Vrije wil door Irma

Ik wil graag een verhaal delen over mijn ervaring met vrije wil en eigen keuzes maken.

Mijn spirituele zoektocht naar meer bewustwording startte zo rond mijn 25ste levensjaar met bach bloesems en Reiki. Een wereld ging voor me open. Mijn man had thuis een aantekenblok met de titel “Irma is boos” en schreef daar vaak zijn ervaringen in op. Dat geeft een beetje aan hoe mijn gemoedstoestand destijds was. Niet in staat om te voelen of te communiceren. De Reiki deed me goed. Ik voelde me een tijd heel erg thuis in deze wereld. De reikimaster was ontzettend lief en tot op de dag van vandaag hebben we nog een warm contact. Zij was in staat om mij te laten leren zolang ik dit wilde en me los te laten toen dat voor mij goed voelde. En daarom zoek ik haar nu nog graag weer op en ook omdat het een schat van een mens is en bijzonder wijs en artistiek.

Na een verhuizing maakte ik kennis met een school die les gaf in bewustwording. Hier ben ik 10 jaar geweest en heb er ontzettend veel geleerd over het dwars door de vaak erg aanwezige ruis heen (gedachten, stemmingen) luisteren naar wat je eigen zachte stem je influistert (intuïtie) in dit geval via meditatie. Dus in plaats van je aandacht volledig te focussen op de buitenwereld, je aandacht te gaan verleggen naar je binnenwereld. Dat was nieuw voor me en mega interessant. Ik leerde weer voelen, mocht weer voelen en me uiten. Ik maakte kennis met begrippen als eenwording, reïncarnatie, chakra’s, stralenleer, hindoeïsme, boeddhisme, de verschillende lichamen en deed ervaring op met verschillende methodes van zuivering onder andere door middel van lichaamswerk, meditatie en energieoefeningen. Ook werd uitgelegd dat je allemaal doordrongen bent met hogere energievormen die allemaal met elkaar in verbinding staan. Voor mij een hele nieuwe fijne wereld. Wat ik ook heel fijn vond was dat er werd geleerd dat het belangrijk is om het sámen te doen en heb ook ervaren dat het ontzettend fijn is om te mediteren in groepen, er ontstaat eenheid en die was voelbaar. Wat een rijkdom om dit mee te mogen maken! Maar toen.

Wat mij gaandeweg de jaren tegen ging staan is het feit dat er één persoon zichzelf had betiteld als guru en daaromheen een kring met docenten vormde die leraar en ook chela’s waren (letterlijk slaaf) en die weer andere leerlingen (die ook chela’s van de guru waren) begeleiden. De leraar stond op een voetstuk. Eerst was dat fijn, iemand die je vertelde wat je moest doen. Na een aantal jaren ging me dit steeds meer tegen staan. Aan de ene kant werd er gezegd dat je moest luisteren naar jezelf (je eigen zachte stem), maar als je dit dan deed en dit bijvoorbeeld betekende dat je niet meer bij die organisatie verder wilde, dan klopte dit niet en werd je als je toch vertrok naar de achtergebleven leerlingen bestempeld als een mislukkeling. Ik heb vaak meegemaakt dat er over “oud-leerlingen” op een denigrerende, beetje lacherige manier werd gepraat en door de invloedsfeer “vond” ik zelf ook trouwens dat deze “afhakers” helemaal niet goed bezig waren. Na een aantal jaren viel het me pas op dat ik op een manier werd beïnvloed die ik niet fijn vond, maar kon het eerst niet helemaal helder krijgen. Eigenlijk wilde ik er ook niet naar luisteren, want het lessen volgen en geven gaf me voldoening en rust en het was mijn veilige wereld. En daarnaast speelde nog wat anders. Daar kom ik later op terug. Eerst nog wat meer over de invloed die uitging van de guru. Hij maakte tijdens de les opmerkingen als: “het probleem van de mensen is de vrije wil”, tegen iemand uit mijn groep: “je moet nu wel heel goed naar mij blijven luisteren, anders ga je straks wat anders doen (en dan bereik je geen zelfrealisatie)”, “ik ben vrij” (met andere woorden: “jij niet” ), “je moet je wil onderwerpen aan de wil van de guru”. Dit wordt natuurlijk niet tijdens de eerste les gezegd, maar dit wordt gaandeweg de jaren opgebouwd.

En het venijn zit hem vooral in de staart. De laatste opmerking over de wil onderwerpen, daar was deze school van doordrongen. Het is ook erg subtiel en venijnig, want het is niet zo dat het niet helemaal klopt. Ik ervaar het zo dat je bij bewustwording een spiegel wordt voorgehouden en dat kan van tijd tot tijd echt wel pijnlijk zijn en behoorlijk verwarrend. Je voelt dit van te voren soms ook al wel aan en daardoor kan het zijn dat je niet uit die veilige comfortzone wilt en in de weerstand schiet. Een leraar kan je dan hier door heen helpen door je aan te moedigen of te confronteren met deze weerstand of je even flink in de spiegel laten kijken, waardoor je ineens ziet dat je er aan moet werken. Dit kan heel behulpzaam zijn om toch door te gaan.

Wat mij ook vaak opviel was dat het vooral niet de bedoeling was dat je je te veel met andere manieren van bewustwording en eenwording bezig moest houden. En ook dit is weer tweeledig. Het is natuurlijk zo dat je als je je met te veel dingen tegelijk bezig houdt je niet meer eenpuntig kan zijn, niet meer geconcentreerd kan werken. Maar, ook hier word je naar toe geleid door je intuïtie en als ik naar mezelf kijk dan heb ik veel verschillende alternatieve hulpverleners bezocht en zij brachten mij allemaal iets waardevols. Eén van hen begreep me bijzonder goed, ze zei: “We maken geen afspraak, want jij bent zo dat je terugkomt als je dat wilt en anders niet” en daarmee schudde ze me ook een beetje wakker. Ik ervaar het zo dat het niet zo is dat het 1 altijd werkt of het ander altijd werkt. Zeker kan het goed zijn om een tijd hetzelfde te blijven doen, maar doe het vanuit je gevoel. Doe het niet omdat het opgelegd wordt, omdat een ander jou vertelt dat het zo hoort. Soms moet je je ook een tijdje alleen maar richten op 1 ding om vooruitgang te boeken en soms kunnen meerdere methodes prima tegelijkertijd. En ook dat is weer heel subtiel. Om dit goed te kunnen herkennen heb je onderscheidingsvermogen nodig. De leringen op de askrealjesus.nl site hebben me hier enorm bij geholpen. Vanaf het allereerste moment was er een enorm gevoel van herkenning en verdieping.

Wat me bij het lezen en oefenen (van de leringen op de askrealjesus site) duidelijk werd en dat was best pijnlijk toen ik het zag, is dat ik moest herkennen en erkennen tegen mezelf dat ik ook naar deze school kwam, omdat ik zo graag speciaal wilde zijn. Als kind voelde ik me niet erg gezien; was erg verlegen en gevoelig. En zoals het nu voor me voelt, is me in veel levens de mond gesnoerd. Thuis ben ik niet opgegroeid met een vorm van spiritualiteit of geloof. In mijn jeugd waren mijn ouders (schatten van mensen) niet erg geïnteresseerd in deze onderwerpen. Ook buiten het gezin kwam ik er niet veel mee in aanraking. Terwijl mijn belangstelling hiervoor groot was. Op de lagere school genoot ik van de verhalen van de meester over de bijbel. Dat maakte indruk en ook het gevoel van saamhorigheid als we bij de kerstuitvoering van school in de kerk bijeenkwamen staat me nog goed bij, alle kinderen en ouders van de gemeenschap in vrede bij elkaar.

Daarna was het pubertijd, reizen, werken, trouwen, eerste kind, weer werken, baantjes, burn-out en groot gevoel van leegte en toen vond ik rond mijn 35ste deze school en ik voelde me helemaal op mijn plek. De mensen waren aardig en belangstellend en de oefeningen hielpen me om snel meer rust en energie te vinden. De lesstof en de manier van lesgeven zijn best uniek en vooruitstrevend en doordat ik dit kon volgen voelde ik me toch wel een beetje verheven en zeker toen ik na een paar jaar gevraagd werd om les te geven, voelde ik me wel heel speciaal. Dit deed ik bijna 6 jaar en al die tijd voelde ik wel dat het voor mij niet helemaal klopte, ondanks dat ik er zo’n plezier in had.

Maar, ik durfde er niet goed naar te kijken, ook omdat ik me hier door mijn intuïtie naar toe geleid voelde. Toen Jezus in 2017 in één van zijn leringen uitlegde dat je soms door je intuïtie ergens naar toe geleid wordt, maar dat dit niet betekent dat je er voor altijd moet blijven of dat het fout is geweest om er naar toe te gaan of dat je nu aan je intuïtie moet gaan twijfelen, trok dit mijn aandacht. Ik voelde de klik. Dit resoneerde enorm. Dit wilde ik verder onderzoeken en toen ben ik een interne wake met Jezus gaan doen https://askrealjesus.nl/?page_id=3732 en dat heeft me erg geholpen om te zien dat ik niet meer wilde dat iemand anders voor mij ging bepalen of ik wel of niet bij een school bleef. Mij ging vertellen hoe ik me moest voelen. Het heeft best even tijd gekost en ook andere leringen van de geascendeerde meesters en het oproepen van spirituele bescherming, een hele mooie mindfulnesstraining en het meedenken van een aantal hartverwarmende, wijze dames hebben me vooruit geholpen. Kenmerkend voor de wijze dames en de docent die de mindfulnesstraining verzorgden is hun oprechte, nuchtere, bescheiden opstelling. Ik zou bijna over het hoofd zien hoeveel impact en waarde hun woorden hebben, simpelweg omdat ze er zelf niet prat op gaan. Het artikel van Kim ten slotte over Waarom ik geen spirituele goeroe ben https://askrealjesus.nl/?page_id=14033 was het laatste puzzelstukje dat ik nodig had om te zien dat de verhoudingen niet gezond waren, voor mij in ieder geval.

Zelfs tot de laatste moeilijke stap toe, namelijk te breken met de school, heeft de ervaring met deze school me uiteindelijk wel geleerd om te vertrouwen op mezelf. Het vertrek heeft me best een tijdje uit het lood geslagen, vooral omdat je ineens helemaal geen contact meer hebt met de mensen die je jaren wekelijks hebt gezien en die vertrouwd voor je zijn geworden. Helaas stond de guru niet open voor een andere zienswijze en probeerde hij tot het allerlaatste moment op diverse manieren mijn keuze te beïnvloeden (complimenteren, boos worden, schuldgevoel aanpraten).

Dit was wel de beste bevestiging van mijn keuze.

En ondanks het feit dat deze stap me best ook heeft doen wankelen en verdriet heeft gekost, voel ik me nu, een jaar later, zo veel sterker en vrolijker en ervaar ik nu juist steeds meer eenheid en verbinding en heb ik ook nog eens verschillende hele lieve, dappere, oprechte, hartelijke en wijze mensen ontmoet. Het is me nog duidelijker geworden hoe belangrijk het is om mijn eigen keuzes te maken en mijn eigen verantwoordelijkheid te nemen en om vertrouwen te hebben op dat wat zich van binnen aandient.

Irma