Waarom is Kim Michaels nog steeds boodschapper van de geascendeerde meesters?

ONDERWERPEN: Het gaat niet om mij – Het dilemma – Wees bereid beslissingen te nemen – De Middenweg om beslissingen te nemen – Perfectionisme en fouten maken – Wees bereid verder te gaan

door Kim Michaels

Het gaat niet om mij
Wat is dan precies de kern van het boodschapper zijn? Dat is de houding ontwikkelen dat het niet om jou gaat; het gaat om de meesters. Als boodschapper, ben jij niet de doener; De geascendeerde meesters doen het werk. Jouw taak is beschikbaar zijn als open deur en zo open mogelijk te staan. Wat inhoudt dat je er geen persoonlijke agenda op na kunt houden om te kleuren wat jij van de meesters ontvangt en hoe jij jezelf neerzet.

Ik had eens een conferentie in Columbia, die verscheiden dagen duurde. Ik had uren in een minibus gereisd om naar een afgelegen plaats te komen. Ik had een douche genomen, maar toen ik de shampoo in mijn haar deed, was het hete water op en ik moest verder douchen met ijskoud water. Ik had al een week te weinig slaap gehad en daar stond ik voor 50 mensen die een dictaat van een geascendeerde meester verwachtten. Hoe neem je een dictaat op in zo’n situatie? Door er helemaal uit te stappen en echt het gevoel te hebben: “Het gaat niet over mij. Ik zelf kan niets doen.”

Ik reed eens naar een conferentie na verscheidene dagen van hectische voorbereidingen. Ik was moe, vies en had het gevoel dat ik niet in vorm was om een goede boodschapper te zijn. De gedachte die in mij opkwam was: “Ik hoop dat er vanavond geen dictaat komt.” Maar onmiddellijk voelde ik de Aanwezigheid van Jezus die mentaal tegen mij zei: “Als jij niet de doener bent, wat maakt het dan uit of jij moe bent?” Mijn manier van denken verschoof ogenblikkelijk en ik ontving die avond drie dictaten.

Maar behalve door mijzelf opzij te zetten in specifieke situaties, vind ik het ook nodig om opzij te gaan in mijn algemene aanpak van het boodschapper zijn. Ik vind het van onschatbare waarde om altijd in gedachten te houden dat de geascendeerde meesters volledig en totaal boven mijn persoonlijke waarneming van het leven staan. Daarom is de enige manier om door te gaan mijn positie als boodschapper te verdienen, door er altijd naar te streven mijn persoonlijke waarneming en elke subtiele agenda die mijn ego erop nahoudt te transcenderen. Je hebt toch wel gemerkt dat ik nog steeds een ego heb en dat hij er ook nog agenda’s op nahoudt?

Ik heb veel mensen ontmoet die dit punt niet begrepen hebben. Sommigen hebben het niet als student begrepen, maar het feit is dat jij je de leringen niet eigen kunt maken tot je beseft dat ze proberen je boven je eigen persoonlijke agenda en waarneming uit te tillen. Sommigen dachten dat zij boodschapper waren maar begrepen nog steeds niet dat zij VOORTDUREND moeten blijven depersonaliseren. Ze dachten dat zij, omdat zij een gezalfde boodschapper waren, plotseling perfecte menselijke wezens waren geworden.

Ik heb diverse mensen ontmoet waarvan ik dacht dat zij echt getraind werden om boodschapper te worden. Maar om hier volledig aan te voldoen, moesten zij juist deze neiging overwinnen te denken dat de meesters jou en jouw persoonlijke waarneming van het leven zullen bekrachtigen. Ze moesten de neiging overwinnen te denken dat jij zo belangrijk bent dat de geascendeerde meesters zich zelfs druk maken over de kleinste persoonlijke details.

Als mensen dat niet inzien, dan zijn er geen grenzen aan hoe ver je kunt gaan te denken dat de geascendeerde meesters de manier waarop jij naar het leven kijkt en hoe jij met anderen omgaat, bekrachtigen. Ik heb mensen gezien die anderen ervan beschuldigen dat zij boos of kritisch zijn, terwijl ze denken dat de geascendeerde meesters dit doen om anderen te corrigeren. Ik heb mensen anderen zien beschuldigen van agressiviteit naar hen toe, terwijl zij over het hoofd zien dat zij de geascendeerde meesters gebruikten om anderen in hun macht te krijgen. Zodoende waren zij paranormale energie op anderen aan het te projecteren terwijl ze ervan overtuigd waren dat dit van de geascendeerde meesters kwam.

Als jij eenmaal denkt dat jij boodschapper bent en je denkt dat de meester iets bekrachtigen wat simpelweg jouw persoonlijke agenda is, wat houdt je er dan van tegen te denken dat de meesters alles zullen bevestigen wat jij doet of zegt? Zou je ego het niet geweldig vinden als hij de onbetwistbare macht van de geascendeerde meesters kreeg? Het is wel wat angstaanjagend te zien dat als je eenmaal die grens bent overgestoken, jij dingen kunt doen die het gezonde verstand als agressief of egoïstisch beziet, maar jij bent er volledig van overtuigd dat de geascendeerde meesters dit bevestigen. Wat kan zo iemand weer in evenwicht brengen?

Ik heb eens iemand gekend die geloofde dat zij de volgende boodschapper zou worden. Ze reisde naar een bepaalde plaats waar ze dagen rond bleef rijden, omdat ze geloofde dat zij door Alpha werd geleid naar een plaats te zoeken om een tempel te bouwen. Uiteindelijk vond ze een stuk land en was ervan overtuigd dat Alpha wilde dat zij dit land aankocht en er daarna een tempel op bouwde die zeven verdiepingen had. Maar dit was op een plaats waar het volgens het bestemmingsplan onmogelijk was een gebouw van meer dan twee verdiepingen neer te zetten. Die persoon wist dat niet, maar je zou toch denken dat Alpha dat had kunnen weten.

Die persoon dacht ook dat ze het ontwerp voor dat gebouw had gekregen en omdat het nogal groot was, zou het vanzelfsprekend duur worden. Maar toch geloofde zij dat Alpha haar had verteld dat zij geld in de loterij zou winnen. Daarom kocht ze een lot en wachtte verlangend op de trekking. Ze won niets, maar daarna geloofde zij dat Alpha haar had gezegd dat zij de volgende week zou winnen. Ze bleef in die streek, kocht weer een lot en was er absoluut zeker van dat het deze keer zou lukken en dat zij in ieder geval 20 miljoen dollar zou winnen.

Weer won ze niet en hoewel ze besefte dat er iets niet ging zoals beloofd, vroeg zij zich nooit af of het wel waarschijnlijk was dat het hoogste wezen in het universum haar zulke aanwijzingen gaf of zelfs belangstelling voor haar persoonlijke situatie zou krijgen. Ze bleef er volledig van overtuigd dat zij echt zo belangrijk voor de meesters was dat zij de persoonlijke aandacht van Alpha en andere meesters verdiende, die haar zelfs bepaalde aankopen zouden laten doen voor persoonlijk effectbejag.

Ik heb ook iemand anders gezien die na verscheidene jaren dictaten opneemt die altijd over het belang van haar en de groep mensen die haar steunen gaan. Wat zij aan het doen zijn, heeft altijd kosmische betekenis, of ze nu naar een ander land afreizen of een verjaardag vieren. Nogmaals, ik kan gewoon niet denken dat het ‘kleine ikje’ zo belangrijk is voor de geascendeerde meesters, van wie ik altijd heb ervaren dat ze totaal boven persoonlijke eigenaardigheden staan.

In The Church waren er een paar gevallen waarin de meesters specifieke groepen mensen in een dictaat noemden. Dit werd als een hoge eer beschouwd, maar ik heb het altijd als de allergrootste test gezien. Af en toe hebben de meesters iets tegen mij gezegd over specifieke mensen, maar ik heb me daar nooit bij op mijn gemak gevoeld, maar hoe stop je een dictaat? Toch ben ik dit later altijd als een test gaan zien en het belangrijkste onderdeel van de test is de nederigheid en het realisme waar ik het nu over heb.

Het dilemma
Ik bedoel, het is een dilemma. Als boodschapper is het waarschijnlijk dat je wordt bekritiseerd en aangevallen door enkele mensen. Dus om hier tegenstand aan te bieden, moet je bereid zijn een offer te brengen. En één van de manieren om jou te motiveren, is dat jij het gevoel krijgt dat wat jij doet, belangrijk is. Dus wat eigendunk hebben, kan een noodzakelijke stap zijn om als boodschapper te beginnen, maar ik denk niet dat het je verder dan een bepaald punt kan brengen. Er komt een tijd waarin jij gewoon het boodschapper zijn moet depersonaliseren. Je moet doorkrijgen dat jouw persoonlijke agenda of waarneming iets is wat jij moet loslaten.

Er was eens iemand die dacht dat hij Gods boodschapper was en een hele groep supporters dingen op een forum moest laten zetten dat ik in die tijd had. Zijn belangrijkste bewering was dat geascendeerde meesters onecht waren, omdat wij allemaal rechtstreeks contact met God hadden. Met andere woorden, er was geen hiërarchie van spirituele wezens tussen ons en God. Ik probeerde hem beleefd te zeggen dat ik het best vond dat zij dat standpunt innamen, maar dat ik er niet door van gedachten veranderde. Ze vonden dat niet leuk en wilden dat ik met hen daarover in discussie ging en al snel werden ze steeds agressiever om mij de strijd met hen te laten aangaan. Ik ben toen gewoon opgehouden contact met hen te houden, want waarom zou het mijn rol moeten zijn om hen van gedachten te laten veranderen? Mijn rol is de open deur te zijn voor de geascendeerde meesters en andere mensen met de leringen te laten doen wat ze willen in overeenstemming met hun bewustzijnsstaat.

Er was eens iemand die beweerde dat zij een dictaat had opgenomen waarin stond dat ik mijn mantel als boodschapper was kwijtgeraakt. Toen een vriend mij dat vertelde, zei ik spontaan: “O, krijgen we nu een oorlog om boodschappers?” Wat ik ermee bedoelde, was dat als ik had geprobeerd de geascendeerde meesters zo ver te krijgen dat ze deze bewering weerlegden, dan hadden we de bal heen en weer kunnen spelen door elkaars dictaten te verwerpen. Maar het zou gewoon de ene groep bedriegers zijn die de andere afwees.

Er zijn verscheidene keren situaties geweest waarin mensen op een agressieve manier wilden dat ik me aan hen onderwierp en toen ik dat weigerde, probeerden ze mij te provoceren ruzie met hen te maken. Maar ik heb besloten dat het mijn rol is beschikbaar te zijn voor de geascendeerde meesters, dus ik gebruik mijn tijd om leringen naar voren te brengen die mensen misschien kunnen helpen in plaats van ruzie met anderen te maken – die echt niemand helpen volgens mij.

Dit wil niet zeggen dat ik beweer of denk dat ik een volmaakt menselijk wezen ben of geen ego heb. Ik merk dat ik af en toe reageer op wat andere mensen met lagere gevoelens tegen mij zeggen of doen. Maar in het algemeen probeer ik er alert op te zijn en dan naar mezelf te kijken om te ontdekken waarom ik zo reageer. Ik weet dat ik heb gezegd dat ik eens totale overgave aan God heb ervaren, maar overgave is iets wat almaar doorgaat. Naarmate je groeit, zul je diepere lagen in je psyche blootleggen en ik denk dat we dit blijven doen zolang we geïncarneerd zijn. Uiteindelijk is (op aarde) de ascensie de laatste test van overgave.

Het komt neer op de laatste vraag: Probeer je de geascendeerde meesters te gebruiken om op een bepaald bewustzijnsniveau te blijven of probeer je hen te gebruiken om op een hoger niveau te komen? Dit brengt mij op het volgende punt.

Wees bereid beslissingen te nemen
De geascendeerde meesters hebben uitgelegd dat de bedoeling van het materiële universum is ons de kans te geven ons bewustzijn te verhogen. Wij doen dat door keuzes te maken en de materiële consequenties van die beslissingen te ervaren. De meesters hebben ook gezegd dat de gevallen wezens maar één ding hoeven te doen om onze groei te laten ontsporen en dat is ons gevangen te houden in het dualiteitsbewustzijn.

Zij hebben het idee gevormd dat de resultaten van onze creatieve inspanningen moeten worden geëvalueerd op basis van een dualistische norm, die een maatstaf inhoudt van twee tegengestelde polariteiten, zoals goed of fout. En de maatstaf betekent natuurlijk automatisch het waardeoordeel dat de ene polariteit goed is en de andere slecht. Nadat de maatstaf werd gecreëerd, projecteerden ze dit op het collectieve bewustzijn als een heel agressieve paranormale projectie.

Let op een heel subtiel mechanisme. In het oorspronkelijke scenario waren wij onschuldig. Dit betekent dat wij een keus maakten, de consequentie ervoeren en daarna gingen evalueren: “Wil ik meer VAN dit, of wil ik meer DAN dit?” Als wij meer van hetzelfde wilden, bleven we dezelfde keuzes maken. Als wij meer wilden dan wat wij hadden, veranderden wij wat wij uitzonden; wij veranderden onszelf.

Toen de gevallen maatstaf eenmaal werd geïntroduceerd, bestond er een risico als wij een keuze maakten. Als je de ‘verkeerde’ keuze maakte, zou JIJ slecht zijn en de boze God in de lucht zou jou verwerpen. Dus toen begonnen we keuzes te evalueren die werden gebaseerd op de gevallen maatstaf voor wij die keuzes maakten. En zou het vanwege dat risico niet mooi zijn als wij een onfeilbare manier hadden om te weten wat de ‘goede’ keuze was voor wij die zelfs maar maakten?

Het psychologische effect hiervan is dat de meeste van ons angst hebben ontwikkeld om keuzes te maken. We zijn bang om te experimenteren, maar juist het experimenteren vormt de kern om ons bewustzijn uit te breiden. Het wezen van experimenteren is dat je een keus maakt ZONDER dat je weet wat de uitkomst is en je leert door van het resultaat te leren.

In plaats daarvan proberen wij uit te zoeken wat wij in het leven moeten doen zonder in feite een persoonlijke keuze te maken. We proberen een autoriteit buiten ons te vinden, die ons kan zeggen wat wij moeten doen en als dat gezag maar hoog genoeg is, dan zijn onze keuzes altijd goed. In zekere zin breken wij ons creatieve proces af, omdat wij, zelfs als een onfeilbaar gezag ons zou vertellen wat wij moeten doen, daar niet ons bewustzijn mee verhogen. Door van jezelf een robot maken, kwalificeer jij je niet voor je ascensie.

Mijn punt is dat het heel gebruikelijk is dat spirituele mensen een of ander middel gebruiken om beslissingen uit de weg te gaan. In de meditatiebeweging heb ik mensen gezien die eenvoudig geen beslissing in hun leven durfden te nemen zonder een paranormale dame te consulteren. Ik heb mensen het Ouijabord, tarotkaarten, pendels, kristallen borden, astrologie, numerologie, kinesiologie en elke andere –ologie zien gebruiken, en dat allemaal om hen het gevoel te geven dat een of ander gezag van buitenaf hen had gezegd wat het juiste was om te doen.

En wanneer jij je bewust wordt van de geascendeerde meesters, zou het dan natuurlijk niet heerlijk zijn als de meesters of hun gezalfde boodschapper zouden kunnen zeggen wat jij moet doen? In The Church was het heel gewoon dat mensen, vooral stafleden, de goedkeuring van de boodschapper vroegen om te trouwen. Ik heb mensen gezien die verteld was dat zij tweelingvlammen waren en toen verwachtten dat hun relatie nog ‘lang en gelukkig’ zou zijn. Toen de problemen onvermijdelijk opdoken, probeerden ze alles te verbergen en op den duur gingen ze uit elkaar (zoals waarschijnlijk met elk huwelijk gebeurt waarin niet eerlijk wordt gepraat).

Het probleem van goedkeuring vragen bij een autoriteit van buitenaf, is dat je er afhankelijk van wordt. Dit kan wel werken zolang beide kanten hun eigen rol vervullen, maar in de materiële wereld komt aan alles een eind. Toen de boodschapper van The Church zich terugtrok vanwege ziekte, werden veel afhankelijke volgelingen heel boos op haar. Van het ene op het ander moment werd hun grootste held de grootste boef ooit. En er kwam geen eind aan de slechte dingen die ze plotseling over haar konden zeggen of de geruchten die zich verspreidden. Maar eerlijk gezegd, is het zo dat als jij je afhankelijk maakt van een spirituele leraar, dat komt omdat jij je persoonlijke verantwoordelijkheid om beslissingen te nemen, hebt losgelaten. En de grootte van jouw boosheid toont je onwil om de verantwoordelijkheid voor jezelf op je te nemen.

Ik heb mensen gezien die dachten dat de geascendeerde meesters belangstelling hadden voor hun persoonlijke dingen en dat de meesters hen zouden vertellen waar zij zouden moeten wonen, met wie ze moesten trouwen, welk huis ze moesten kopen, welke gebruikte auto, welke kleren, welk paard, ze moesten kopen, of ze moesten tuinieren of niet en nog veel meer van dat soort dingen.

In een aantal gevallen geloof ik dat mensen in feite aanwijzingen uit een hogere bron ontvingen. Maar de bedoeling was om mensen op het punt te brengen dat zij hun eigen beslissen zouden kunnen nemen. Bijvoorbeeld, ik heb mensen gezien die zoveel regels opgelegd kregen waar zij aan moesten voldoen, dat ze zich op den duur niet meer konden bewegen. In The Church hadden de meesters zoveel regels gegeven dat je ze gewoon niet allemaal kon opvolgen. Maar volgens mij is dit gewoon de laatste toevlucht voor mensen die hun eigen beslissingen niet willen nemen. De meesters kaderen hen dan in door regels en aanwijzingen en hopen dat ze op den duur de verantwoording voor zichzelf op zich te nemen om hun eigen keuzes te maken.

Ik heb mensen ontmoet die denken dat het voor mij gemakkelijk moet zijn om beslissingen te nemen, omdat er altijd wel een geascendeerde meester verschijnt die het mij zegt wanneer ik een persoonlijke keuze moet maken. Ik heb het nog nooit zo gezien. Ik geloof dat het in de overgrote meerderheid van situaties mijn verantwoordelijkheid is mijn eigen beslissingen te nemen. Ik kan de leringen van de geascendeerde meesters zeker gebruiken om mijn gewaarzijn te vergroten. Ik kan zeker mijn intuïtie en afstemming gebruiken als referentiekader.

Maar uiteindelijk moet ik keuzes maken die worden gebaseerd op mijn huidige bewustzijnsniveau – omdat het de enige manier is waarop ik mijn bewustzijnsniveau uitbreidt. Een meester hebben die mij als marionet gebruikt, levert mij niet het Christusschap op. Paranormale krachten geven daar niets om, dus zeggen ze maar al te graag wat jij moet doen. Maar geascendeerde meesters zullen nooit je pad naar Christusschap in de waagschaal stellen, zelfs niet als je hen erom smeekt.

Opnieuw, ik denk dat omdat je nieuw als boodschapper bent, de geascendeerde meesters je wel een paar aanwijzingen zullen geven. Maar pas als jij je bewustzijn verhoogt, en de verantwoording neemt om jouw eigen beslissingen te nemen, anders raak je het contact met de echte meesters kwijt en glijdt je af naar paranormale bedriegers. Ik heb dit meer dan eens zien gebeuren met goed bedoelende mensen.

De Middenweg om beslissingen te nemen
Nu nog eens opnieuw, je moet een delicaat evenwicht vinden. Aan de ene kant wil je vanzelfsprekend niet dat je beslissingen neemt met je dagelijkse denkwijze en haar egoïstische noden en wensen. Zoals de Boeddha zei: “Als je met een vervuilde waarneming spreekt of handelt, dan volgt er lijden op.” Dus als je geen autoriteit van buitenaf kunt raadplegen, hoe kun je dan vermijden dat jij beslissingen neemt die niet van het ego afkomen?

De grootste beslissingen die ik heb genomen in mijn leven, waren toen ik naar de Verenigde Staten verhuisd ben en toen ik ben gescheiden van mijn eerste en tweede vrouw. Het besluit om te verhuizen werd gebaseerd op een naïeve waarneming – en het lijden is inderdaad gekomen, hoewel ik er niet aan twijfel dat de globale beslissing onderdeel vormde van mijn goddelijke plan. Als ik echter meer in evenwicht was geweest, had ik die beslissing op een volwassener manier kunnen implementeren. Met betrekking tot de twee scheidingen, heeft het in beide gevallen lang geduurd, omdat ik eenvoudig wilde wachten op innerlijke duidelijkheid. Ik nam die beslissingen niet omdat ik de relatie wilde beëindigen, ik heb aan mijn eigen psychische problemen gewerkt tot ik op het punt kwam dat ik met de relatie zou kunnen leven, ook als mijn partner niet veranderde.

In beide gevallen werd het mij duidelijk, ik besefte dat ik door zou kunnen gaan met de relatie maar wat ik echt wilde, was naar een hoger niveau van dienstbaarheid opklimmen – met of zonder relatie. En toen ik eenmaal die toestand van overgave had gekregen, duurde het niet lang voor de uiterlijke omstandigheden veranderden en het heel duidelijk werd wat de volgende stap in mijn goddelijke plan was.

Wat ik probeer te zeggen, is dat er een Middenweg is tussen het nemen van een beslissing met je dagelijkse geest en willen dat een onfeilbaar gezag je vertelt wat jij moet doen. Je moet aan jezelf werken tot je de duidelijkheid, de oplossing en overgave krijgt. En wanneer je duidelijkheid krijgt, neem je het besluit in die richting te gaan, de volledige verantwoording nemend voor het feit dat je ervoor kiest die richting uit te gaan. Zoals ze in India zeggen: “Verplaats een olifant niet tot hij op je voet staat.” Maar wanneer de olifant wel op jou gaat staan, geef dan toe dat JIJ de beslissing neemt om je te verplaatsen.

Het meten of jij je beslissing hebt genomen vanuit overgave is heel simpel. Je hebt er geen spijt van, je analyseert hem niet, en je geeft andere mensen, de meesters of God er niet de schuld van. En het allerbelangrijkste, je hoeft je beslissing niet te verdedigen door het te laten lijken of andere mensen ongelijk hadden. Bij elk van mijn scheidingen gaf ik toe dat ik een menselijk wezen met vrije wil was. Ik nam een besluit omdat het mijn goddelijk recht is en ik blijf bij die beslissing. Ik kies ervoor te vertrekken, omdat ik door wil naar de volgende fase van mijn goddelijke plan zoals ik dat op dat moment het beste kon zien. Ik hoef mijn ex-partner niet te demoniseren om het te laten lijken dat ik wel moest vertrekken. Ik hoef niet te zeggen dat de geascendeerde meesters mij dit verteld hebben of dat zij mijn beslissing bekrachtigen. Het was helemaal mijn eigen keus en ik moet er de volledige verantwoording voor nemen dat ik hem genomen heb. En tot aan de dag van vandaag voelen de beide huwelijken en de echtscheidingen helemaal goed.

Mijn globale punt is dat als je wilt dat geascendeerde meesters jouw persoonlijke beslissingen bekrachtigen of die beslissingen voor jou nemen, zul je waarschijnlijk met paranormale meesters werken. Ze zullen jouw beslissingen voor de rest van je leven ‘bekrachtigen’ en jij kunt je dan echt superieur voelen vergeleken met andere mensen die het bij het verkeerde eind hebben op een epische manier. Maar als je daar genoeg van krijgt, neem dan gewoon de verantwoordelijkheid voor jezelf en kom weer terug bij de echte geascendeerde meesters. Ik ben er tamelijk zeker van dat zij je met open armen zullen ontvangen, omdat ik weet dat alleen de gevallen wezens willen dat jij gelooft dat je een fout kunt maken waar je niet van verlost kunt worden.

Perfectionisme en fouten maken
De kwestie perfectionisme houdt nauw verband met dit onderwerp, wat weer een uitkomst is van het gevallen bewustzijn. Je kunt gemakkelijk aannemen dat de geascendeerde meesters perfect zijn, maar als je er eerlijk over nadenkt, zie je waarheid dat niemand tot nu toe in staat is geweest om te definiëren wat perfect is. En hoe zou je een statische vorm van perfectie kunnen bepalen, wanneer de aard van God, het leven en de geascendeerde meesters voortdurende zelftranscendentie is? Dus je ziet dat de gevallen wezens ons hebben gemanipuleerd tot we denken dat we naar het doel moeten streven perfect te zijn, maar dat is een doel dat je nooit kunt bereiken – dat wil zeggen dat wij eeuwig de pot met goud aan het eind van de regenboog blijven najagen.

Ja, de geascendeerde meesters staan inderdaad boven ons in die zin dat zij hun persoonlijke bewustzijnsniveau hebben getranscendeerd. En wanneer je de dictaten van de geascendeerde meesters hoort, kun je gemakkelijk geloven dat de boodschapper die ze ontvangt, wel een perfect menselijk wezen moet zijn. In de The Church werd de boodschapper door veel mensen op zo’n manier bekeken, daarom werden zij ook zo boos toen zij ziek werd en zo hun ballon van onfeilbaarheid lieten knappen.

En hoewel het je een mooie status geeft als mensen denken dat jij onfeilbaar bent, is het in feite een heel onaangename gevangenis. Want als mensen jou als onfeilbaar beschouwen, mag je nooit ook maar één fout maken, noch jouw persoonlijkheid tot uitdrukking brengen. Perfectie is een alles of niets spel en een zogenaamd perfect iemand wordt vaak beschouwd als iemand zonder persoonlijkheid of individualiteit. Ik herinner mij dat ik in 1987een keer in het hoofdkwartier van The Church kwam en door gewoon daar rond te kijken hoe de dingen werden georganiseerd, besefte ik dat de boodschapper niet onfeilbaar kon zijn. Ik moest toen afrekenen met mijn eigen afgoderij en na enige strijd besefte ik dat ik daadwerkelijk de boodschapper kon toestaan fouten te maken en haar nog steeds als een waardevolle boodschapper beschouwen.

De boodschapper van The Church heeft in feite zelf erkend dat geen enkele boodschapper meer dan 95% accuraat is met de boodschappen die hij of zij ontvangt. En in haar geval, bracht zij zoveel materiaal naar buiten dat 5% wel een tamelijk dik boek zou worden. Het probleem is natuurlijk dat de onjuistheden niet in een apart boek worden verzameld, maar tussen de vele accurate leringen verspreid zitten.

Dit bewijst iets heel eenvoudigs. De droom van het perfectionisme zegt dat als iemand eenmaal tot boodschapper van de geascendeerde meesters. gezalfd is, die persoon zo beschermd wordt door zijn mantel opdat hij of zij nooit een fout zou kunnen maken. Daarom hoeven noch de boodschapper noch de studenten persoonlijk onderscheidingsvermogen uit te oefenen, maar kunnen alles accepteren wat als accuraat naar buiten komt.

Dit is een grote fout en ik heb dat vele jaren geleden beseft. Ik besefte dat het mijn persoonlijke verantwoording was om altijd Christusonderscheid te beoefenen en het nooit af te zetten – of ik nu leringen bestudeer of ze uitbreng. Zoals El Morya in The Church heeft gezegd: Eeuwige oplettendheid is de prijs voor het discipel zijn.” Het is ook de prijs van het boodschapper zijn en je kunt dat bij mij aanhalen.

Ik heb mensen gezien die dachten dat zij als boodschapper waren gezalfd en toen werd alles wat zij zeiden onfeilbaar. Ik heb iemand gekend die spiertesten gebruikte om antwoorden te krijgen over allerlei kosmologische vraagstukken en omdat zij geloofde dat haar intentie goed was, haar antwoord altijd accuraat zou zijn. Maar een goede intentie is geen vervanging van zuivere waarneming. Als je intentie zuiver is, maar je waarneming vervuild, krijg je alleen maar iets wat door jouw waarneming gekleurd is. Waar is de weg naar de hel alweer mee geplaveid?

Je kunt simpelweg niet functioneren of het overleven als boodschapper, als jij jezelf moet neerzetten als perfect. Je ZULT fouten maken, omdat fouten maken onderdeel vormt van de testen waar jij doorheen moet. De test zal enigszins individueel zijn op basis van je psychische problemen, maar een groot deel ervan is dat wij onze angst moeten overwinnen iets fout te zeggen. Ik ken nog mensen die onderdeel van The Church uitmaakten en ook tegenzin hadden om hun Christusschap tot uitdrukking te brengen omdat ze bang waren dat zij iets verkeerd zouden zeggen. Maar hoe zit het dan met het potentieel dat je iets goed zegt? Zou het risico dat je iets zegt, wat fout is, je ervan moeten laten weerhouden dat je honderd dingen zegt die juist zin?

Een andere test waar je doorheen moet, is het besef dat zelfs als je iets fout zegt, het jou niet onmiddellijk als boodschapper diskwalificeert. Ik heb dingen ontvangen waarvan ik later het gevoel had dat het fout was en ik heb een aantal dingen ontvangen waarvan ik later dacht dat ze werden gegeven omdat mijn bewustzijn op dat moment nog niet een hogere lering kon ontvangen. Ik verwijderde of corrigeerde die dingen toen ik de websites in 2012 naliep. Ik verwijderde ook dingen die gewoon verouderd waren – wat zal gebeuren zolang jij progressieve openbaringen krijgt.

Het komt erop neer dat de geascendeerde meesters niet eisen dat jij perfect bent en ze zullen de overtuiging ook niet steunen dat jij dat wel bent. De paranormale bedriegers zullen dat wel doen, dus is het belangrijk dat jij jouw psyche heelt en deze behoefte te boven komt. Bereid zijn voortdurend te leren en te transcenderen is de enige manier om te vermijden dat je op een beperkt niveau vast komt te zitten.

Wees bereid verder te gaan
Eén van de testen als je een boodschapper bent, is dat nadat je een poosje boodschapper bent, het heel gemakkelijk is je comfortabel te voelen in die positie. Dit kan al na verrassend korte tijd gebeuren, vooral als zich volgelingen om je heen verzamelen en een organisatie opbouwt die hen een aardige positie geeft. The Church was daar een typisch voorbeeld van, maar ik heb ook diverse andere gezien.

Het probleem is dat de geascendeerde meesters niet stilstaan. Toen ik in het begin over geascendeerde meesters hoorde, was ik niet geïnteresseerd, omdat men er tegen mij op een manier over sprak alsof de geascendeerde meesters niet meer zouden groeien – zij stonden stil. Pas toen ik doorkreeg dat de meesters daardoor ook transcenderen, raakte ik pas in de ascensie geïnteresseerd. Voor mij is groei synoniem voor het leven.

Wat ik heb ervaren, is dat de bewustzijnsstaat van de meesters bijna oneindig hoger staat dan wat hier op aarde gewoon is. Hun taak is ons leringen te geven die alle mensen bij de ascensie brengen – één stap per keer, te beginnen bij het bewustzijn dat mensen op dat moment hebben. Gezien de huidige omstandigheden op aarde, zijn dit een bijna oneindig aantal leringen dat nog moeten worden uitgebracht. Het probleem is dat om een hoger niveau van leringen uit te brengen, de meesters een boodschapper moeten hebben van wie de bewustzijnsstaat hoog genoeg is om de lering te ontvangen. En ze moeten een kritieke massa mensen hebben die eraan toe zijn de lering te benutten en hem gaan belichamen.

Mijn punt is dat vanuit het perspectief van de meesters, progressieve openbaringen nog heel lang niet zullen stoppen. Maar het ego en de gevallen wezens willen altijd zeggen dat we nu het eindpunt van de allerhoogste openbaring hebben bereikt. En als een boodschapper of student dit gaan geloven, kunnen ze niet meer dienen om een hogere openbaring naar buiten te brengen. Wat kunnen de meesters in dat geval doen? Nu, een tijdlang kunnen ze proberen de boodschapper en de studenten wakker te schudden, in de hoop dat ze hogerop komen. Maar als dat niet werkt, dan laten de meesters gewoon de boodschapper en de organisatie los, sponsoren hen niet meer. Het hangt dan van de studenten af of ze blijven hangen of verder gaan.

In die tijd was ik me er niet van bewust wat er gebeurde, maar achteraf bekeken kan ik zien dat in het begin van de jaren ’90, de meesters de bovengrens hadden bereikt van wat er door The Church naar buiten kon worden gebracht. Dit betekende niet dat ze ophielden dictaten te geven, maar ik kan zien dat de dictaten de laatste paar jaar niet hoger werden. In plaats daarvan probeerden de meesters de mensen aan hun psyche en Christusschap te laten werken. En toen dat niet het gewenste effect had, konden ze The Church niet meer sponsoren en de boodschapper trok zich terug zonder een opvolger te benoemen.

Nadat ik begonnen was met de askrealjesus website, ontstond er een kleine organisatie rondom mijn tweede vrouw en mij, waar ik me nooit zo op mijn gemak bij voelde. Maar ik had niet duidelijk het gevoel dat ik het niet moest toestaan, dus liet ik de dingen zich ontvouwen. Toen Moeder Maria de ‘Master Keys to the Abundant Life’ in 2005 uitbracht, wist ik dat dit een scheidslijn werd. Dit werd zelfs nog duidelijker toen de meesters in de jaren daarna nog meer leringen over de non-dualiteit uitgaven. Achteraf had ik me hier bewuster van moeten zijn, maar dat was niet zo. Toch kreeg ik het gevoel dat sommige studenten de leringen over non-dualiteit niet begrepen, deels omdat ze nog heel erg gehecht waren aan de hele aanpak van The Church (veel studenten waren vroeger lid van The Church).

Ik herinner me conferenties waar ik diverse keren een dictaat opnam en het gevoel had dat ze meesters nog veel meer wilden zeggen. Ik had het gevoel dat de meesters het eenvoudig niet konden uitbrengen, omdat de mensen die op de conferentie kwamen de hogere lering niet konden ontvangen. En ik besefte dat deze situatie zo niet langer kon duren. Ik zeg dit niet om mijn vertrek te verdedigen. Ik breng het naar voren om te beschrijven dat je alert moet blijven opdat de boodschapper verder kan of wanneer de meesters verder gaan, zelfs als het betekent dat je een comfortabele positie of andere mensen moet loslaten.

Het vraagstuk waar ik voor stond was: Wilde ik doorgaan dictaten op te nemen voor een bepaald bewustzijnsniveau of wilde ik wel door – de situatie die er was, loslaten – zodat ik een stap kon doen naar een hoger niveau van dienstbaarheid? Ik was – en ben dat tot dusver altijd geweest – bereid om verder te gaan. Ik heb op het moment niet het volledige beeld van waar het me zal brengen, maar ik voel tegenwoordig wel dat ik vrij ben om een hoger niveau van leringen te ontvangen dan daarvoor. En dit is eigenlijk alles wat ik in het leven wil. De best mogelijke diensten aan de geascendeerde meesters verlenen, terwijl ik nog een focus in het materiële rijk heb.

Opnieuw, progressieve openbaringen zijn progressief. Het niveau dat ik gisteren heb bereikt, is nooit voldoende voor vandaag. De geascendeerde meesters hebben niets wat hen tegenhoudt om met de Rivier van Leven mee te gaan. Als jij met hen mee wilt – als student of als boodschapper – moet jij jouw gehechtheden loslaten en met de meesters meegaan.