

Je moet zorgvuldig zijn en het gevoel dat er meer achter zit, is dat jij je moet realiseren dat er verschil bestaat tussen het eerste zelf dat je hebt gevormd toen je de dualiteit instapte en het eerste zelf dat je hebt gevormd nadat je op een planeet als de aarde incarneerde.

Het eerste zelf was gewoon een zelf om je uit te drukken via je vier lagere lichamen. Dit zelf geeft je een gevoel van continuïteit zodat jij, wanneer je op het spirituele pad groeit, het gevoel kunt blijven houden dat dezelfde jij steeds verder groeit en daardoor verlies jij ook niet je identiteitsgevoel. Sommige mensen wel, wanneer ze hun groei proberen te forceren en dan kunnen ze een identiteitscrisis meemaken.

Het subtiele is dat het zelfgevoel dat je hebt gemaakt toen je de dualiteit instapte, jou ook een gevoel van continuïteit geeft als gescheiden wezen. Wanneer je het zelf ervaart dat boos is, dat bang is om dood te gaan, dat zich stoort aan de geascendeerde meesters, is het eerste zelf dat je hebt gevormd toen je naar de dualiteit ging. Om de terminologie van The Summit Lighthouse te gebruiken zou je kunnen zeggen dat dit de ‘Treuzelaar op de Drempel’ is. Die wil voorkomen dat je groeit en je tegenhouden. Het klopt dat dit zelf moet sterven.

Wat betreft dat andere zelf, het zelf dat ervoor zorgt dat je kunt incarneren op een planeet als de aarde en dat jou een gevoel van continuïteit geeft: het is juist dat dit niet de Bewuste Jij is, maar het eerste zelf dat de Bewuste Jij heeft gevormd en daardoor ook het laatste zelf dat de Bewuste Jij op zal geven. Dit zelf geeft je alleen maar een gevoel van continuïteit. Het klopt dat dit moet sterven, maar het is wel het laatste zelf dat moet sterven. Het is het spook die ik aan het kruis heb opgegeven en dat jij ook opgeeft wanneer je op het honderdvierenveertigste niveau bent voor je ascendeert.

Je zou kunnen zeggen dat jouw egozelf, het zelf dat uit de dualiteit is ontstaan, vijandig tegenover je groei staat. Het andere zelf waar je het over had, het zelf dat jou een gevoel van continuïteit geeft, hoort bij je groei, dat vergemakkelijkt je groei. Je hebt hem nodig om te kunnen integreren met je vier lagere lichamen, je hebt hem nodig om een gevoel van continuïteit op aarde te krijgen en het is ook het soort zelf dat je een uniek standpunt geeft.

Dit hebben we geprobeerd uit te leggen op de conferentie over Christusschap, waarop we zeiden dat twee mensen een bepaald niveau van Christusschap kunnen bereiken, maar toch verschillende standpunten kunnen hebben over bepaalde kwesties. Omdat de één iets vanuit een bepaald perspectief bekijkt en de ander vanuit een ander perspectief. Het is niet zo dat de één gelijk heeft en de ander ongelijk. Het is niet zo dat de één beter is dan de ander. Het zijn gewoon verschillende manieren van kijken.

Ik heb het niet over dualistische standpunten, maar over het feit dat je, zelfs wanneer je een bepaald niveau van Christusschap bereikt, nog steeds iets kunt hebben wat wij het lokale perspectief noemen. Het is vergelijkbaar met wat je allemaal ziet wanneer je door je fysieke ogen kijkt: je zit tegenover iemand, die persoon kijkt naar jou en ziet jou, jij ziet jezelf niet, maar de ander. Het zijn gewoon twee verschillende gezichtspunten. Het is niet zo dat de één gelijk heeft en de ander ongelijk, het heeft geen zin om die vergelijking te maken. Het is niet zo dat de één beter is dan de ander, maar dat de ene gewoon jouw gezichtspunt is.

Zolang je geïncarneerd bent op een onnatuurlijke planeet, of zelfs op een natuurlijke planeet, moet je het leven vanuit een lokaal gezichtspunt bekijken. Dit was het zelf dat je hebt gevormd om je dat lokale perspectief te geven toen je incarneerde en dit is het laatste zelf dat je loslaat.