Vraag: Als ik de geascendeerde meesters geïncarneerd zou zien, bij wijze van spreken, zou mij dat ervan verzekeren dat zij echt zijn, maar tegelijkertijd ook beletten om de waarheid te zien dat wij niet fysiek zijn. En het zou me kunnen laten denken dat wij het zijn, dat wij er al zijn, wanneer dat toch niet zo is. Ik moet dus mijn fysieke zintuigen omzeilen. Dat zou waarschijnlijk het feit versterken van: hé, wij kunnen hier blijven, en ik denk niet dat dit gunstig is. Maar het zou een geruststelling zijn als wij hen konden zien. Ikzelf zie de meesters niet. Ik heb me altijd afgevraagd hoe andere mensen hen zouden kunnen zien en op deze conferentie ben ik vastbesloten om mijn ogen open te houden, bij wijze van spreken.

Antwoord van Kim Michaels op een conferentie in Nederland:

Kim: Ja, ik begrijp wat je bedoelt. Wanneer je een student van de geascendeerde meesters wordt, ga je tegen het massabewustzijn in dat ontkent dat er geascendeerde meesters zijn of dat er een spiritueel rijk bestaat. Of ze ontkennen misschien niet dat het er is, maar dan zeggen ze, zoals bij voorbeeld de katholieke kerk doet: “Gewone mensen kunnen dat niet ervaren. Alleen de priesters en degenen die speciaal zijn, kunnen dit rechtstreeks zien, je hoeft dus alleen maar te geloven wat wij zeggen.” Daar zijn jullie mee opgevoed.

Jullie keren je eigenlijk tegen het massabewustzijn en dan zou het natuurlijk fijn zijn als je een soort van bevestiging kreeg. Ik heb zelf het gevoel dat ik heel veel bevestigingen heb gekregen dat de geascendeerde meesters echt bestaan. Het was alleen niet op het niveau van de fysieke zintuigen. Ik denk dat de meesten van jullie waarschijnlijk ook wel een innerlijke bevestiging hebben gekregen die de zintuigen buiten beschouwing laat, maar jij weet wel dat die echt was. Ik heb het gevoel dat dit een belangrijk deel van de fase is waarin wij op aarde zitten.

Ik denk dat er in de toekomst waarschijnlijk wel een tijd komt waarin de meesters zich fysiek zullen openbaren of fysiek zichtbaar zullen zijn. Maar dat zal pas gebeuren, wanneer de meeste mensen het niet meer nodig hebben omdat het bewustzijn verhoogd is. De uitdaging op dit moment is dat wij als spirituele mensen moeten laten zien dat wij verder willen gaan dan fysiek bewijs, de fysieke zintuigen, en accepteren dat iets toch echt bestaat.

Dit doet mij denken aan iets wat hier parallel mee loopt. In Denemarken werd dit voorjaar een boek gepubliceerd onder de titel: “Ik heb Jezus ontmoet.” Het was van een Deense vrouw die journalist was en groeide op in een soort marxistisch gezin dat alle spiritualiteit ontkende. Ze was nog nooit naar de kerk geweest en had zich nooit voor iets spiritueels geïnteresseerd. Op een reis voor haar werk in Spanje ging ze naar een oude kerk en ineens had ze het gevoel dat Jezus naast haar stond. Het was een visioen. Hij stond daar niet fysiek, maar het voelde heel echt. Het was alsof ze hem zag, zoals door een geopend raam, en ze zag hem in Israël staan en hij was gekleed in de kleren van die tijd. Hij sprak in het Aramees tegen haar. Ze kon de woorden niet verstaan, maar zij begreep wel wat hij tegen haar probeerde te zeggen.

Ondanks het feit dat zij was opgevoed om spiritualiteit te ontkennen kon zij dit visioen niet ontkennen. De eerste paar jaren vertelde zij er niemand iets over. Als journalist ging ze met iedereen om en interviewde alle experts op het gebied van hersenchemie of hoe het brein werkt. Hoewel zij dit niet in haar boek vertelt, heb ik persoonlijk  het gevoel dat zij op zoek was naar iemand die tegen haar zou zeggen: “O, dat was alleen maar een hallucinatie. Vergeet het maar.” Maar tot haar verbazing deed niemand dat.

Ze bleven allemaal maar zeggen dat er veel dingen in je brein en je gedachten zitten die wij niet begrijpen. Sommigen zeiden zelfs dat er meer in je hoofd moet zijn dan wij fysiek kunnen verklaren. Het was net of ze haar allemaal langs dit punt leidden en tot slot zei ze: “Oké, ik ga over deze ervaring schrijven.” Dus schreef zij dit boek dat werd gepubliceerd door een bekende uitgeverij en een bestseller werd.

Ik vond dat dit erg interessant was omdat het dezelfde dynamiek heeft. Zij kreeg een innerlijke ervaring, maar die was zo echt dat zij hem moeilijk kon ontkennen. Zij durfde in feite voor de ogen van alle sceptici voor haar mening uit te komen. Zij verwachtte dat zij zou worden aangevallen, maar tot haar verrassing gebeurde dat niet. Ik denk dat dit kwam omdat zij er zo eerlijk over was. Zij probeerde niemand iets wijs te maken. Zij zei niets over de betekenis ervan. Zij zei alleen maar: “Ik kreeg die ervaring en ik kan hem niet ontkennen. En zo ben ik erdoor beïnvloed en zo voel ik mij hierover.” Zij heeft het hele proces beschreven waar zij doorheen is gegaan.

Ik denk dat wij dit in zekere zin allemaal meemaken. Wij zijn hier om dit aan andere mensen te demonstreren. Wij zijn hier niet speciaal om andere mensen  naar de leringen van de geascendeerde meesters of een bepaalde groep of filosofie of leraar of iets dergelijks te trekken. Wij zijn hier om te getuigen van het feit dat er meer bestaat dan het fysieke, en dat het toch echt is en waarde voor ons heeft.