Bijdrage van Wolter

Mijn naam is Wolter en ben 59 jaar en na de oproep van Maria gelezen te hebben is hier mijn bijdrage.

Wat in de hemels naam doe ik hier.

Vorige week ben ik op deze site terechtgekomen en heb vanaf af dat moment bijna onafgebroken gelezen. Zolang ik mij herinneren kan heb ik gezocht waarom ik in hemels naam hier op aarde ben en wat het doel van het leven is, nu heeft het lezen op deze site mij, van de ene emotie van herkenning en thuiskomen, tot emotie van angst, en dan weer blijdschap, dat alles wat er in mijn leven gebeurd is, nu, zeg maar een rode draad vormt met een duidelijk doel.

Laat ik beginnen met te zeggen dat mijn ouders een abortus getracht hebben te krijgen daar er een grote kans zou zijn dat ik een resus baby zou zijn. Dus met ernstige gebreken geboren zou worden. Echter de gynaecoloog weigerde omdat ik al 4 maanden onderweg was. Uiteindelijk bleek er niets aan de hand te zijn en bleek ik volledig gezond te zijn.

De eerste herinnering die ik mij herinneren kan is de gedachte “’ ik wil hier niet zijn” deze gedachte is mij jaren bij gebleven en maakte dat ik mij tegen alles verzette en veel katte kwaad uithaalde tot stelen van mijn ouders en broers toe.
Op school deed ik niks en heb ook nooit een echt diploma gehaald. In mij tienerjaren voelde ik mij doodongelukkig en heb jarenlang gewenst en gebeden dat als ik 40 jaar zou worden, ik graag dood zou willen.

Mijn ouders waren ongelovig maar hebben mij wel op een christelijke school gedaan zodat ik later zelf zou kunnen kiezen wat ik wilde. Godsdienst echter bleek het enige vak te zijn wat ik fijn vond en daar had dan ook 1 van mijn spaarzame voldoendes voor. S avonds moest ik als kind alleen naar boven om naar bed te gaan, luid zingend ging ik dan doodsbang naar boven omdat ik bang was voor entiteiten en geesten die ik niet kon zien maar wel dacht te voelen. In bed lag ik dan vurig te bidden voor bescherming dat ik de volgende dag weer veilig wakker mocht worden.

Het gezinsleven bij ons thuis was gebaseerd op los zand, iedereen deed wat hij zij wilde en aan tafel werd er tv gekeken en werd er niet tot nauwelijks met elkaar gesproken. Mijn moeder bleek een vriendin te hebben en mijn vader had goede baan en was later actief in de politiek. Ik voelde mij zwaar onder druk om staan om te presteren echter kon ik daar op geen enkele wijze aan voldoen.

Toen ik zestien was scheiden mijn ouders en ben toen op mij zelf gaan wonen. Dit was een tijd van werken uitgaan, drinken en drugs. Toch bleef de druk om iets te presteren op mijn schouders. Dus besloot ik toen ik 20 was de wereld in te trekken en mijzelf te ontdekken. Het eerste jaar met een vriend daarna ben ik zelf doorgegaan. Onderweg werkend voor levensonderhoud, van werken in de goudmijnen in Australië tot croupier worden in Las Vegas, daarna jaren werkend als croupier op cruiseschepen, en vele andere baantjes Toen ik terug kwam in Nederland was ik 30 jaar en kreeg een relatie met een man.

In die tijd opleiding hypnotherapie gedaan en praktijk geopend. Later toen ik mijn praktijk geopend had voelde ik mij ziels ongelukkig in dit werk, ik denk omdat ik opleiding gedaan had om iets bijzonders te doen om eindelijk iets te doen waarvan men zou zeggen, kijk hem nou heeft hij toch iets bereikt. Natuurlijk ging dit fout dus heb de praktijk na korte tijd weer gesloten. Hierna baan als examinator bij C.B.R gekregen.

Wat het spirituele aangaat besteedde ik sinds mijn 30ste mijn vrije tijd aan het lezen van spirituele boeken en een paar spirituele cursussen, en ik begon energieën te zien, ook zag ik soms aura s bij mensen, en na het lezen van een boek waarin beschreven werd hoe alles uit energie bestaat zag ik hoe het plafond boven mij vervormde en dat het plafond bewoog en als het ware helemaal als vloeibare materie in elkaar over liep. Met grote verwondering nam ik dit waar en heb er geruime tijd naar gekeken. Het enige wat ik mij bedenken kan is dat ik in een veranderde bewustzijns-toestand moet zijn geweest.

Hoewel ik altijd bezig was om mijzelf te begrijpen en trachtte aan mijzelf te werken, was ik niet erg gelukkig en toen ik op een bepaald moment de hond uitliet zei ik tegen God. Als jij werkelijk bestaat geef mij dan eens een teken dat je om mij geeft, want ik merk er weinig van. Toen ik opzij keek dreef daar een ballon in de sloot met allemaal hartjes erop. Ik geloof dat ik nog nooit zo hard gelachen heb maar mijn dag kon niet meer stuk. Was dit toeval of echt het maakte mij niet uit, het effect was dat ik mij geweldig voelde. Dit nu is meer dan 25 jaar geleden gebeurd maar staat mij bij als de dag van gisteren.

Meteen nadat ik 40 werd kreeg ik vreselijke hoofdpijnen, het bleek een gezwel op mijn hersenstam te zijn. Alleen operabel door een schedellichting met kans van steven van 70 procent. Ik ben mij doodgeschrokken. En realiseerde mij dat ik gevraagd had dood te mogen gaan als ik veertig zou zijn.

Pas toen realiseerde ik mij, dat ik leven wilde. Ik weet niet meer hoe lang, weken of maanden maar het enige wat ik deed is duizenden keren op een dag te bidden, affirmaties opzeggen en vragen of ik alsjeblieft mocht blijven leven, en dat ik nu pas de waarde begreep van het leven en door wilde leven. Daar er geen uitzaaiingen op de mri te zien waren is er niet geopereerd tot drie jaar later toen de pijnen niet meer te harden waren en het gezwel drie en een halve cm groot was. Door een nieuwe manier van opereren, waar ik 1 van de eersten van was die op deze manier geopereerd werd hoefde ik gelukkig geen schedel lichting te ondergaan. Tijdens operatie bleek het om cyste te gaan die lek geprikt is waardoor nu de druk er af is. Dus gelukkig operatie geslaagd, alleen jammer dat ik meteen na operatie een hersenbloeding kreeg met als resultaat een half zijdige verlamming.

Tijdens mijn revalidatie begon er op een bepaald moment energie uit mijn eigen handen begon te komen. En door mijn handen op mijn lichaam te leggen leek het alsof alles in mijn lichaam bewoog en elke cel gevoed werd door energie. Dit gaf mij een gevoel contact met God te hebben die mij hielp weer beter te worden. Hoewel ik weer loop heeft de revalidatie wel meer dan jaar geduurd.

Het feit echter dat ik dit alles overleefd had, energieën zag, energie uit mijn handen kwam en alle andere spirituele ervaringen, maakte dat ik op zoek ging naar meer. Met als resultaat dat ik met de verkeerde mensen in aanraking kwam, en uiteindelijk met al mijn vrienden en familie gebroken heb, mijn huis heb verkocht en op staande voet ontslag heb genomen en naar Zuid Frankrijk vertrokken ben om mij daar bij een groep mensen aan te sluiten waarvan de leidster zich voordeed als de incarnatie van Maria Magdalena de vrouw van Jezus 2000 jaar geleden.

Het vreemde was dat op het moment dat ik mij bij deze groep mensen aansloot ik geen energieën meer zag en ook de energie die door mijn handen stoomde is toen gestopt. Toen dacht ik er niet zo erg over na want ik deed toch Gods wil dus er zou wel een reden voor zijn dat het stopte.

Vlak voor ik naar Zuid Frankrijk vertrok zat ik tv te kijken toen er een gedachte,{ stem }in mijn hoofd verscheen die zei “WAT ER OOK GEBEURT HET KOMT GOED”’ Dit heeft denk half uur geduurd en ik kon geen andere gedachte meer krijgen tot het moment dat ik het in grote letters heb opgeschreven WAT ER OOK GEBEURT HET KOMT GOED. waarna het ineens intens stil was. Wie of wat mij deze boodschap gegeven heeft is mij tot de dag van vandaag een raadsel voor mij.

Het verraderlijke was, dat, zo als nu blijkt er wel degelijk delen van werkelijkheid in het verhaal van Maria zaten. Namelijk dat duistere entiteiten licht stalen van lichtmensen omdat zij uit zichzelf niet konden bestaan en dus ons licht nodig hadden. Deze aanvallen van deze entiteiten zouden volgens haar alle ziekten en problemen veroorzaken.

Zij gaf cursussen waarbij je leerde een spiraal te maken met je armen, en in gedachten die spiraal door je lichaam te halen en zo de negatieve entiteiten kon vangen en daarna kon meegeven aan de engelen die ze dan verder afvoerden. Ik weet dit klinkt absurd echter des te meer we hiermee werkten hoe meer de mensen voelden hoe we aangevallen werden wat uitermate pijnlijk kon zijn.
Jezus gaf regelmatig voordrachten via Maria, evenals andere Meesters. Deze voordrachten hielden vaak verband met hoe wij ons konden voorbereiden op alle rampen die zouden komen in 2012 en hoe wij uit steden moesten wegblijven omdat de daar zoveel negativiteit was. Tegen mij werd gezegd dat ik niet meer terug naar Den Haag kon gaan omdat ik zo zwaar aangevallen zou worden dat ik het er niet levend van af zou brengen.

Hoewel ik altijd mijn twijfels had kon ik ook niet meer terug, want ik had met iedereen gebroken en alle schepen achter mij verbrand, bovendien werd ik veel aangevallen en had veel fysieke pijn dus wederom wekenlang gebeden om hulp, en gevraagd is dit het nu, wilt U dat ik zo leef, als een soort gevangene op een terrein waar je niet af mocht, want als je weer terug zou komen het terrein op je dan weer besmet zou zijn met vele entiteiten, die Maria zouden proberen te vermoorden.

Maria zag zich zelf als verlosser en beweerde vele krachten te hebben en had een lichtkoepel over het terrein gemaakt zodat iedereen veilig was binnen die koepel.
In deze sekte was ook een soort van hiërarchie en telkens als iemand groeide en in de inner cirkel van Maria kwam dan had zo iemand plotseling iets gedaan wat niet mocht en dan werd je ten overstaan van iedereen afgebrand en moest je, je excuus aanbieden en deed je dit niet, dan werd je er uit gegooid en aan je lot overgelaten. De meesten echter boden in tranen en op de knieën hun excuus aan en werden daarmee gewillige prooien voor Maria. Bij deze procedure verloren de mensen het laatste stukje “’ik”’ dat zij nog hadden.

Natuurlijk ben ook ik aan de beurt gekomen, volgens haar was ik het grote kwaad en had ik als leider van de sekte van de zwarte cobra door de eeuwen heen getracht Maria te doden. Zelfs zou ik in mijn vorige incarnatie Adolf Hitler geweest zijn. En zou ik ten tijde van het leven van Jezus de harten en hersenen gegeten hebben van mijn tegenstanders die ik om het leven had gebracht. Toen het mijn tijd was om mijn excuus aan te bieden aan alle zielen die ik vermoord zou hebben en aan Maria kon ik dat niet want hoe ik het ook probeerde ik kon het niet voelen dat ik dat gedaan had. Dus ben ik er uit gegooid en niemand mocht nog praten en of contact hebben met mij.

De periode die toen volgde is bijzonder moeilijk geweest, ik kon nergens heen want ik had met en alles en iedereen gebroken, ik heb visioenen van een trein gehad maar het ligt niet in mijn aard om te springen, dus uiteindelijk mijn schaamte overwonnen en oude vriend en vriendin gebeld, en heb alle liefde en hulp gekregen om weer langzaam een leven op te bouwen en gelukkig ben ik weer goed terecht gekomen. Maar eerst heb ik diep door het stof moeten gaan, om alle ellende die ik veroorzaakt had door mijn plotseling vertrek en het breken met iedereen, te herstellen. Dit nu is inmiddels al weer zo n 14 jaar geleden maar heeft toch wel behoorlijke impact op mij gehad. Nu gaat het goed en heb beter leven dan ooit tevoren. En heb vrede met hoe het leven is.

Het lijkt een hoop ellende geweest te zijn en dat is er ook wel zo maar tegelijkertijd, wie kan er weer leren lopen als je volwassen bent en hoe mooi is het om achteraf te beseffen dat je staat bent geweest om alle schepen achter je te verbranden, zo dat er niets meer over is, behalve dat ene doel om God te dienen, en ja achteraf bleek het een valse God te zijn, dat is natuurlijk spijtig. Echter het mooie van dit alles is, dat altijd wanneer ik in de problemen zat en om hulp gevraagd heb, ik die ook gekregen heb.

En ja, ik heb zeker toen ik jong was hele verkeerde keuzes en dingen gedaan, ik heb mensen gekwetst heb gestolen en meer. Maar de spiegel heeft zijn werk gedaan en heb veel ellende die ik de wereld in stuurde weer terug ontvangen en nu zou ik die dingen niet meer doen, ik hoop dat ik die lessen nu wel geleerd heb.

Vele malen heb ik gevraagd wat ik hier in hemels naam doe. En elke keer moest ik weer opnieuw beginnen met telkens weer dezelfde vraag wat is de bedoeling, wat nu. In materiële zin heb ik nooit iets bereikt tot op de dag van vandaag.

Maar hetgeen wat mij altijd weer de moed gaf door te gaan zijn de mystieke ervaringen die ik gehad heb. Juist dat gaf mij het idee dat er meer moest zijn, waarom zou ik die anders krijgen.

En eigenlijk weet ik het nog niet, hoewel ik een week in tranen gezeten heb voor mijn laptop lezende op deze site die diep van binnen snaren raakte waarvan ik het bestaan niet wist.
Is dit dan de ultieme waarheid voor mij? Ik weet het nog niet, eerlijk is eerlijk ik heb ook angst gevoelt en het gevoel, kan ik dat wel wat er gevraagd word. Ben nu paar dagen de basis invocaties aan het doen en de angst is zo goed als weg. Dus wat rest is? Een open einde! Hoe mooi, weer een nieuw avontuur hopelijk nu de trap gevonden om op te klimmen richting het Christus bewustzijn.